Het Europese verdeel en heers

 Hard werken, dat hebben de arbeiders van Ford Genk gedaan. Hard werken én daarbovenop 12 procent inleveren. Harder werken én flexibeler zijn. Nog harder werken in ruil voor beloftes dat de fabriek zal openblijven. Wat heeft het opgeleverd? Een laffe, ijskoude trap onder hun kont. De productie verhuist nu naar Spanje, waar hun collega’s ook hard werken. Hard werken voor minder loon. Hard werken voor evenveel flexibiliteit. Hard werken voor evenveel loze beloften?

Hoe je het ook bekijkt: In Europa worden mensen die hard werken, uitgespeeld tegenover collega’s van andere landen die ook hard werken. De arbeiders van Ford Genk hebben niet gespeculeerd, hebben geen miljarden in rook doen opgaan uit rauw winstbejag, hebben geen klanten bedrogen met financiële nepproducten. Zij hebben degelijk werk verricht. Terwijl de sjoemelaars in hun lederen bureauzetels gered werden met miljarden Europees geld, worden de arbeiders van Ford Genk met een kluitje in het riet gestuurd. Het is oorverdovend stil in de kantoren van de Europese Commissie. En de lidstaten, vertegenwoordigd in de Raad, ruziën vandaag al over de Europese begroting. Vooral lidstaten die door conservatieve regeringen geleid worden, willen die begroting blokkeren met als enige doel ook daar te kunnen besparen. Dat betekent dat er minder Europese middelen zullen zijn om de solidariteit te laten werken.
 
Niet samenwerken, maar lidstaten tegen elkaar uitspelen, niet samenwerken maar werkende mensen tegen elkaar uitspelen: Dat is de ijzige conservatieve wind die over Europa waait. De lidstaten hebben zich onlangs akkoord verklaard met een groeipact van 120 miljard euro, waarvan 55 miljard bestemd is voor steun aan KMO's en voor de strijd tegen de dramatische jeugdwerkloosheid. Hoe kan je met minder middelen meer steun geven? Het antwoord is duidelijk: dat kan niet. 
 
Ondertussen dansen de Vlaamse bedrijfsleiders op het graf van de arbeiders van Ford Genk. Want hoe noem je anders het pleidooi voor loonlastenverlaging dat ondermeer door werkgeversorganisatie VOKA gelanceerd werd naar aanleiding van de begrafenis van Ford Genk? Loonkost heeft met de sluiting van Ford Genk niets te maken. Het is totaal verwerpelijk dat bedrijfsleiders de ellende van duizenden arbeiders aangrijpen om voor hun eigen winkel te lobbyen. Bedrijven creëren welvaart, dat klopt, maar het zijn vooral de mensen die er hard werken die die welvaart creëren. In ruil voor dat harde werk willen werknemers financiële én sociale zekerheid. Vooral dat laatste lijkt de werkgeversorganisatie niet echt te begrijpen. Lagere loonlasten willen ze, en dat dit mogelijk de afbraak van de sociale zekerheid met zich kan meebrengen, is voor hen louter collateral damage. Want ze moeten toch winst blijven maken, desnoods ten koste van alles en iedereen.
 
Europa zal pas uit de crisis geraken als het zich solidair opstelt, als mensen niet tegen elkaar opgezet worden, maar samen werken, als werknemers ervaren dat ze in een eerlijke omgeving kunnen werken, waar voor iedereen dezelfde spelregels gelden, waar ruimte wordt gecreëerd voor duurzame investeringen in de Europese industrie, waar zowel ondernemers als werknemers kansen krijgen om uit het dal te klimmen, en waar eindelijk werk wordt gemaakt van een echt Sociaal Pact dat werknemers beschermt tegen de grillen van de vrije markt. Zo’n Europa zal de steun krijgen van de Europese bevolking. Het kille besparingseuropa zal langzaam elk draagvlak bij de bevolking verliezen. We mogen ons dus niet van vijand vergissen: Europa is niet de vijand, het conservatieve beleid in Europa is de boosdoener.
 
Kathleen Van Brempt (Europees parlementslid)
Meryame Kitir (Federaal parlementslid en arbeider Ford Genk)