Commissie valt stakingsrecht frontaal aan

Het zogenaamde Monti II-pakket is een rechtstreekse aanval op onze fundamentele sociale rechten. De Europese sociaaldemocraten pikken dit niet en samen zullen we het voorstel van de Europese commissie verwerpen.

Het Monti II-pakket lost het probleem van sociale dumping in Europa bovendien niet op. Sociale rechten en economische vrijheden leven al langer op gespannen voet binnen Europa. Enige lichtpunt in deze strijd is dat de Commissie zich bewust lijkt actie te moeten voeren rond sociale rechten.
Het voorstel dat de Europese commissie nu formuleert is echter allesbehalve verlichtend. Integendeel. Het voorstel dat op tafel ligt, is een frontale aanval en een aanfluiting van het stakingsrecht.

In theorie stelt de Commissie wel vaker dat er geen hiërarchie bestaat tussen sociale rechten enerzijds en economische vrijheden anderzijds. In de praktijk zien ze deze relatie echter anders. Het Monti II-pakket licht immers toe dat sociale rechten, zoals bijvoorbeeld het recht om te staken, beperkt kunnen worden door de economische vrijheden.
In concreto betekent dit dat een nationale rechter kan oordelen over de rechtvaardigheid van een staking, gelet op de mogelijke impact ervan op de interne markt. Een staking bij een Belgische leverancier voor een Duitse autoconstructeur zou hier bijvoorbeeld onder kunnen vallen. Anders gezegd : staken mag, zolang de markt er niet door gehinderd wordt. Wat stelt ons stakingsrecht dan precies nog voor ?

Het fundamentele recht om tot collectieve actie over te gaan, staat niet voor niets in onze grondwet. Ook in internationale verdragen wordt het stakingsrecht bijna systematisch opgenomen. Hieraan morrelen is taboe.

In datzelfde voorstel wenst de Commissie via een verordening de toepassing van de detacheringsrichtlijn te verbeteren. Positief dat de Europese commissie zélf inziet dat er op dat vlak heel wat misbruiken zijn. Om sociale dumping te voorkomen zijn echter meer ingrijpende maatregelen nodig.
Eerste stap is het duidelijk opnemen van het principe van aansprakelijkheid inzake onderaanneming. Voor de meeste bedrijven zal deze aanpassing geen impact hebben. Wél voor bedrijven die de detacheringsrichtlijn misbruiken.

Europese werknemers die tijdelijk in een andere lidstaat gaan werken mogen niet langer het slachtoffer zijn van misbruiken. Ook zij verdienen hetzelfde loon én dezelfde sociale voordelen als hun collega’s in het gastland. Dat is een taak voor de Unie. Een taak die ik binnen het Europees parlement van nabij zal opvolgen.

Lees het volledige persbericht: