Commissie moet Europees verbod op mini-jobs invoeren

De Europese monsterboete voor België komt er niet. Dat is goed nieuws, want hoewel zo’n boete in de lijn van de liberale besparingslogica zou liggen, is het duidelijk dat steeds meer Europese politici inzien dat die logica het Europese relancebeleid helemaal uit balans brengt. Dat besef leeft nu ook blijkbaar bij de Commissie, maar de moed ontbreekt om een evenwichtig beleid uit te tekenen dat oog heeft voor gezonde begrotingen enerzijds én een sociaal investeringsbeleid anderzijds.

België krijgt geen goed rapport van de Europese Commissie en moet beloven nog ingrijpender en structureler te besparen. De aanbevelingen die de Commissie doet, vertellen niets nieuws. De index wordt alweer op de korrel genomen en er wordt een pleidooi gehouden om de pensioenleeftijd te verhogen. Dat verhaal kennen we al wel. Hervormingen in het arbeidsmarktbeleid zijn uiteraard nodig, en daar maken we ook werk van, onder meer door de inspanningen van Monica De Coninck.
In de aanbevelingen ontbreekt alweer een langetermijnvisie op hoe Europa uit de crisis zal geraken. De beste en wellicht snelste manier om tot begrotingsevenwichten en gezonde overheidsfinanciën te komen, is te kiezen voor een gezonde groeistrategie. Lidstaten kunnen dat niet op hun eentje, omdat individuele acties van lidstaten nooit het verschil kunnen maken. Zo’n strategie is iets wat bij uitstek op Europees niveau moet uitgewerkt moet worden. De Commissie en de Europese Raad moeten dus ook en vooral in eigen boezem kijken en concrete maatregelen nemen onder meer om groei en sociale bescherming te stimuleren en om sociale dumping tegen te gaan. De Commissie zou alvast kunnen beginnen met een aanbeveling uit te vaardigen die een Europees verbod op mini-jobs invoert. Je kan niet aan de ene lidstaat vragen om structureel in te grijpen in de loonkosten als die lidstaat moet concurreren met buurlanden die minijobs met minilonen bestendigen. Maar als er over een Europees minimumloon moet gesproken worden, geven de Commissie en de Raad niet thuis. Hetzelfde als het gaat over fiscale harmonisatie. Lidstaten mogen elkaar kapot concurreren met het uitvinden van fiscale vluchtwegen die multinationals ten goede komen, maar worden de facto verhinderd te investeren in jobs en innovatie in de KMO’s, nog steeds de grootste werkverschaffers in ons land. De strijd tegen armoede wordt enkel in woorden beleden, maar afdwingbare streefdoelen invoeren kan niet. Dat kan enkel als het over de begroting gaat en dus over de afbouw van de strijd tegen armoede. Je zou met een boutade kunnen zeggen dat er streefdoelen zijn om de armoede te doen toenemen, maar niet om ze te bestrijden. Dat vinden conservatieven en liberalen in Europa geen probleem.

"Europa trekt minder dan 1 miljard euro per jaar uit om de jeugdwerkloosheid te bestrijden, maar had wel honderden miljarden veil om de banken te redden”, zegt ook mijn collega Saïd El Khadraoui. “Een van de redenen waarom België het in 2010 en 2011 minder heeft gedaan, heeft te maken met de redding van Dexia, waarvoor wij een bedrag betaalden dat bijna drie keer zo hoog ligt als het volledige bedrag dat jaarlijks in heel Europa aan de strijd tegen jeugdwerkloosheid wordt besteed. Die wanverhouding is bijna crimineel te noemen. Er wordt jaarlijks voor 1000 miljard euro gefraudeerd in de EU, maar de hardnekkigheid waarmee de begrotingen worden aangepakt zien we niet in het dossier van belastingsfraude.”

De aanbevelingen van de Commissie lees je hier: