Geen contracten met lidstaten maar gemeenschappelijke Europese aanpak

De laatste Europese top van dit jaar buigt zich over een aantal belangrijke onderwerpen zoals de economische en monetaire unie en het economisch en sociaal beleid in de Unie. De leiders van de Europese lidstaten willen inzake het economisch en sociaal beleid bilaterale contracten afsluiten tussen de Commissie en de afzonderlijke lidstaten. Meer dan een brug te ver. Dat zou immers betekenen dat de neoliberale aanbevelingen die de Commissie jaarlijks aan de lidstaten geeft, nu in afdwingbare contracten worden gegoten.

Uiteraard is er nood aan economische en sociale hervormingen in de lidstaten, maar die hervormingen verankeren in bilaterale contracten tussen de Europese Commissie en de aparte lidstaten druist in tegen de Europese gedachte, die gebouwd is op de gemeenschapsmethode. We doen in Europa de dingen samen. Dat betekent dat er een nauwere coördinatie nodig is van het sociale en economische beleid in het kader van het Europese economische bestuur. Dat moet ook gebeuren met voldoende overleg, ook met sociale partners. Door de gemeenschapsmethode te omzeilen, worden extra bureaucratische niveau’s gecreëerd en wordt de soevereiniteit van de lidstaten aangetast.

Ik vrees dat de Raad zich uitsluitend zal focussen op een eng economische beleid en dat ze het sociaal beleid zal beperken tot enkele vage en nietszeggende passages over de social dimensie van de Europese Monetaire Unie. Om echt vooruitgang te boeken moet er werk gemaakt worden van jobcreatie, duurzame groei, sociale gelijkheid en de strijd tegen armoede. Door bilaterale contracten af te sluiten met de lidstaten, zal het bijvoorbeeld onmogelijk worden om een minimumloon in te voeren voor de hele Unie. Zo’n minimumloon zou wel getuigen van een gemeenschappelijke aanpak. Om jobs en duurzame groei een kans te geven, is het noodzakelijk dat het strakke besparingsbeleid in de hele Unie versoepeld wordt, zodat er ademruimte komt voor investeringen. Een echte investerings- en tewerkstellingstrategie moet grensoverschrijdend kunnen gebeuren. Ook problemen van belastingfraude en ontduiking moeten gemeenschappelijk op Europees niveau aangepakt worden. 

De Europese staatshoofden hebben nog steeds niet begrepen dat ze door hun beleid het vertrouwen van de Europeanen in het Europese project steeds verder ondermijnen. De mensen willen een fatsoenlijk inkomen, werk en sociale rechtvaardigheid. De Unie slaagt er vooralsnog niet in hen die perspectieven te bieden.