Een sociaal pact voor Europa.

Tijdens de Europa-uitzending van de Zevende Dag reikte ik de hand naar groenen, liberalen en christendemocraten om meteen na de Europese verkiezingen samen werk te maken van een Europees sociaal pact. Europa heeft door enkel te focussen op besparen, besparen en besparen de Europese burgers in de steek gelaten. Zij zien de Unie als een louter economische constructie die geen oog heeft voor de zorgen van de mensen. Maar op een economisch been alleen kan Europa niet staan. We moeten daarom tonen dat Europa bereid is om zorg te dragen voor de bevolking en sociale bescherming een even grote prioriteit vindt dan economisch herstel. Want je bouwt geen economisch paradijs op een sociaal kerkhof.

Zo’n sociaal pact moet ondermeer het Europees minimumloon opnemen en oplossingen aanreiken om sociale dumping tegen te gaan. Zo’n pact moet sociale rechten verankeren in de Europese wetgeving en ervoor zorgen dat het sociaal overleg, zoals dat in België bestaat, uitgerold wordt over de hele Unie. Dat betekent dat werkgevers en werknemers op Europees niveau samen afspraken moeten maken inzake sociale welvaart, investeringen en sociale bescherming.

Tijdens het debat op de Zevende Dag leken alvast Bart Staes van de Europese groenen en Guy Verhofstadt van de Europese liberalen, gewonnen voor zo’n sociaal pact. De geesten evolueren stilaan in dezelfde richting. Zo waren in het begin van de campagne nog verschillende partijen gekant tegen het Europese minimumloon dat door de Europese sociaal-democraten wordt gevraagd, en krijgt zo’n minimumloon nu stilaan de steun van de andere grote Europese partijen. Een Europees sociaal pact is dus een realistische optie waaraan na de verkiezingen meteen moet gewerkt worden. Als we die stap niet zetten, lopen we het risico dat de bevolking zich helemaal afkeert van het Europese project.