Besparingsdrift eist mensenlevens

 In hun nieuwste boek 'The Body Economic: Why Austerity Kills' beschrijven socioloog David Stuckler en epidemioloog Sanjay Basu hoe de huidige besparingspolitiek niet enkel slachtoffers, maar ook mensenlevens eist in de Europese Unie. Dat doen ze ondermeer op basis van de correlatie tussen werkloosheid en zelfmoord. 

Die correlatie wordt al sinds de negentiende eeuw bestudeerd. Dat onderzoek wijst uit dat mensen die op zoek zijn naar werk dubbel zoveel kans hebben om zelf uit het leven te stappen. Dat zagen we ondermeer ook in de Verenigde Staten, waar de gevolgen van de recessie tussen 2007 - 2009 zorgden voor een sterke sterke stijging van het aantal zelfdodingen. 

Dat is echter geen nieuw verhaal als blijkt dat zelfdodingen een onvermijdelijk gevolg zouden zijn van economische crisissen. Maar dat is niet zo. Landen die snoeiden in hun budgetten voor gezondheidszorg en sociale bescherming, denk aan Griekenland, Italië en Spanje, leggen veel slechtere gezondheidsresultaten voor dan landen zoals IJsland en Zweden, die dat sociaal vagnet in stand hielden en wel kozen voor gerichte investeringen om de economie terug op gang te trekken. 

De auteurs weten dat er wel wat sceptiscisme bestaat over hun boek, al leggen ze die vooral naast zich neer. 'Je hoeft geen economisch ideoloog te zijn om te erkennen dat de prijs van besparingen uitgerekend kan worden in mensenlevens. Wat wij zeggen is louter het gegeven dat besparingen in sociale en gezondheidsgerelateerde uitgaven niet alleen hun doel voorbijschieten, maar ook fatale gevolgen kunnen hebben.'