Wanneer het huwelijk niet voldoet aan een sprookje van 1001 nachten...

Ik heb tijdens mijn legislatuur altijd veel aandacht besteed aan gezinbeleid. Gezin in de brede betekenis van het woord. Klassieke gezinnen, samengestelde gezin, eenoudergezinnen, kansarme gezinnen, allochtone gezinnen,... Vandaag werd een studie voorgesteld over echtscheidingen bij Turkse en Marokkaanse koppels. Turkse en Marokkaanse koppels scheiden meer dan autochtone koppels. Ik ben erg geschrokken van de cijfers én de verhalen die deze studie aan de oppervlakte brengt.

Marokkaanse en Turkse migratiehuwelijken worstelen vaak met de rolpatronen in onze Vlaamse samenleving. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat de evolutie van een hiërachisch gezin naar een gezin met gelijkwaardige partners sneller verloopt bij Vlaamse gezinnen dan bij Marokkaanse of Turkse gezinnen. De allochtone vrouwen zijn onafhankelijker en de allochtone mannen hebben het daar niet altijd even gemakkelijk mee.

We moeten deze mensen dan ook een hand reiken en hen sensibliseren over de mogelijkheden die een relatie met zich meebrengt. Vrouwen kunnen financieel hun steentje bijdragen door ook uit werken te gaan,en mannen kunnen op hun beurt een deel van het huishouden op zich nemen. Maar ook wanneer een relatie tot een breuk komt, moet zowel de vrouw als de man kunnen rekenen op kwalitatieve hulpverlening. Het is daarom belangrijk dat we blijven investeren in gezinsondersteuning en dat we wijzen op de gevaren van een migratiehuwelijk. Want iedereen heeft recht op zijn of haar sprookje...

 

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)