Een christendemocratisch of socialistisch gezinsbeleid?

De Europese volkspartij, waarvan de CD&V lid is, heeft een socialistisch voorstel tot uitbreiding van het zwangerschapsverlof in het Europees parlement verworpen (7 mei 2009). En van vaderschapsverlof willen de christendemocraten al helemaal niet weten. Ik zeg het al langer: sp.a is de gezinspartij.

We weten nu eindelijk op wie we niet moeten rekenen als het over gezinnen gaat. Op de CD&V en haar conservatieve vrienden in het Europees Parlement. Die hebben, met de steun van de liberalen, woensdag in het Europees Parlement een voorstel om het zwangerschapsverlof uit te breiden tot 20 weken en ook papa's twee weken vaderschapsverlof te geven, verworpen. Voor het jonge stel Martens-Smet moet dat hard zijn aangekomen. Vooral voor Miet Smet, die zich altijd erg heeft ingezet voor de vrouwenbeweging en daarvoor zelfs van de vrouwenraad de Marie Popelinprijs kreeg, moet het wringen dat de Europese Volkspartij, waarvan haar man voorzitter is, de klok tracht terug te draaien.

De uitbreiding van het zwangerschapsverlof werd voorgesteld door mijn socialistische collega Edite Estrela en overgenomen door het comité voor vrouwenrechten en gelijke kansen van het Europees Parlement. Toen Estrela in de jaren '70 moeder werd, had ze in Portugal recht op vier weken zwangerschapsverlof. Het was niet eenvoudig om haar job te combineren met de opvoeding van twee kinderen. Bovendien werd ze door heel wat mensen een ‘slechte moeder' genoemd omdat ze haar ‘taak' als vrouw, namelijk de opvoeding van kinderen, zou verwaarlozen. De tijden zijn vandaag gelukkig veranderd, maar Estrela is altijd blijven vechten voor een progressief gezinsbeleid. In haar voorstel, waaraan overigens sp.a-parlementslid Anne van Lancker hard heeft meegewerkt, zouden vrouwen in de hele Unie kunnen rekenen op 20 weken zwangerschapsverlof, waarvan minstens zes weken met behoud van het volledige loon. Lidstaten zouden ook vaders minimaal twee weken vaderschapsverlof moeten geven. Bovendien zouden ouders ook beter beschermd worden tegen ontslag als ze terug aan het werk gaan. Werkgevers zouden, in de 12 maanden volgend op het zwangerschapsverlof, moeten aantonen dat zo'n ontslag niets met de zwangerschap te maken heeft.

Vandaag kennen de Europese lidstaten heel verschillende regelingen inzake zwangerschapsverlof. Voor Groot-Brittannië bijvoorbeeld zou de nieuwe Europese regeling een verdrievoudiging van het betaalde zwangerschapsverlof betekenen. Voor ons land komen er vijf weken bij. Het was dus niet alleen de bedoeling om een betere bescherming voor ouders te voorzien, maar ook om de sociale regelingen in de Unie te harmoniseren. Laat het nu eindelijk eens duidelijk zijn wie dat wél en wie dat niet wil. Een echt sociaal Europa vertrouw je maar beter niet toe aan conservatieven.