Armoede door Kinderogen, tweede blik

Op donderdag 27 september opende de tweede editie van de fototentoonstelling 'armoede door kinderogen'. Eigenlijk had ik er liever niet gesproken. Onze aanwezigheid bevestigt dat armoede een hardnekkig fenomeen is.

Armoede door Kinderogen vertelt het verhaal van jongeren die opgroeien in armoede, een verhaal zonder woorden. Beelden vatten soms beter wat woorden niet kunnen uitdrukken. Geëngageerde fotografen, zowel professionelen als amateurs, hebben met veel respect voor de leefwereld van deze kinderen door hun ogen hebben gekeken. Precies omdat ze door kinderogen kijken, is niet alles kommer en kwel. Kinderen hebben een toekomst, het is aan ons om hen te helpen die toekomst waar te maken. Zelfs in barre omstandigheden kan de lach doordringen, kan er gespeeld en gestudeerd worden, is er hoop.

Ik weet als geen ander dat hoop belangrijk is, maar onvoldoende. Er moet ook actie ondernomen worden. Als politica brengt zo’n uitspraak me natuurlijk in een lastig parket, omdat hier een belangrijke verantwoordelijkheid is weggelegd voor de politiek. Ik ga me niet uitsloven in het opsommen van alle maatregelen die er al wel zijn genomen. Dat zou klinken als verkiezingspropaganda. Sommige specialisten vertellen me dat we er wellicht nooit in slagen om armoede definitief uit de wereld te helpen. Dat komt omdat het een schuivend probleem is: van zodra de welvaart stijgt en de gemiddelde levenskwaliteit van mensen er op vooruit gaat, neemt de kloof tussen ‘wie heeft’ en ‘wie niet heeft’ - de beruchte have and have-not’s - weer toe. Dat komt omdat onze herverdelingsmechanismen niet optimaal werken. In ontwikkelingslanden werkt dat mechanisme gewoon niet, bij ons in Vlaanderen werkt het redelijk goed, maar is het lang niet perfect. Er moet dus voortdurend bijgestuurd worden. Elke keer weer is het een strijd: van ervaringsdeskundigen, armen die het woord voeren, van middenveldorganisaties, van vakbewegingen, van mensen die zich vanuit hun geloof of ideologische overtuiging inzetten voor anderen, van geëngageerde burgers en van de politiek. Het is daarom uitermate belangrijk om de armoedeproblematiek voortdurend op de agenda te houden. Daartoe is een tentoonstelling als deze belangrijk. Niet enkel om beleidsmakers met de neus op de feiten te drukken, maar ook om het brede publiek - dat zich terecht afvraagt wat er gebeurt met hun belastingen - te informeren over de nijpende noden in onze samenleving.

Met de hulp van iedereen, kunnen we er voor zorgen dat iedereen een goed leven kan leiden. Dat is de uitdaging waar we voor staan. Ik wil daarom iedereen die heeft meegewerkt aan de tentoonstelling danken voor hun inzet, en iedereen die de tentoonstelling komt bekijken, oproepen om echt te kijken: onbevangen, door kinderogen.

De tentoonstelling kan je tot 1 oktober in NOVA op het Liek bezoeken. Van 5 november tot 15 november staat ze in de Grauwzusters Universiteit Antwerpen, Lange Sint Annastraat 7.