Wat voorligt op Europese Top is gewoon méér van hetzelfde

Een bijzonder triest schouwspel dat de welvaart van alle Europeanen op het spel zet. Dat is mijn reactie op de magere resultaten van de ‘Eurotop van de laatste kans’. Er zullen vrij snel nog topontmoetingen van de allerlaatste kans nodig zijn om een begin van een antwoord te formuleren op de eurocrisis.

Wat de Raad nu voorlegt is gewoon méér van hetzelfde. Ze haalt grotendeels de voorstellen uit het tweede Economic Governance pakket van de Europese Commissie en pikt er bovendien enkel die onderdelen uit die zich focussen op bezuinigen en straffen. Een derde luik uit dat tweede pakket, namelijk de invoering van eurobonds om de schulden van de lidstaten te solidariseren, werd verworpen. De regeringsleiders volgen helaas Di Rupo’s oproep niet om meer Europese solidariteit aan de dag te leggen. Iets wat ten andere ook de markten zelf vragen.

Al even treurig is de vaststelling dat de lidstaten de nieuwe afspraken onderling met elkaar bedisselen en niet binnen de structuren van de Europese Unie. Dat zal mogelijk tot onoverkomelijke juridische problemen leiden. Maar ook tot een Europa van twee snelheden.

Voorlopig weet niemand precies hoe de Europese Centrale Bank zal reageren op de voorstellen. Het Europese noodfonds EFSF is een flop geworden. Alle heil wordt nu verwacht van het ESM, het Europees stabiliteitsmechanisme, dat vervroegd in werking treedt en dat 500 miljard euro zou bevatten. Dat is slechts de helft van wat voor het noodfonds beloofd werd. In plaats van de bazooka groter te maken, heeft men de vuurkracht verkleind. Het is een kwestie van tijd alvorens er gespeculeerd wordt tegen het ESM.

Bovendien beweren steeds meer vooraanstaande economen en analysten dat een reddingsplan, dat zich louter toespitst op saneren geen enkele kans op slagen heeft. We hebben ook duurzame groei nodig om de échte economie weer te doen heropleven. De sociaaldemocratische fractie in het Europees parlement zegt nu al twee jaar dat er een flankerend investeringsbeleid nodig is, een toekomststrategie die perspectief biedt aan het bedrijfsleven en de bevolking. Maar de Raad doet het omgekeerde en neemt alle perspectieven weg. Het gevolg is dat onze economieën steeds verder in het moeras wegzakken.

De beschamende vertoning op de Eurotop is des te erg, omdat ze bovendien geen enkele democratische legitimiteit heeft. De Europese volksvertegenwoordiging is volledig buiten spel gezet. Wat er zich vandaag afspeelt, wordt haarscherp geïllustreerd door volgend citaat:
“We blijven bij onze overtuiging dat de redding te vinden is (…) in de beperking van de kosten; dat besparingen op loonkosten en bovendien in onproductieve overheidsuitgaven essentieel zijn om dit desideratum te bereiken.”

Dit citaat zou rechtstreeks uit een document van de Europese Commissie of een verslag van de Europese Raad kunnen komen. Maar het komt uit The Economist van maart 1931, als reactie op de voorstellen van Keynes. Twee jaar later belandde de wereld in een diepe recessie.

De volledige reactie kan je hier lezen.