Toekomststrategie voor échte welvaart

Terwijl de Europese regeringsleiders zich bezig houden met het oplossen van de problemen van het verleden, eisen de sociaaldemocraten in het Europees parlement dat Europa de problemen van de toekomst aanpakt. De Europese economie is niet gebaat bij een strategie die enkel op bezuinigen is gebaseerd, maar heeft nood aan een ambitieuze investeringsstrategie. Het is hoog tijd voor een toekomststrategie.

België mag dan al zeer binnenkort een nieuwe regering hebben, het blijft overal in Europa erg onrustig. Overheden moeten nu de problemen van het verleden oplossen en hun begrotingen op orde brengen. Dat doen ze zonder uitzondering door stevig het mes te zetten in hun uitgaven, daarin aangespoord door een rechts-conservatieve meerderheid in Europa. Wie een begroting fileert, moet stukken wegsnijden, maar uiteindelijk moet de filet wel in de pan belanden. Het is ook handig als je op voorhand weet welk gerecht je gaat bereiden. Die visie ontbreekt vandaag volledig. Er wordt duchtig gefileerd, maar niemand vertelt de gasten wat er straks op tafel zal komen. Als je je gasten te lang op hun honger laat zitten, worden ze boos en vertrekken ze.

Dat is precies wat de Europese bevolking overkomt. Er wordt hen geen toekomstperspectief geboden en daarom keren ze de politiek ontgoocheld de rug toe. Iedereen lijkt de gevatte uitspraak te zijn vergeten die Hilary Clinton maakte in het voorjaar van 2009: “Never waste a good crisis”. Ze zei zelfs dat de aanpak van de crisis een positieve impact kan hebben op de klimaatverandering en de energieveiligheid.

We staan er inderdaad onvoldoende bij stil dat de wereld niet kampt met één crisis. We worden geconfronteerd met een klimaat- en milieucrisis én met een energie- en grondstoffencrisis. Zopas is de klimaatconferentie in Durban gestart. Er was in de aanloop naar de conferentie weinig animo te bespeuren om het klimaatprobleem ernstig aan te pakken, hoewel iedereen weet dat, als we blijven aanmodderen, de rekening van ons getalm niet alleen astronomische kosten met zich zal meebrengen, maar ook gigantisch veel menselijk leed. We moeten dus op verschillende fronten tegelijk werken: de financiële crisis aanpakken, de sector eindelijk behoorlijk reguleren, een sober beleid voeren om onze begrotingen op orde te krijgen, maar ook slimme begrotingen opstellen die ruimte laten voor een investeringsstrategie en via project bonds middelen ophalen om noodzakelijke en grote infrastructuurwerken op te starten.

Vandaag probeert Europa het vertrouwen van de markten te herwinnen, maar bouwt ze het vertrouwen van haar bevolking af. Met een echte toekomststrategie die perspectief biedt op duurzame groei, op banen in nieuwe technologie, op de aanpak van de andere crises waarmee we geconfronteerd worden, kunnen we de Europese bevolking een toekomst bieden. Een die niet gebaseerd is op een virtuele geldbubbel, maar op échte welvaart.

De volledige tekst kan je hier lezen.