Open brief aan Luc Van der Kelen

Geachte heer Van der Kelen,
beste Luc

Ik deel je verontwaardiging over wat er vandaag aan de hand is in Griekenland. Het is mensonterend dat de gewone Griek niet enkel moet opdraaien voor de bankencrisis, de wilde speculaties, het gebrek aan Europese solidariteit én - ik geef het grif toe - het jarenlange wanbeleid, maar dat ze daardoor in bittere armoede terecht komen.
De minimumlonen zakken tot diep onder de Europese armoedegrens, de werkloosheid kent astronomische pieken, kinderen komen ondervoed toe in de klas en vallen daar bij gebrek aan eten soms gewoon flauw. Je maakt terecht dezelfde analyse, maar vraagt je dan vertwijfeld af: ‘Waar zijn nu de vakbonden en de hele linkse kliek?’ Ik vermoed dat je mij als Europees sociaaldemocratisch parlementslid bij ‘de hele linkse kliek’ rekent. Dat mag en ik ben daar zelfs best trots op, want al meer dan een jaar schreeuwt de sociaaldemocratische fractie in het Europees parlement van de daken dat het rabiate bezuinigingsfetisjisme van de regeringsleiders en de Europese Commissie Europa de verdoemenis in helpt. Op het moment dat jij je editoriaal neerschreef, uitte ik mijn verontwaardiging over de Griekse kwestie op Twitter. Hoongelach was mijn deel, beste Luc. En dat kwam niet van ‘de linkse kliek’. “Ga dan in Afrika wonen; de Grieken hebben het zelf gezocht…”: dat soort reacties.

De afgelopen maanden hebben de sociaaldemocraten in het Europese parlement na elke Europese top hun verontwaardiging geuit over het geklungel van de Europese regeringsleiders. Inmiddels scharen internationale instellingen en gerenommeerde economen zich achter de analyse van de sociaaldemocraten, namelijk dat de Europese focus op begrotingsdiscipline leidt tot een recessie, niet enkel in Europa, maar in de hele wereld. Het is niet ‘de linkse kliek’ die er voor pleit om de Europeanen en in het bijzonder de Grieken de duimschroeven aan te spannen, maar de ‘rechtse kliek’ onder leiding van Merkel en Sarkozy. Het zijn niet de Europese sociaaldemocraten die elke vorm van Europese solidariteit afwijzen, maar de ‘rechtse kliek’. Zij pleiten voor wurgbegrotingen, zij vinden dat het niet nodig is te investeren in jobs en duurzame groei. Zij trekken aan de touwtjes die de Griekse kinderen doen flauw vallen.

De Griekse situatie is wraakroepend, maar het blijft niet bij Griekenland alleen. Ook Portugal, Spanje en Italië balanceren aan de afgrond. We weten allemaal wat er gebeurt als Zuid-Europa kopje onder gaat. Ik ben het eens met je slotconclusie dat het hardvochtige monetaire Europa ons enkel een zwarte toekomst brengt.
Bovendien deel ik je mening dat de Europese vakbeweging zich slagkrachtiger moet opstellen. In Griekenland worden sociale rechten aan een sneltreinvaart afgebouwd en wie denkt dat het bij Griekenland zal blijven, droomt. De vakbonden hebben er alle belang bij hun achterban massaal op te roepen solidair te zijn met de Griekse werknemers en zich veel sterker Europees te organiseren om er voor te zorgen dat de bittere Griekse ellende zich niet als een olievlek over Europa verspreidt.

Met vriendelijke groet

Kathleen van Brempt
Europees parlementslid