Nood aan één Europese stem
De economische crisis toont aan dat er iets mank loopt met de Europese constructie, al was het maar omdat beleidsbeslissingen die een grensoverschrijdende aanpak nodig hebben, opgelost moeten worden door kibbelende lidstaten. Vandaag moet je ziende blind zijn om niet te beseffen dat de politieke koehandel van die lidstaten Europa recht naar de afgrond stuurt. Onlangs had een onooglijk Slovaaks partijtje het lot van 500 miljoen Europeanen in handen omdat het zich verzette tegen de uitbreiding van het Europese noodfonds. Het is hallucinant dat belangrijke en noodzakelijke Europese beslissingen geblokkeerd kunnen worden door de interne belangen één kleine lidstaat.
In mijn opiniestuk onderstreep ik dat het Europa van de toekomst met één stem moet spreken en een eenvormig Europees economisch beleid in balans moet brengen met een sterk sociaal beleid. Een democratisch Europa dat op twee benen wandelt, een economisch én een sociaal been, kan vooruit gaan. Dit Europa wankelt op één been, waar 27 regeringsleiders tegenaan schoppen. Zo’n Europa moet wel vallen.
Alle ogen zijn nu gericht op de twee topontmoetingen van de Europese Raad, volgende zondag én woensdag. De regeringsleiders van de Europese lidstaten zullen er zich buigen over de schuldencrisis. Hoewel het drukke overleg tussen de Franse president Sarkozy en de Duitse kanselier Merkel doet vermoeden dat de regeringsleiders de ernst van de situatie inzien, kan niemand zich van de indruk ontdoen dat het orkest van de Europese Raad driftig blijft verder spelen, terwijl de Europese Titanic dreigt te zinken. Commentatoren gaan er van uit dat de Raad weliswaar maatregelen zal aankondigen, maar allemaal van het type too little, too late.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)