Doe mee aan de campagne en dankier mee op www.dankbank.be.

Aanleiding was een verklaring door Sigmar Gabriel,  fractieleider Frank-Walter Steinmeier en Peer Steinbrück over groei en tewerkstelling in Europa. De tekst bevat een aantal centrale eisen van SPD, zoals een Europees noodplan ter bestrijding van jeugdwerkloosheid, de invoer van Europese projectobligaties, een financiële transactietaks en de fundamentele heroriëntering van het economisch, financieel en sociaal beleid in Europa.

Lees de Engelse vertaling van de verklaring:
 

Je kan dat alternatief hier beluisteren.

Herbeluister het item over roaming op Radio 1 De Ochtend
Lees het volledige persbericht:

In de pop-up store kan het grote publiek terecht voor verschillende items uit collecties van DAA maar ook uit samenwerkingen met bekende ontwerpers en bedrijven zoals Véronique Branquinho voor Delvaux, Marc Jacobs voor Playboy of nog Fashion against aids met H&M. Naast kleren en accessoires vind je er ook boeken, pins en natuurlijk condooms.

De opbrengsten gaan integraal naar DAA’s International HIV/Aids Awareness Centre. Een centrum waar studenten wereldwijd leren hoe ze zélf preventie- en bewustwordingsprogramma’s kunnen lanceren. En dat in ware DAA-stijl, via popcultuur.
Zo wordt de pop-up shop in het Stadhuis geleid door Vlaamse en internationale studenten die het publiek wijzen op het belang van bewustwording in de HIV-problematiek.

Naast de winkelruimte loopt een tentoonstelling over DAA en hun diverse campagnes en projecten. De komende weken zullen in en om het stadhuis speciale activiteiten worden georganiseerd, dus hou de website van DAA zeker in de gaten.

Praktische info:
DAA pop-up store
Grote Markt 1
2000 Antwerpen

Van 9 mei tot 20 juni, woensdag tot zondag.
Open van 13u tot 18u
www.designersagainstaids.com

Deze week stond in onze kranten te lezen dat jongeren gemiddeld 71 maal sms-en per dag. Bellen doen ze maar tot 2 keer per dag, omdat snel even de telefoon opnemen nog steeds veel te duur is. Om nog maar van bellen, sms-en en vooral dataverkeer in het buitenland te zwijgen. Die tarieven liggen nog hoger en de prijsverschillen tussen de tarieven van de operatoren in de verschillende lidstaten zijn nog veel te groot. De consument staat in dit alles vrij machteloos. De informatieverstrekking van de operatoren is ondermaats, de keuzevrijheid is te beperkt en de preventiemaatregelen voor de zogenaamde bill shock zijn ontoereikend.

Met de regelgeving die nu voorligt in het Europees parlement plaatsen we de rechten en noden van de consumenten centraal en pakken we de knelpunten aan. We zijn er nog lang niet, maar er werden gelukkig wel stappen in de goede richting gezet. We zijn tevreden dat we verder zijn kunnen gaan dan het Commissievoorstel.
Vanaf dit jaar, en voor de volgende jaren, werden prijsplafonds afgesproken. Deze zomer al zullen de prijzen voor telefoneren en sms-en fors dalen. Voor het eerst is ook een plafond gezet op prijzen voor dataverkeer. Daar waar vandaag voor 1 Mb nog tot 3 euro betaald wordt, zal dit vanaf deze zomer dalen tot maximaal 70 eurocent.

Deze prijzen zullen geleidelijk dalen tot op het punt dat er in 2016 geen verschil meer zal bestaan tussen nationale en roaming tarieven. Samen met enkele collega's heb ik hard gestreden voor een einde aan roaming in 2014. Helaas bleek de lobby van de operatoren te sterk en werd dit voorstel zowel door de Europese Raad als door sommige fracties in het Europees parlement van de tafel geveegd. De sociaaldemocraten zullen er alvast op toezien dat de Commissie snel en daadkrachtig optreedt om de roamingtarieven tegen 2016 van de baan te vegen.

We moeten durven denken op lange termijn. De financiële transactietaks kan een nieuwe bron van financiering worden. Zowel voor begrotingsconsolidatie als voor investeringen die essentieel zijn voor groei en werkgelegenheid.
 

Lees het volledig persbericht:

Lees het volledige artikel in De Standaard.
 

Onderteken het Manifesto.
Lees de Nederlandstalige versie van het Manifesto:

De sociaaldemocratische fractie (S&D) heeft voet bij stuk gehouden om de verlaging van de prijzen zo snel mogelijk in te voeren. Deze reglementering is zeker geen overbodige luxe. Tot op heden kunnen providers immers aanrekenen wat zij willen voor dataverkeer. Het downloaden van 1 MB in het buitenland bedraagt vandaag gemiddeld 3 euro. Dankzij de nieuwe reglementering zullen we daar deze zomer nog maximum 70 eurocent voor betalen. Tegen 2016 nog maar 20.

Smart phones en dataroaming worden alsmaar belangrijker, zowel voor professionele als recreatieve doeleinden. De prijsdalingen zijn dus zeker een geweldige vooruitgang. Toch hebben we onze ultieme doelstelling nog niet bereikt: het afschaffen van roamingtarieven.
Er is binnen de interne markt namelijk geen enkele geldige reden waarom een telefoontje, sms of dataoverdracht duurder zou zijn in het buitenland dan in eigen land.

Vandaag hebben wij als sociaaldemocraten een kleine slag binnengehaald met de daling van de tarieven. De totale afschaffing is echter voor 2016. Indien er tegen dan nog steeds een verschil is tussen nationale en buitenlandse prijzen, is de Commissie gebonden een voorstel te doen om de roamingprijzen te doen verdwijnen.

Samen met de S&D-fractie in het Europees parlement zal ik nauwlettend opvolgen dat de Commissie haar belofte nakomt. Wees gerust.

Lees hier het volledig persbericht:

Lees het volledige persbericht:

De winkel vind je in de Blauwstraat 34. Het project zoekt nog vrijwilligers. Heb je zin om mee te werken? Geef je dan op als vrijwilliger via 03 689 16 50 of via boempetat@ocmwboom.be.

Klik hier voor meer informatie.

Begin dit jaar is de verstrenging van de WEEE-richtlijn in het Europees parlement goedgekeurd. Als rapporteur van de milieucommissie neem ik dit dossier zeer ter harte. De herziening laten goedkeuren, was een strijd op zich. Een strijd die sociaaldemocraten in het Europese parlement hebben gewonnen door het invoeren van strengere, concrete maatregelen. Zo moeten lidstaten tegen 2016 45% van de elektronische apparaten inzamelen, die de voorgaande twee jaren op de markt zijn gebracht. Een andere maatregel is dat de recyclagedoelstellingen met 5% worden verscherpt. Ook de illegale export van elektronisch afval wordt strenger aangepakt.
Dankzij die herziening kunnen we pas echt werk maken van een grondstoffenefficiënt Europa. Recupel heeft het belang van de richtlijn goed begrepen en kan dan ook trots zijn op de sterke resultaten.

Maar één zwaluw maakt de lente niet. Elektronisch afval hoort niet op een schroothoop. Niet alleen ter bescherming van ons milieu, maar ook omwille van de kostbare materialen die erin zijn verwerkt. Laat het duidelijk zijn, afval is voedsel en een regelrechte bron van inkomsten. Dat is precies de boodschap die ook Recupel, duidelijk mét succes, overbrengt aan de consumenten. En dat verdient lof.

Lees het volledige artikel in de Morgen.

De steun voor het rapport van collega Chris Davies is erg belangrijk als signaal van het Europees parlement aan de buitenwereld, in het bijzonder na het trieste voorval in de Raad van afgelopen week, waarbij het niet lukte om 27 lidstaten unaniem te vereniging rond een klimaatstrategie voor een duurzame toekomst van Europa.

Die duurzame aanpak is nochtans broodnodig willen we én de economische én de klimaatcrisis te lijf gaan. Het zijn de beslissingen die we het komende decennium nemen die zullen bepalen of we in 2050 een groene en koolstofarme economie hebben en een gezonde, toekomstgerichte Europese samenleving met jobs en welvaart.

De standpunten die we vandaag innemen als Europees parlement zijn ambitieus en raken heel wat domeinen van onze samenleving: energie, transport, landbouw,.... Wat we willen is erg ingrijpend, maar noodzakelijk en urgent. Beslissingen die we nu nemen, moeten ook voldoende rechtszekerheid geven en een stabiel investeringsklimaat voor bedrijven creëren die op deze koolstofarme economie willen inzetten.

Niettemin blijf ik me uitermate grote zorgen maken over het feit dat we toch telkens op twee benen blijven hinken als we naar de toekomst kijken. We prediken groene vooruitgang, maar blijven tegelijk ook middelen investeren in fossiele brandstoffen en kernenergie terwijl we weten dat niet daar de toekomst ligt.

Zo valt het bijvoorbeeld op dat waar vorige week nog wereldwijd 1 jaar na de kernramp van Fukushima werd herdacht, vandaag punten die kernenergie in vraag stellen als langetermijn oplossing met ruime meerderhied werden weggestemd.
Kort na de ramp was het aantal voor- en tegenstanders meer in evenwicht. Vandaag stellen we vast dat hoe groot een ramp ook is, het collectief geheugen snel gaten vertoont.

Onze intenties lijken in het parlement steeds meer de goede richting uit te gaan. Er wordt breed lippendienst geleverd voor de omslag naar een groene economie. We zien echter dat in ons dagelijks beleid en telkens wanneer we effectief wetgeving maken, we nog te weinig harde keuzes durven maken. Het is nochtans nú dat het moet gebeuren. Ik keurde het rapport van collega Davies goed, al waren er aan het einde de rit zware toegevingen nodig om een meerderheid te halen, in het bijzonder omwille van de klimaatonwillige rechterzijde van het parlement (in het bijzonder van de Europese Volkspartij). Ik zal me dan ook niet inhouden om de anderen die dit vandaag goedkeurden, aan de goede intenties van het rapport te herinneren wanneer we morgen weer wetgeving onderhandelen in dit parlement.

Fijn. Willen we met z'n allen op deze aardbol verder toeven, dan gaan we toch op een iets andere manier met deze aardbol moeten omgaan.... Onder meer energiezuiniger.
Energie-efficiëntie staat hoog op mijn Europese agenda. In het Europese parlement hebben we er net lange en harde discussies en onderhandelingen op zitten. Het resultaat is alvast hoopgevend. Zie daarover een eerder bericht. Nu komt het er op aan de politieke moed rond ons te verzamelen er werk van te maken.

We denken toch niet werkelijk dat de Griekse bevolking dat aan zichzelf te danken heeft en dat de afbraak van de sociale zekerheid niet mogelijk is in andere lidstaten? Laten we niet naïef zijn. Zolang de Europese leiders geen alternatief op tafel leggen, is er geen hoop.
Het huidig beleid wordt hen ingefluisterd door de financiële markten. Een neoliberaal beleid dat zweert bij besparingen en de economie verder doet krimpen. De bevolking verarmt en de Europese solidariteit, een fundamenteel beginsel van de Unie, verdampt langzaam maar zeker.

Ik volg de vakbonden in hun analyse en ga akkoord dat er wel degelijk alternatieven zijn. Al meer dan een jaar vragen de sociaaldemocraten een grootschalig relanceplan voor Europa om de economie weer aan te zwengelen en de burgers hoop te geven.
Met de huidige crises staan we voor grote uitdagingen. Om die op te lossen is een grootschalig plan nodig dat mee gefinancierd kan worden door een financiële transactietaks en door projectobligaties. EU-onderhandelaars moeten bovendien een mandaat krijgen om sociale en milieudumping te bestrijden. Ook op het vlak van fiscale fraude is een echte Europese aanpak aangewezen. Daarenboven moet de Europese Centrale Bank een grotere rol spelen bij problemen van lidstaten.

Wanneer het over budget gaat, wordt amper op een maand tijd een verdrag gesloten met dwingende maatregelen. Een Verdrag voor Sociale Vooruitgang is echter ver zoek. Willen we de Europese burgers enig toekomstperspectief bieden, zullen we een reeks sociale basisrechten moeten formuleren en deze met dezelfde urgentie en ernst behandelen als de begrotingsdiscipline.
Een goed begin zou zijn te beslissen wat het absolute minimum is om menswaardig te kunnen leven en dit (relatieve) minimumloon vervolgens ook op te leggen aan al de lidstaten.

Lees het volledige persbericht:

De stemming in het Europees parlement is een eerste belangrijke stap voor dit belangrijke energiedossier. Nu moet de confrontatie met de Europese Commissie en vooral de Europese Raad beginnen. Een eensgezind parlement kan echter duidelijk maken dat het de Europese verkozenen ernst is met de energieproblematiek.
 

Wie al eens in het buitenland gsm't, kent het dure woord ‘roaming’. Het verwijst naar het gebruik van een andere (buitenlandse) operator dan diegene waarbij de klant een abonnement heeft. Telefoongesprekken, sms en dataverkeer worden door de buitenlandse operator aangerekend aan de eigen operator, die de extra kost doorrekent in de eindfactuur. En die kan behoorlijk hoog oplopen. Eén van de problemen die de nieuwe richtlijn wil aanpakken, is precies dat gigantische verschil tussen wat de operatoren elkaar aanrekenen - de zogenaamde wholesale tarieven - en wat de klant uiteindelijk betaalt, het zogenaamde retail tarief. Dat laatste kan 5 tot 80 keer hoger liggen dan de wholesale tarieven, afhankelijk van de operator en het land. Operatoren beschouwen hun klanten duidelijk als melkkoeien. En je kan als klant helemaal niet kiezen welke buitenlandse operator je een roamingdienst aanbiedt. De operatoren regelen dat gewoon onder elkaar.

In de huidige Roamingrichtlijn, die dateert van 2007 en eind juni 2012 ten einde loopt, werden al maximumtarieven ingesteld en werden operatoren verplicht hun roamingprijzen transparant te maken. Het sms’je dat klanten ontvangen als ze de grens oversteken en waarin de roamingprijzen verduidelijkt worden, maakt daar deel van uit. Maar mensen letten niet op zo’n sms’je en zelfs als ze dat doen, kunnen ze niet overstappen naar een goedkopere buitenlandse operator. De nieuwe richtlijn wil dat wel mogelijk maken. In de toekomst moeten klanten snel en eenvoudig van buitenlandse operator kunnen wisselen, zodat ze voor de goedkoopste tarieven kunnen kiezen, met behoud van het eigen telefoonnummer. Al blijft het wel een complexe zaak. Alvorens op reis te vertrekken, moet je de tarieven van de operatoren in het land van je bestemming bestuderen. Veel te omslachtig. Vandaar het voorstel van onze fractie van sociaaldemocraten om de roaming volledig af te schaffen.

De nieuwe richtlijn zal ook maximumtarieven vastleggen voor dataverkeer. Dat is nodig, want steeds meer mensen gebruiken hun smartphone in het buitenland en schrikken zich dan een hoedje van de prijzen van het dataverkeer.

In de Commissie Industrie, Onderzoek en Energie (ITRE) van het Europees parlement worden op 28 februari de voorstellen van de Europese Commissie voor die nieuwe richtlijn gestemd, evenals de amendementen die door het parlement werden aangebracht. In mei moet de tekst in de plenaire vergadering van het Europees parlement terecht komen, zodat ze effectief kan worden in juli.
Ons doel blijft alvast de afschaffing van de roamingtarieven. Als dit voorstel het haalt, zullen consumenten al tijdens de zomer de effecten voelen. De prijzen zullen dalen, al zal dat minder sterk zijn dan wat onze fractie wenst. Bovendien zal de eindtekst ook nog besproken moeten worden met de Europese Raad, wat het risico oplevert dat er opnieuw aan de prijzen gesleuteld wordt. Maar zelfs dan zal de consument beter af zijn dan vandaag het geval is.

Het volledige persbericht vind je hier.

In een officiële mededeling na het gesprek met de bevoegde Nederlandse minister Bleker over de ontpoldering van de Hedwigepolder, heet het dat de Europese Commissie “nog geen formele beslissing heeft genomen over het alternatieve voorstel van de Nederlandse regering”. Volgens de bevoegde Commissaris Potočnik worden de recentste gegevens, ontvangen op 20 januari vanwege de Nederlandse regering, finaal bestudeerd. Potočnik onderstreept nogmaals dat het Nederlandse alternatief voor het natuurherstel in het Schelde-estuarium niet gelijkwaardig is aan wat in 2005 werd overeengekomen.

Van zijn kant benadrukt minister Bleker dat Nederland haar verplichting, zoals eerder vastgelegd, niet ontkent. Beide partijen onderstrepen nog volgens de mededeling hun bereidwilligheid om een oplossing te vinden om het beschermde gebied te vrijwaren.

Benieuwd naar het resultaat. In de wandelgangen vangen we op dat de Europese Commissie vooralsnog niet erg onder de indruk lijkt te zijn van de Nederlandse argumenten...

Lees hier eerdere berichtgeving met meer tekst en uitleg over het dossier Hedwigepolder.

"De Nederlandse regering moet erop toezien dat Europese burgers niet worden gediscrimineerd, noch gestigmatiseerd door de maatschappij. Hiertoe dient zij de nodige maatregelen te treffen om de vrijheden van Europese werkers te respecteren en elke vorm van raciale en etnische discriminatie te bestrijden", zo stelt de S&D-fractie in de mededeling. "In de Unie zijn er wetten tegen discriminatie op basis van nationaliteit, etniciteit en ras. De vrijheid van personen en arbeiders zijn pijlers van het Europese project en gemeenschappelijke beginselen binnen de EU. Vicevoorzitter van de Commissie Viviane Reding heeft het initiatief van de PVV nu veroordeeld. De sociaaldemocratische fractie juicht dit vanzelfsprekend toe, maar de Commissie zou systematisch moeten optreden wanneer fundamentele principes van de EU op het spel staan."

Het is nu cruciaal dat de Nederlandse regering focust op praktische oplossingen voor échte problemen zoals de uitbuiting van arbeiders, oneerlijke concurrentie en fraudebestrijding.

Bekijk hier het volledige interview.
Lees hier het volledige persbericht van de S&D-fractie in het Europees parlement.

Het wordt nu wel eens tijd dat de technocraten die de Grieken de duimschroeven aanspannen zich komen verantwoorden. Op vraag van S&D-fractie van sociaaldemocraten heeft de Vergadering van fractieleiders beslist om de Trojka uit te nodigen naar de commissie Economie en Monetaire Zaken om uitleg te komen geven. Daarna willen we van Commissievoorzitter Barroso en Commissaris Olli Rehn horen waarop de a-sociale maatregelen tegen Griekenland gebaseerd zijn. De situatie in Griekenland wordt angstaanjagend schrijnend en het is voor een Europa dat solidariteit hoog in het vaandel draagt een schande dat we dat zomaar laten gebeuren.

Swoboda schrijft in zijn brief dat de onderhandelaars er onterecht van uit gaan dat Griekenland zich onvoldoende heeft ingezet om haar financiële draagkracht te herstellen. “Dat klopt niet. Sinds 2009 nam het Griekse deficit af van 15,8 procent van het BNP naar 9,3 procent. Maar zelfs deze cijfers zijn een onderschatting van de reële inspanning”, vindt Swoboda. Het begrotingstekort is - als we geen rekening zouden houden met de betaling van interesten - in feite gedaald van 10,6 procent naar 2,4 procent van het BNP in diezelfde periode. Die gigantische inspanning wordt verdoezeld door de reacties van de financiële markten, die de interestvoeten de hoogte in gejaagd hebben. Mocht Griekenland niet in een recessie zitten, zou het begrotingstekort in 2011 - met inbegrip van de afbetalingen van interesten - 5,3 procent geweest zijn en niet de 9,3 procent die vandaag wordt genoteerd.

Griekenland kampt eerder met een problematiek van uit de pan swingende interesten én van een recessie. “De schuld daarvoor ligt voornamelijk bij de Europese Commissie, de Europese Centrale Bank en vooral de Europese Raad”, schrijft Swoboda.
Het voortdurende falen van deze instellingen om maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn om de crisis in de eurozone op te lossen - en vooral om de groei te herstellen - hebben ertoe geleid dat de financiële markten zijn gaan speculeren op de Griekse schuld, vinden de sociaalemocraten. “Het is het vernietigende beleid van extreme saneringen dat Griekenland opgelegd krijgt, dat het land steeds dieper in een recessie heeft gedwongen.”

Op het vlak van competitiviteit stelt zich hetzelfde probleem, vinden de Europese sociaaldemocraten. Tussen 2000 en 2009 stegen de Griekse loonkosten 15 procent sneller dan het EU-gemiddelde. In slechts twee jaar tijd slaagde de PASOK-regering erin om de helft van dit competitiviteitsverlies terug te winnen. “Dat is opnieuw een geweldige inspanning die moet kunnen rekenen op applaus en steun vanuit Brussel”, schrijft Swobota.
De sociaaldemocratische fractie verwerpt dan ook de vooronderstelling van de Trojka dat Griekenland onvoldoende gedaan heeft en nog grotere offers moet brengen. Er zijn nu 1 miljoen werklozen op een actieve bevolking van 5 miljoen mensen en de levensstandaard is met 34 procent gedaald sinds 2004.

Studio 100 doet momenteel nog steeds een beroep op China voor zo’n 300-tal producten. Een plotse terugtrekking is dus nog niet aan de orde. Wel is duidelijk dat voor minder arbeidsintensieve producten, de kostenkloof tussen België en China steeds kleiner wordt. Het loon van de Chinese arbeiders is in stijgende lijn, waardoor bepaalde artikelen evengoed hier kunnen worden vervaardigd.
Voor andere producten spelen andere factoren mee. Zo vraagt Hans Bourlon dat de Belgische overheid werk maakt van minder belasting op arbeid. Dit zou de productie van meer arbeidsintensieve producten naar België kunnen halen.

We mogen zeker niet vervallen in een protectionistisch discours, maar de idee van flexibeler om te gaan met belastingen is zeker een oefening waard. Ik denk dan aan belastingverlagingen in de sociale sector of voor innovatieve technologieën.

Studio 100 is lang niet het eerste bedrijf dat ‘Made in China’ geleidelijk aan de rug toekeert. De trend van back sourcing zet zich voort. Naast financiële redenen, spelen bovendien steeds meer ethische belangen mee. Bedrijven en ondernemers hechten steeds meer waarde aan de manier waarop een product tot stand komt. Ik denk hierbij aan de arbeidsomstandigheden, de correcte verloning, de impact op het milieu. Elementen die steeds meer aan belang winnen met het oog op duurzaam ondernemen.
Het ziet er dus naar uit dat de economie van de toekomst niet louter bepaald zal worden door financiële belangen. Op naar een duurzame industrie in een duurzame economie.

Ik deel je verontwaardiging over wat er vandaag aan de hand is in Griekenland. Het is mensonterend dat de gewone Griek niet enkel moet opdraaien voor de bankencrisis, de wilde speculaties, het gebrek aan Europese solidariteit én - ik geef het grif toe - het jarenlange wanbeleid, maar dat ze daardoor in bittere armoede terecht komen.
De minimumlonen zakken tot diep onder de Europese armoedegrens, de werkloosheid kent astronomische pieken, kinderen komen ondervoed toe in de klas en vallen daar bij gebrek aan eten soms gewoon flauw. Je maakt terecht dezelfde analyse, maar vraagt je dan vertwijfeld af: ‘Waar zijn nu de vakbonden en de hele linkse kliek?’ Ik vermoed dat je mij als Europees sociaaldemocratisch parlementslid bij ‘de hele linkse kliek’ rekent. Dat mag en ik ben daar zelfs best trots op, want al meer dan een jaar schreeuwt de sociaaldemocratische fractie in het Europees parlement van de daken dat het rabiate bezuinigingsfetisjisme van de regeringsleiders en de Europese Commissie Europa de verdoemenis in helpt. Op het moment dat jij je editoriaal neerschreef, uitte ik mijn verontwaardiging over de Griekse kwestie op Twitter. Hoongelach was mijn deel, beste Luc. En dat kwam niet van ‘de linkse kliek’. “Ga dan in Afrika wonen; de Grieken hebben het zelf gezocht…”: dat soort reacties.

De afgelopen maanden hebben de sociaaldemocraten in het Europese parlement na elke Europese top hun verontwaardiging geuit over het geklungel van de Europese regeringsleiders. Inmiddels scharen internationale instellingen en gerenommeerde economen zich achter de analyse van de sociaaldemocraten, namelijk dat de Europese focus op begrotingsdiscipline leidt tot een recessie, niet enkel in Europa, maar in de hele wereld. Het is niet ‘de linkse kliek’ die er voor pleit om de Europeanen en in het bijzonder de Grieken de duimschroeven aan te spannen, maar de ‘rechtse kliek’ onder leiding van Merkel en Sarkozy. Het zijn niet de Europese sociaaldemocraten die elke vorm van Europese solidariteit afwijzen, maar de ‘rechtse kliek’. Zij pleiten voor wurgbegrotingen, zij vinden dat het niet nodig is te investeren in jobs en duurzame groei. Zij trekken aan de touwtjes die de Griekse kinderen doen flauw vallen.

De Griekse situatie is wraakroepend, maar het blijft niet bij Griekenland alleen. Ook Portugal, Spanje en Italië balanceren aan de afgrond. We weten allemaal wat er gebeurt als Zuid-Europa kopje onder gaat. Ik ben het eens met je slotconclusie dat het hardvochtige monetaire Europa ons enkel een zwarte toekomst brengt.
Bovendien deel ik je mening dat de Europese vakbeweging zich slagkrachtiger moet opstellen. In Griekenland worden sociale rechten aan een sneltreinvaart afgebouwd en wie denkt dat het bij Griekenland zal blijven, droomt. De vakbonden hebben er alle belang bij hun achterban massaal op te roepen solidair te zijn met de Griekse werknemers en zich veel sterker Europees te organiseren om er voor te zorgen dat de bittere Griekse ellende zich niet als een olievlek over Europa verspreidt.

Met vriendelijke groet

Kathleen van Brempt
Europees parlementslid

Het al dan niet invoeren van een financiële transactietaks is al langer een discussiepunt binnen Europa. Tegenstanders vrezen een negatieve impact op de Europese economie. De Europese Commissie schat in haar eigen impactstudie het effect van de transactietaks op een mogelijke krimp van het Europese BNP met 0,2%.
De studie die de fractie van de Europese sociaaldemocraten heeft laten uitvoeren, spreekt dit nu volledig tegen. Men spreekt zelfs van een stijging van het Europese BNP met niet minder dan 0,25%.

Critici van de taks vrezen daarenboven dat financiële bedrijven zullen wegtrekken uit de EU en dat ook kleine investeerders en beleggers zwaar zouden worden getroffen. In het voorstel van de sociaaldemocraten wordt de financiële transactietaks echter afhankelijk gemaakt van de snelheid waarmee gehandeld wordt. Enkel snelle en risicovolle transacties zullen een hoge prijs betalen. Voor zogenaamde trage beleggingen blijft de taks beperkt.

“Deze studie biedt eindelijk weerwoord aan de pogingen van de financiële wereld om voortdurend te ontsnappen aan elke bijdrage in de strijd tegen de crisis”, zegt mijn collega Saïd El Khadraoui. Ik kan het niet meer met hem eens zijn. Het is niet meer dan logisch dat de verantwoordelijken voor de crisis een bijdrage leveren. De transactietaks vormt bovendien een nieuwe bron van inkomsten. Inkomsten die we kunnen investeren in nieuwe technologieën, groene energie en innovatieve industrie. Zo zullen we zorgen voor duurzame groei.

Intussen heeft de Europese Commissie de studie gelezen. Ik kijk alvast uit naar haar reactie…

Lees hier het persbericht van de S&D-fractie:

PetroPlus, de grootste onafhankelijke raffinaderij in Europa, heeft in de Unie enkele raffinaderijen, waaronder één in Antwerpen. Als gevolg van een nakend faillissement staan er een 530 jobs op het spel in Antwerpen: 230 direct en 300 onrechtstreeks. Een sluiting van de raffinaderij zou ook een grote impact hebben op de Antwerpse haven, omdat alle ruwe olie per schip wordt aangevoerd. De Antwerpse vestiging is hierdoor goed voor meer dan 20 procent van de jaaromzet van de haven voor ‘vloeibare producten’, namelijk 10 miljoen ton op een totaal van 48 miljoen ton.

Samen met drie collega’s die ook een PetroPlus raffinaderij in hun kiesdistrict hebben, ontmoette ik twee weken geleden al Commissaris Andor van Tewerkstelling. Vorige week zat ik aan tafel met de vakbonden de Antwerpse vestiging, en gisterenavond een lang gesprek met Commissaris Oettinger van Energie. Het was een erg vruchtbaar gesprek waarbij de Commissaris zich geëngageerd heeft er alles aan te doen om zowel de tewerkstelling in, als de capaciteit van de raffinaderij te behouden.

Commissaris Oettinger zal de federale en regionale overheden verzoeken de faling van PetroPlus te coördineren en na te gaan welke acties er ondernomen kunnen worden met het oog op het behoud van een onafhankelijke raffinagecapaciteit. In ons land gaat dat over federaal staatssecretaris Melchior Wathelet en Vlaams minister Freya Van den Bossche.
Bijkomend aspect in Antwerpen is dat er in 2010 een splinternieuwe warmtekrachtkoppeling-installatie in gebruik is genomen in de Antwerpse raffinaderij.

Op onze vraag wil Oettinger de bevoegde overheden vragen een overname te faciliteren middels garanties of tijdelijke steunmaatregelen. De Europese Commissie wenst volgens Oetinger immers geen banenverlies of capaciteitsverlies ten gevolge van het faillissement van PetroPlus. Het belang van onafhankelijke Europese raffinaderijen is groot en verhindert de mogelijke toename van geraffineerde olie van buiten de Unie.

Oettinger gaf zijn kabinet ook meteen de opdracht een vergadering te beleggen met de Europese president en de commissarissen Tajani, Andor, Hahn and Almunia om de problematiek te coördineren. Oettinger maakte ook duidelijk dat hij ter beschikking staat van alle belanghebbende partijen, waaronder ook vertegenwoordigers van de werknemers, om over de problematiek te overleggen. De Commissaris wil volgende week ook de secretaris-generaal van de European Petroleum Industry Association ontmoeten om een rondetafelconferentie te organiseren met alle belanghebbenden in de Europese Unie. Oetinger beloofde tot slot in nauw overleg te zullen blijven met mezelf en mijn collega’s om snel te kunnen reageren op alle evoluties in het dossier.

“De afgelopen jaren is er veel te doen geweest over de achteruitgang van het bijenbestand in Europa en in andere delen van de wereld. Het is de Europese Commissie zelf die in haar communicatie van 2010 het Europees parlement en de Europese Raad op de mogelijke gevolgen daarvan wees. In dit debat wordt vaak spontaan de link gelegd met de aanwezigheid van pesticiden in ons leefmilieu.

Recent is er een belangwekkende wetenschappelijke evolutie wat dit betreft. Er wordt naar verluidt in nog niet gepubliceerd onderzoek van Dr. Jeff Pettis van het USDA Bee Research Laboratory in Beltsville (US), waar de Britse krant The Independent de hand kon opleggen, aangetoond dat neonicotinoïde pesticides mee aan de oorzaak liggen van de onnatuurlijk hoge bijensterfte. Zo is er bijvoorbeeld Imidacloprid, een nicotinederivaat (door Bayer Crop Sciences op de markt gebracht onder namen zoals Gaucho, Admire, Merit, Advantage, Confidor, Provado en Winner) waarnaar in hoger vermelde publicatie expliciet verwezen wordt.

Gezien het belang van bijen in het behoud van onze biodiversiteit, maar ook van de economie - bijen bestuiven het overgrote aandeel van alle planten die we voor consumptie telen - is het noodzakelijk dat we de nodige maatregelen nemen tegen de achteruitgang van de bijen.

1. Is de Commissie op de hoogte van de recente conclusies van Dr. Pettis en zo ja, hoe worden deze beoordeeld?
2. Heeft de Commissie plannen om pesticiden die specifiek genoemd worden als potentieel schadelijk voor bijen, zoals Imidacloprid, Clothianidin, Thiamethoxam, e.a. van de markt te laten halen of om dit te doen met neonicotinoïde pesticiden in het algemeen?
3. Voorziet de Commissie zelf nu al in (financiering van) onderzoek naar bijensterfte? Zo ja, kan de Commissie een overzicht geven van de betrokken studies?”
 

Ik heb daarom benadrukt, ook aan Catherine Ashton, de hoge vertegenwoordiger van het buitenlands beleid van de Europese Unie, dat de sancties die we opleggen aan Iran alvast géén opstapje zijn naar een militaire interventie. Dat zou niet goed zijn voor de regio, voor Iran en voor Europa zelf. We hebben geen militaire dreiging nodig om onze tanden te laten zien. Dit is ondertussen ook zo aangenomen door het Europees parlement in haar resolutie over Iran, op voorstel van onder meer de sociaaldemocraten.

Wat we meer zorgen baart is de situatie van de mensen en de mensenrechten in Iran. Ook daar moeten we in eigen boezem durven kijken. Nog steeds worden Iraanse burgers onderdrukt door het regime door het gebruik van bijvoorbeeld communicatietechnologieën en -diensten die geleverd worden door Westerse bedrijven. Hierdoor kan het Iraanse regime mensen afluisten, bespieden of internettoegang controleren en verhinderen. Ook daar moeten we werk van maken, strenger op toezien en voor eigen deur vegen.

In een periode waar eindelijk het inzicht groeit dat nucleaire ontwapening geen idealistisch waanidee is, maar een visie die gedeeld wordt door de president van de grootste kernmacht ter wereld, zou verdere nucleaire proliferatie en een nucleair Iran nefast zijn voor de stabiliteit in de regio, maar ook in de rest van de wereld. Een nucleair Iran én een verdere escalatie in de Straat van Hormuz moet absoluut vermeden worden.

Mijn tussenkomst kan je hier bekijken (start om 18min53).

Desalniettemin zijn de sociaaldemocraten blij dat de regeringsleiders het eindelijk ook over groei en jobs hebben. Daar pleiten de Europese sociaaldemocraten nu al lang voor. Maar het ziet er naar uit dat die zogenaamde groei en jobstrategie beperkt zal blijven tot wat gerommel in de marge. De regeringsleiders voorzien immers geen middelen om aan een echte duurzame groeistrategie te werken. Wat ze doen, is gebruik maken van bestaande Europese fondsen. De aanpak van de jeugdwerkloosheid is voor ons erg belangrijk, maar de Europese Raad lijkt niet verder te komen dan het subsidiëren van stageplaatsen bij bedrijven via een fonds dat al lang bestaat. Echt vernieuwende en hoopgevende initiatieven worden er niet genomen. Wij vrezen dus dat er geen sprake is van een investeringsstrategie, maar dat de raad de Europeanen met een kluitje het riet zullen insturen. Als Europa echt ambitieus is, haalt ze de alomvattende Europese groeistrategie uit de kast, Europa 2020, en doet ze daarmee wat ze doet met begrotingsdoelstellingen of budgettaire discipline, namelijk de doelstellingen afdwingbaar maken. Maar de regeringsleiders blijven kiezen voor harde maatregelen als het op besparen aankomt en softe aanbevelingen als het gaat over banen, welvaart of sociale rechten. Ik hoop dat ik het fout voorheb, want de Europese bevolking heeft nood aan een positief signaal, maar ik vrees dat we na deze top meer van hetzelfde zullen krijgen.

Wij pleiten voor een Europa met meer solidariteit, een Europa dat de begrotingen op orde krijgt, maar daarnaast ook kiest voor gerichte investeringen die duurzame groei creëren, dat haar sociaal beleid stroomlijnt én afdwingbaar maakt, dat een kader schept voor eerlijke inkomsten voor de lidstaten en dat de onderlinge concurrentie tussen lidstaten actief tegenwerkt. De sociaaldemocraten zijn er van overtuigd dat Europa bij de bevolking wel een draagvlak zal vinden - ook voor moeilijke beslissingen - als ze kiest voor een echte toekomststrategie.

Op 24 november 2010 stemde het Europees parlement een resolutie gericht aan de Europese Commissie (EC) om een duidelijk signaal te geven welke onderhandelingsmarge de EC zou hebben bij het bespreken van verdragstekst. Er lag toen een heel sterke resolutie voor, mee opgesteld door de sociaaldemocraten in het Europees parlement, die spijtig genoeg geen meerderheid kreeg. Eén van de belangrijkste punten in deze resolutie was dat het Europees parlement onder geen geding akkoord zou gaan met een handelsverdrag dat de fundamentele rechten en vrijheden van Europese burgers niet respecteert. Door het democratisch spel van meerderheid en minderheid werd echter een tekst van de conservatieve parlementsleden aangenomen die veel minder kritisch was voor de inhoud van het ACTA verdrag en die veel verregaandere onderhandelingsruimte bood aan de Europese Commissie. Deze tekst ging dus lang niet zo ver als wij wilden en we hebben deze dan ook niet gesteund.

Klik voor meer info over de tekst en het stemgedrag van de Belgische Europarlementsleden op de kritische resolutie.

Op dit moment zijn de internationale onderhandelingen over het ACTA verdrag afgerond en tekenen de lidstaten en de EU het verdrag. Dit moet daarna goedgekeurd worden door alle nationale parlementen en ook nog door het Europees parlement. Het spreekt voor zich dat wij deze uiteindelijke tekst van het ACTA verdrag in detail zullen bestuderen om te kijken of aan onze bezorgdheden tegemoet is gekomen. Het Europees parlement start binnenkort met de behandeling in de parlementaire commissie bevoegd voor Internationale Handel (INTA) en zal naar verwachting in maart stemmen of het al dan niet haar goedkeuring aan het verdrag geeft.

In producten met ‘minder zout, suikers of vetten’ zit vaak nog veel meer dan in vergelijkbare producten die de ‘minder-claim’ niet mogen toepassen. De kans is zeer groot dat het Europees parlement het voorstel op 31 januari naar de prullenmand verwijst.

De nieuwe regeling - een aanpassing in de bestaande Europese wetgeving betreffende voedingsclaims - werd voorgesteld door de Europese Commissie, onder stevige druk van de voedingslobby. Het komt er op neer dat bij een vermindering met 15 procent voor vetten, suikers en zout, de producent met toeters en bellen mag insinueren dat zijn product nu ‘gezonder is’ dan voorheen. Maar dat betekent lang niet dat het betreffende voedingsproduct gezond is. Het Europees parlement vindt dan ook dat consumenten geen correcte informatie krijgen. De nieuwe wet zou het immers mogelijk maken de hoeveelheid suiker, vet of zout te vergelijken met hetzelfde product in een vorige staat, en niet met producten van andere merken. Consumenten die ‘gezonde keuzes’ willen maken, komen op die manier nooit te weten welk product het beste is. De bestaande wetgeving stipuleerde dat producten die een claim willen maken, zich moeten vergelijken met producten uit dezelfde categorie.

Bovendien bestaan er al een aantal claims die voedingsproducenten mogen maken, maar die strenger zijn, bijvoorbeeld voor light-producten of voor de zogenaamde “verlaagd gehalte aan”-claim. Voor de consument wordt het dus erg verwarrend. Op een pakje chips kan er een ‘verlaagd gehalte aan zout’-claim staan of een “x procent minder zout” claim. In het eerste geval (verlaagd) moet er 25 procent minder zout aanwezig zijn, in het tweede geval (minder) slechts 15 procent minder. Voor suikers en vetten betekent ‘verlaagd’ dat er een daling van 30 procent moet zijn, voor ‘minder’ bedraagt de daling minstens 15 procent.

In werkelijkheid geeft deze nieuwe regeling de producent dus de mogelijkheid om producten te verkopen met méér suikers, vetten en zout, terwijl ze de indruk mogen wekken dat er minder van die voedingsstoffen in zitten. De nieuwe bepaling staat dan ook haaks op de doelstelling van de wetgeving over voedingsclaims. Op 31 januari stemt het parlement over het voorstel van de Commissie, maar het is nagenoeg zeker dat het voorstel dan naar de prullenmand zal verwezen worden.

Het volledige persbericht kan je hier lezen.

Sociaaldemocraten en liberalen erkennen dat iedereen het goed moet hebben en dat het liberalisme ongelijkheid niet tolereert. Dat was duidelijk in het debat. Maar hoe we die ongelijkheid moeten wegwerken en bestrijden, daar verschillen we fundamenteel van mening. Het uitgangspunt van mijn collega is dat je geen sociale welvaart kan creëren op een economisch kerkhof. Akkoord. De begrotingen moeten op orde zijn. Akkoord. Maar dit is geen argument om te zweren bij het Europese besparingsfetisjisme zoals dat nu gebeurt. Wij zeggen het al langer, en nu ook hoe langer met meer: om de huidige crisis te bestrijden, moeten we ons niet blindstaren op financiële analyses alleen. Het is net met die louter financiële visie dat we in deze crisissituatie zijn beland.
Bovendien kampen we met meer dan één crisis. Er is de financiële crisis, maar ook de crisis van ons klimaat, van onze grondstoffen en van onze energie. Een innoverende en gedrufde visie op de toekomst is nodig. Een visie die de mens centraal zet, niet de markten. Een visie die uitgaat van waarden, niet van belangen. Een visie die iedereen opnieuw hoop biedt en perspectieven voor de toekomst. Daarin ligt de weg naar échte welvaart.

Van alle elektrische en elektronische apparaten die we kopen, belandt er jaarlijks wereldwijd zo’n 50 miljoen ton op de vuilnisbelt. De Europese Commissie verwacht dat we tegen 2020 12 miljoen ton e-waste zullen produceren. Dat is zo’n 25 kg per Europeaan. De gevolgen van dat wegwerpgedrag zijn rampzalig: ernstige bodemverontreiniging door zware metalen, luchtverontreiniging door de verbranding van plastics en schrijnende gezondheidsproblemen bij duizenden mannen, vrouwen én kinderen die betrokken zijn bij de vaak illegale verwerking van e-waste. Nochtans beschikken we over de technologie om elektronisch afval te recycleren. Maar al te vaak ontbreekt het wettelijke kader, een performante inzameling, de logistiek en andere diensten om tot een duurzaam en rendabel recyclagebeleid te kunnen overgaan.

De herziening van de richtlijn uit 2003 over e-waste, de zogenaamde Waste Electric and Electronic Equipment directieve (WEEE), een wetgevend kader om elektronisch afval in te zamelen, komt dan ook geen dag te vroeg. Uit naam van de sociaaldemocraten in het Europees parlement onderhandelde ik mee aan de herziening dat op donderdag 19 januari met overgrote meerderheid werd goedgekeurd. Het heeft wat tijd gekost om het besef te laten doordringen dat de ambities voldoende hoog moeten zijn, zodat we de strijd voor meer grondstoffenefficiëntie ook echt vorm kunnen geven en de tijd van holle leuzen over een grondstoffenefficient Europa achter ons kunnen laten.

Steeds meer bedrijven beseffen bovendien dat het goedkoper wordt om grondstoffen uit afval te halen dan ze op te delven. Zo is het vandaag mogelijk om uit een ton gsm’s zo’n 300 gram goud te winnen, terwijl een ton gouderts amper 2 à 3 gram goud bevat. Als je beseft dat gsm’s nauwelijks gerecycleerd worden, wordt het duidelijk dat de hedendaagse goldrush zich beter kan richten op afval dan op mijnbouw. Een aantal bedrijven heeft dat goed begrepen. In ons land is bijvoorbeeld Umicore een absolute wereldleider als het gaat om zogenaamde ‘bovengrondse mijnbouw’, namelijk het recycleren van edele metalen uit elektronisch afval. Dergelijke bedrijven zijn vragende partij om de inzameling van kleine elektronische toestellen beter te organiseren.

Een hogere recyclagegraad houdt die zeldzame grondstoffen in Europa. Dat bespaart ons op jaarbasis zo’n 2 miljard euro, een bedrag dat in de toekomst enkel zal stijgen. Recyclage zorgt ook voor nieuwe jobs; zo’n 5 tot 7 keer meer jobcreatie dan bij de verbranding van afval. Bovendien gaat het om banen voor de meest kwetsbare werknemers in Europa.

Om de hogere doelstellingen te halen, zal niet alleen de strijd tegen de illegale export belangrijk zijn, maar zullen er ook meer kleine toestellen gerecycleerd moeten worden. Om gebruikers aan te zetten hun kleine elektronische apparaten in te leveren, komt er een fijnmazig en vlot toegankelijk netwerk van inzamelpunten. In België zullen kleine toestellen bij de elektronicazaken kunnen binnen gebracht worden, met uitzondering van de hele kleine winkels. Ook zonnepanelen worden opgenomen bij de te recycleren e-waste, een nieuwigheid waarvan ik blij het in de richtlijn te hebben gekregen.

Klik hier voor een filmpje van de S&D-fractie en mijn tussenkomst in het debat "Recycling Electronic Goods is Key for a Competitive European IT Sector".

Het volledige persbericht kan je hier lezen.
Zie ook dit document voor een gedetailleerd overzicht van de aanpassingen van de richtlijn rond elektronisch afval.

Mijn recentste vraag met antwoord vind je hier:

De fractie van sociaaldemocraten in het EP hebben vandaag ook een nieuwe fractieleider gekozen. Dat wordt de Oostenrijker Hannes Swoboda. Hij zetelt sinds 1996 in het Europees parlement en heeft al verscheidene functies opgenomen in de S&D groep. Gedurende de eerste helft van deze legislatuur was hij vice-voorzitter van de S&D groep.

De Europese sociaaldemocraten stemden in het Europees parlement tegen het zogenaamde six pack dat de lidstaten strenge begrotingsnormen oplegt en in sancties voorziet als die doelstellingen niet gehaald worden. Uiteraard moeten we onze begrotingen op orde krijgen, nadat die zwaar onder druk kwamen te staan omwille van de redding van de banksector. Maar met bezuinigen alleen zal Europa zich nooit uit de crisis tillen. Een flankerende toekomststrategie is absoluut noodzakelijk, een strategie die uitgaat van een slim investeringsbeleid dat de echte economie weer kan aanwakkeren.
Het Europees parlement ligt telkens op apegapen als de Raad nog maar eens een Europees reddingsplan aankondigt dat zich uitsluitend toespitst op saneren en dat meestal na enkele dagen al achterhaald is. Er is geen enkele democratische legitimiteit voor de druk die Merkel en Sarkozy leggen op de Raad en de Commissie om de Europese burgers te laten betalen voor de crisis. Een debat over de democratische draagkracht van Europa is dus wel degelijk zinvol.

De kritiek die vooral vanuit de Vlaamse rechtervleugel weerklinkt, verschuift de Europese dimensie ook naar een enge Vlaams-Waalse tegenstelling. Sommigen willen de Vlaamse burgers laten geloven dat een kritische houding tegenover Europa een typisch Waals probleem zou zijn, terwijl het in werkelijkheid om een brede ideologische tegenstelling gaat. Conservatieven zien in de Europese crisis immers de geknipte kans om de overheid verder te ontmantelen. Nochtans bestaat er een relatief grote consensus bij economen over het idee dat duurzame groei en een heropleving van de economie enkel mogelijk is als overheden krachtig investeren in het Europa van de toekomst om zo de échte economie opnieuw zuurstof te geven. Dat is uiteraard niet mogelijk als overheden een anorexiadieet opgelegd krijgen. Dat heeft Magnette goed gezien.

De verdienste van Paul Magnette is dat hij het debat in België eindelijk heeft aangewakkerd, zodat het duidelijk wordt dat er niet één oplossing bestaat om uit de Europese crisis te geraken. Met Euroscepticisme heeft dat niets te maken. Het is precies het geloof in een solidaire Unie dat sociaaldemocraten in Europa ertoe aanzet het saneringsfeticisme te bestrijden. Er is het Europa van de saneringen en de afbouw van de overheid, het Europa van de concurrentie tussen de lidstaten én er is een Europa van de interne solidariteit, het Europa dat haar financiën gezond wil maken, maar meteen via een grootschalige investeringsstrategie hoop wil geven aan haar burgers en haar bedrijven. Magnette staat aan de kant van het solidaire Europa, de Vlaamse rechtervleugel aan de kant van het TINA-Europa, het Europa dat geen enkel alternatief biedt.

Alle overheden in Europa moeten snoeien in hun begroting. Dat is nodig als gevolg van de financiële crisis die wereldwijd de economie in een wurggreep houdt. Overheden waren verplicht de banken te redden, wat belangrijke gevolgen had voor hun eigen begrotingen. We moeten dus zuinig omspringen met het geld van de overheid. Maar zuinig betekent niet dat we helemaal niets meer kunnen doen. Wel in tegendeel. Het betekent dat we de middelen die nog wel beschikbaar zijn, slim moeten inzetten. Die middelen moeten dienen om een nieuw en hoopvol perspectief te bieden, zowel voor onze economie als voor de Europese burgers.
Iedereen lijkt de gevatte uitspraak te zijn vergeten die Hilary Clinton maakte in het voorjaar van 2009: never waste a good crisis. Ze zei zelfs dat de aanpak van de crisis een positieve impact kan hebben op de klimaatverandering en de energieveiligheid. Die boodschap geven de Europese sociaaldemocraten nu al meer dan twee jaar. Om uit de crisis te geraken moeten we niet enkel onze begrotingen op orde krijgen, we moeten ook investeren in de toekomst.

De wereld kampt immers niet met één crisis. We worden geconfronteerd met een klimaat- en een milieucrisis én met een energie- en een grondstoffencrisis. We moeten dus op verschillende fronten tegelijk werken. Als we dat doen, creëren we een win-winsituatie. Want investeren in schone energie creëert nieuwe jobs - zes miljoen in de sector van de hernieuwbare energie in 2050 -, wakkert de economie aan, is gunstig voor de volksgezondheid en het klimaat en bespaart kosten die het gevolg zijn van klimaatopwarming. Als we slim investeren zullen we er in slagen onze welvaart te behouden, niet de welvaart van het verleden die ten koste ging van het milieu, de planeet en de sociale verhoudingen tussen mensen, maar échte welvaart, duurzame welvaart.

Europa probeert tot op heden enkel het vertrouwen van de markten te herwinnen, maar bouwt het vertrouwen van haar bevolking af. Met een echte toekomststrategie die perspectief biedt op duurzame groei, op banen in nieuwe technologie, op de aanpak van de andere crises waarmee we geconfronteerd worden, kunnen we de Europese bevolking een toekomst bieden. Een die niet gebaseerd is op een virtuele geldbubbel, maar op échte welvaart.

Bekijk hier het filmpje

De ijskoude reddingsoperatie van de Europese regeringsleiders belooft immers een commerciële flop te worden. In het Europese verhaal worden de booswichten gesust en de verenigde muizen genegeerd. Van herverdeling en solidariteit hebben de Europese reddertjes duidelijk geen kaas gegeten. Ze vullen liever de bodemloze putten van de hebzucht. Er komt een tijd dat de muizen dit niet langer zullen pikken. De eerste tekenen zijn al zichtbaar. De muizen bestormen wereldwijd de straten en eisen inspraak. Ze nemen dure woorden als democratie in de mond en wijzen erop dat de politieke leiders niet in staat zijn een echt antwoord te formuleren op hun vragen, hun bezorgdheid, hun angsten én hun ambities. Zelfs het laatste restje democratische legitimiteit wordt subtiel omzeild. In Europa speelt het Europees parlement, dat het algemene Europese belang verdedigt, geen enkele rol in de reddingsoperaties. Ook de impact van de nationale parlementen wordt geminimaliseerd. De democratie wordt als het ware even on hold gezet. Het symbool van die whiplash is Griekenland, de grote natie waar de democratie ontstond en die nu geleid wordt door dezelfde technocraten die enkele jaren geleden nog de architecten waren van het Griekse fiasco. Je kan zo even goed de ontwikkeling van hernieuwbare energie in handen geven van de nucleaire lobby. Oeps, dat doen we vandaag ook.

“De parlementaire democratie is ontstaan als antwoord op de industriële samenleving, terwijl we geëvolueerd zijn naar een globale informatiemaatschappij. De achttiende-eeuwse invulling van de verticaal gestructureerde, bevoogdende natiestaat, het machtige middenveld en ook van de politieke partijen, past daar niet meer in.” Het citaat komt van oud-premier Jean-Luc Dehaene. Europa wordt vandaag bestuurd door “bevoogdende natiestaten” die Europese solidariteit ondergeschikt achten aan hun eigenbelang. Terwijl we overal participatie zien toenemen via bottum-up technieken en zelfs bedrijven sociale innovatie omarmen, gebruiken de Europese regeringsleiders het top-down dictaat om de crisis te bezweren. Hierdoor vergeten ze de echte uitdagingen van de toekomst: de klimaatcrisis, schaarsheid van grondstoffen en de groeiende kloof tussen arm en rijk. Inmiddels is 1600 miljard euro besteed aan de redding van de banken. We hadden kunnen kiezen voor een langetermijnvisie en dat bedrag investeren in hernieuwbare energie. Misschien wachten de markten wel op dat soort ambities, op investeringen in de échte economie die ons en onze kinderen een perspectief bieden op échte welvaart. Misschien moeten de Europese leiders dat eens vragen aan hun parlement. En als ze echt innoverend willen zijn: ook aan hun bevolking.

Klik op onderstaande PDF voor het volledige opiniestuk.

Nu is het aan Nederland om aan te tonen dat ze wetenschappelijk onderbouwde maatregelen neemt om de natuur in het Schelde-estuarium te verbeteren, of de Europese Commissie sleept onze noorderburen voor de rechter. Zowel in Vlaanderen als Nederland is er grote ongerustheid gerezen over de weigering van Nederland om de Hedwigepolder onder water te zetten als onderdeel van het toekomstplan voor de Schelde. Nochtans was dat afgesproken in de Scheldeverdragen tussen Nederland en Vlaanderen, een pakket afspraken waarin zowel natuurherstel, veiligheidsmaatregelen tegen overstromingen en de uitdieping van de Schelde vervat zitten. Die uitdieping is noodzakelijk om de verdere ontwikkeling van de Antwerpse haven mogelijk te maken. Na protest van Zeeuws-Vlaamse landbouwers stelde Nederland een alternatief voor, met name de ontpoldering van de zogenaamde Schorer- en Welzingepolder nabij Vlissingen.
Deze gebieden zijn echter al gebruikt als compensatie. Nederland probeert nu hetzelfde gebied nog eens te gebruiken en dit kan niet. De voorgestelde alternatieven liggen bovendien veel dichter bij de zee, zodat het water daar zouter is dan ter hoogte van de Hedwigepolder. Er wordt dus wel extra natuur gecreëerd, maar het gaat niet om dezelfde soort natuur.

De Commissie twijfelde eveneens aan de Nederlandse argumenten en spoorde onze noorderburen al in september aan deze alternatieven wetenschappelijk te onderbouwen. Op een vraag van het Nederlandse Europarlementslid Gerben Jan Gebrandy heeft Europees Commissaris voor Milieu Janez Potocnik nu laten weten dat het Nederlandse alternatief geen serieuze vervanging is voor het onder water zetten van de Hedwigepolder. De Commissie concludeert dat de Nederlandse alternatieven “niet in overeenstemming zijn met de ecologische vereisten van de Westerschelde, noch adequaat zijn om een verslechtering van de toestand aldaar een halt toe te roepen.” De Commissie dreigt er dan ook mee naar de rechter te stappen als Nederland op korte termijn geen stevig wetenschappelijk onderbouwde maatregelen neemt om de natuur in het Schelde-estuarium te verbeteren.

Binnen de Unie gaat de focus vooral uit naar de financiële markten. Besparen is het ordewoord, terwijl we volop zouden moeten investeren. Het document van de Commissie, een wegwijzer zeg maar die de richting toont waarin de Europese economische infrastructuur moet evolueren, maakt nochtans duidelijk dat een omschakeling naar een nieuw energiesysteem bijzondere investeringen zal vergen. Afhankelijk van de weg die we kiezen, kunnen de investeringen oplopen tot 2,2 triljoen euro. In dat geval spreken we over een volledige overstap naar hernieuwbare energiebronnen. We moeten niet terughoudend zijn, want grote investeringen zullen een positieve impact hebben op onze economie. De Commissie voorspelt zelfs de laagste energieprijzen bij een keuze voor hernieuwbare energie. Laten we ons dus leiden door duurzaamheid en resoluut kiezen voor hernieuwbare energie.

De energieproblematiek is niet los te koppelen van de klimaatcrisis. Het energiedebat moet geleid worden met onze economie en ons klimaat in ons achterhoofd. Dit vergt dus ook grote inspanningen van de EU in haar energiedoelstellingen. 2050 is veraf en voorspellingen zijn moeilijk te maken. Daarom legt de Commissie verscheidene scenario's voor. Een radicale omschakeling naar hernieuwbare energie is zonder twijfel de meest ambitieuze. De Commissie is dat niet. Ze spreekt over te hoge investeringen voor het bouwen van nieuwe centrales voor de opwekking van hernieuwbare energie, maar vergeet dat de huidige installaties die werken op fossiele brandstoffen aan vervanging toe zijn en enorm veel kosten. Samen met de sociaaldemocraten verkies ik om meteen te kiezen voor hernieuwbare energie en in 2050 elektriciteit te consumeren die voor niet minder dan 97% verwekt is door hernieuwbare bronnen, zoals wind en zon.
De Commissie is zich gelukkig wel degelijk bewust van het belang van energie-efficiëntie. Besef alleen is echter niet voldoende. We moeten bindende doelstellingen formuleren en lidstaten wijzen op hun verantwoordelijkheid. Indien we niet efficiënter met energie omspringen, staat ons een toekomst van onbetaalbare energie te wachten. Veel gezinnen hebben nu reeds te kampen met te hoge facturen. Energie-armoede wordt een reëel risico. Daarom is het de taak van de Commissie om een sociaal luik te voorzien in de Roadmap Energie.

In de Roadmap gaat wél veel aandacht uit naar Carbon Capture and Storage (CCS), het afvangen en opslaan van CO2 onder de grond. Dit impliceert een gemengd energiesysteem waarbij fosssiele technieken gecombineerd worden met nucleaire energie én hernieuwbare energie. We weten dat fossiele brandstoffen ooit uitgeput geraken. Waarom zouden we dan eerst nog inzetten op onzekere technologieën? In plaats van geld te steken in onderzoek naar CCS, kunnen we beter meteen juist investeren.
Verder verontrust het mij dat de rol van nucleaire energie groter wordt. Over hoe de gekende problemen van deze gevaarlijke energiebron, cfr. de ramp in Fukushima, zullen worden aangepakt, wordt echter met geen woord gerept.
Europa kan in dit debat een faciliterende rol spelen, maar moet zich daar zeker niet toe beperken. De private sector is kwetsbaar dus is het nu aan de overheden om een belangrijke rol te spelen en via projectbonds geld op te halen om te investeren in grensoverschrijdende Europese infrastructuurprojecten, zoals bijvoorbeeld de Noordzeering.

De volledige reactie op de roadmap 2050 kan je hier lezen.

Zie artikel “Telenet stelt 'homespots' open voor alle klanten.”

Op 15 december heb ik tijdens het debat over energie nogmaals gepleit voor de urgentie van de energie-uitdagingen. Het pakket aan voorstellen dat wordt voorgelegd is ambitieus. Maar we moeten durven streven naar meer ambitie. We kunnen de uitdagingen enkel tacklen indien we deze koppelen aan dwingende maatregelen. Zo moeten we bindende doelstellingen opleggen inzake hernieuwbare energie, de uitstoot van broeikasgassen én energie-efficiëntie. Abstracte afspraken op papier zullen hun effect missen.
Iedereen zal grote inspanningen moeten leveren, ook op financieel vlak. We moeten afstappen van het kortetermijndenken en investeren in onze toekomst. Dit betekent ook dat we moeten investeren in de lidstaten en de private sector. Publieke middelen zijn beperkt. De private sector in Europa vertoont daarenboven vaker risico-avers gedrag en is vrij terughoudend in vergelijking met andere regio's. Om onze concurrentiepositie te vrijwaren, dienen we de private sector te stimuleren en te overtuigen dat investeren in energie op termijn loont. Niet enkel voor onze energieveiligheid maar ook voor onze economie. We moeten onze industrie innoveren en efficiënt omgaan met publiek en privaat geld door het opzetten van financiële en gecoördineerde structuren.

De Unie heeft daarrond reeds initiatieven genomen, zoals het Intelligent Energy Europe-programma met in het bijzonder het Elena-project. Ook het Europese Energie Efficiëntie Fonds (EEEF) lijkt me erg beloftevol. Dergelijke energiefondsen kunnen één manier zijn om de investeringen in energie te voeden. Zo worden barrières in de markt of financiële belemmeringen immers omzeild. Ik juich deze initiatieven dan ook toe.
Het mag daar echter niet bij blijven. We moeten een continuïteit garanderen. Indien de energiefondsen niet effectief blijken, of niet voldoende, moeten we ons de vraag stellen op welke manier we sneller kunnen investeren en onze economie weer aanwakkeren. De genomen initiatieven dienen te worden geoptimaliseerd en verfijnd om de energieproblematiek op de kaart te houden.

Er is toch al behoorlijk wat weg afgelegd sinds Braungart in mijn boek 'Verder dan morgen' figureerde... Volgende week in Europa alvast de laatste kans om een onderhandelde oplossing te bereiken tussen parlement, raad en commissie voor de inzameling en verwerking van elektr(on)isch afval.
 

Op internationaal niveau is de klimaattop, geheel volgens verwachtingen, op niets uitgedraaid. Op Europees niveau heeft een zoveelste top om de Unie te redden, aangetoond dat er geen plaats is voor solidariteit. Althans niet met de Europese bevolking. Voor deze mislukte reddingspogingen zullen wij en onze kinderen de prijs moeten betalen. Niet zozeer cash en niet zozeer meteen. Dat gaan we eerst doen voor de financiële crisis en wellicht binnenkort.

Op nationaal niveau wordt er nu namelijk gesproken over een stijging van het tarief voor de basisbankverrichtingen en een verlaging van de tarieven op spaarrekeningen. Inderdaad de banken hebben door de financiële crisis veel verlies geleden en zoeken deze verliezen nu te compenseren. Samen hebben we ervoor gezorgd dat de banken zijn gered, toch? De banksector is nu echter van mening dat ze de opgelegde maatregelen, zoals een hogere banktanks naar ons, haar klanten, mag doorrekenen.

Met veel plezier stel ik dan ook vast dat Test-Aankoop de consumenten hierover informeert en meer nog, actie onderneemt. De consumentenorganisatie lanceert immers een petitie "Wij betalen geen twee keer…". Hiermee nodigt Test-aankoop de consumenten uit om de petitie te ondertekenen en hun stem te laten horen. Door het ondertekenen van de petitie eist de consument kosteloze opvragingen aan het bankautomaat én een correct basistarief op de spaarrekeningen.

Betaal geen twee keer en onderteken de petitie van Test-Aankoop hier.
 

Op de top in Durban liet Canada al verstaan dat ze een verlenging van Kyoto niet zag zitten, zolang er geen verdrag was waarin ook de VS en China reductiedoelstellingen op zich nemen. In Durban is er echter net met die landen een afspraak gemaakt om in 2015 een akkoord te sluiten waarin ook zij zich engageren om reductiedoelstellingen op zich te nemen.

Dit geeft de Canadese uitstap een extra wrange nasmaak. Het is duidelijk dat de bezorgdheid voor het klimaat meer en meer een kloof veroorzaakt tussen geëngageerde en niet-geëngageerde landen, eerder dan tussen de geïndustrialiseerde en de ontwikkelingslanden.

Dat Canada het belang van zijn eigen teerzanden boven dat van onze hele planeet stelt maakt duidelijk tot welke groep zij behoren. Europa zou in reactie moeten weigeren om olie afkomstig van de milieuverwoestende teerzandontginningen te importeren. Van die boer geen eieren.

De positie die het Verenigd Koninkrijk vorige week heeft ingenomen, is extreem maar weerspiegelt tot mijn grote spijt perfect de huidige samenwerking binnen Europa. Het gebrek aan solidariteit is frappant, ook tussen de overige lidstaten. Zo kán Europa niet verder functioneren. De oplossingen voor deze eurocrisis liggen namelijk net in méér integratie en méér coördinatie.
De houding van Cameron, maar ook van lidstaten als Duitsland zorgt er keer op keer voor dat wat we moeten doen om de euro te redden, niet wordt gedaan. De focus gaat onterecht uit naar de financiële markten, terwijl we nu dringend moeten investeren in de échte economie.

Naast het gebrek aan solidariteit, viel tijdens de voorbije top ook op dat het Europese parlement eens te meer buiten spel is gezet. Het gaat hier nochtans over de begroting, een thema dat elke Europese burger aanbelangt. Wie vertegenwoordigde deze burger de voorbije week? Enkel in het Europese parlement zetelen rechtstreeks verkozenen. Enkel dat parlement beschikt bijgevolg over het mandaat van de Europese burger om een democratische controle uit te voeren.

In een Europa van 27 is het niet normaal dat één enkele staat noodzakelijke maatregelen kan blokkeren. Staten die de nodige maatregelen niet willen treffen, moeten hun conclusies durven trekken.
Ik geloof wél in Europa en wil het Europese project doen slagen. Dit vereist meer solidariteit en een groot draagvlak. Europa moet het vertrouwen van haar burgers winnen en dit kan enkel door het democratisch deficit in de EU te herstellen.

Herbeluister het debat
 

Wat de Raad nu voorlegt is gewoon méér van hetzelfde. Ze haalt grotendeels de voorstellen uit het tweede Economic Governance pakket van de Europese Commissie en pikt er bovendien enkel die onderdelen uit die zich focussen op bezuinigen en straffen. Een derde luik uit dat tweede pakket, namelijk de invoering van eurobonds om de schulden van de lidstaten te solidariseren, werd verworpen. De regeringsleiders volgen helaas Di Rupo’s oproep niet om meer Europese solidariteit aan de dag te leggen. Iets wat ten andere ook de markten zelf vragen.

Al even treurig is de vaststelling dat de lidstaten de nieuwe afspraken onderling met elkaar bedisselen en niet binnen de structuren van de Europese Unie. Dat zal mogelijk tot onoverkomelijke juridische problemen leiden. Maar ook tot een Europa van twee snelheden.

Voorlopig weet niemand precies hoe de Europese Centrale Bank zal reageren op de voorstellen. Het Europese noodfonds EFSF is een flop geworden. Alle heil wordt nu verwacht van het ESM, het Europees stabiliteitsmechanisme, dat vervroegd in werking treedt en dat 500 miljard euro zou bevatten. Dat is slechts de helft van wat voor het noodfonds beloofd werd. In plaats van de bazooka groter te maken, heeft men de vuurkracht verkleind. Het is een kwestie van tijd alvorens er gespeculeerd wordt tegen het ESM.

Bovendien beweren steeds meer vooraanstaande economen en analysten dat een reddingsplan, dat zich louter toespitst op saneren geen enkele kans op slagen heeft. We hebben ook duurzame groei nodig om de échte economie weer te doen heropleven. De sociaaldemocratische fractie in het Europees parlement zegt nu al twee jaar dat er een flankerend investeringsbeleid nodig is, een toekomststrategie die perspectief biedt aan het bedrijfsleven en de bevolking. Maar de Raad doet het omgekeerde en neemt alle perspectieven weg. Het gevolg is dat onze economieën steeds verder in het moeras wegzakken.

De beschamende vertoning op de Eurotop is des te erg, omdat ze bovendien geen enkele democratische legitimiteit heeft. De Europese volksvertegenwoordiging is volledig buiten spel gezet. Wat er zich vandaag afspeelt, wordt haarscherp geïllustreerd door volgend citaat:
“We blijven bij onze overtuiging dat de redding te vinden is (…) in de beperking van de kosten; dat besparingen op loonkosten en bovendien in onproductieve overheidsuitgaven essentieel zijn om dit desideratum te bereiken.”

Dit citaat zou rechtstreeks uit een document van de Europese Commissie of een verslag van de Europese Raad kunnen komen. Maar het komt uit The Economist van maart 1931, als reactie op de voorstellen van Keynes. Twee jaar later belandde de wereld in een diepe recessie.

De volledige reactie kan je hier lezen.

In haar nieuwe voorstellen wil de Commissie de normen nog strikter maken. De lawaaioverlast moet maar liefst met de helft verminderen. Geen overbodige luxe, want mensen hebben bijzonder veel last van het lawaai dat door het verkeer wordt veroorzaakt. Dat bleek deze week nog maar eens uit de recente stadsmonitor 2011. Daaruit blijkt dat de inwoners van een grote stad als Antwerpen behoorlijk wat hinder ondervinden van lawaai, veroorzaakt door het verkeer. 45,2 procent van de Antwerpenaren klaagt over lawaaioverlast en van die klachten wordt 37,7 procent veroorzaakt door verkeer. Ook in Gent (33,4%), Aalst (35,4%), Mechelen (34,5%) en Sint-Niklaas (36%) klagen bewoners over lawaai door het verkeer. Dat lawaai overstemt ook duidelijk de hinder die wordt veroorzaakt door andere vormen van geluidsoverlast in de stad.

In Europa hebben zowat 200 miljoen Europeanen last van langdurige blootstelling aan lawaai vanwege het verkeer, in die mate dat het zelfs een gezondheidsprobleem wordt. Na luchtvervuiling is lawaai door verkeer het meest verspreide milieuprobleem dat impact heeft op onze gezondheid. Het meest recente rapport van de Wereldgezondheidsorganisatie zegt dat schadelijke geluidsniveaus leiden tot cardiovasculaire aandoeningen, slaapstoornissen, gehoorproblemen en leerproblemen bij kinderen. Studies hebben aangetoond dat elk jaar in Europa 50.000 overlijdens en 245.000 gevallen van hart- en vaatziekten kunnen toegewezen worden aan verkeerslawaai en dat 5 procent van alle beroertes gelinkt kan worden aan hoge blootstelling aan lawaai.

De Commissie stelt nu voor het verkeerslawaai te verminderen met 4 decibel voor personenwagens. Een vermindering met 3dB zou er al voor zorgen dat de lawaaihinder met de helft wordt teruggedrongen. De vermindering zorgt voor een ingrijpende verbetering van de levenskwaliteit van de overgrote meerderheid van Europeanen die in steden of dichtbij drukke verkeersassen wonen. Deze vermindering kan relatief snel bereikt worden door gebruik te maken van technologie die vandaag al ter beschikking staat van auto- en vrachtwagenfabrikanten. Bovendien zorgen stillere voertuigen voor besparingen bij overheden die instaan voor het plaatsen van geluidswallen of het subsidiëren van geluidsisolatie. Stillere wegen dragen ook bij tot een stijging van de vastgoedwaarde van omliggende woningen.

Het is goed dat de Commissie nu al een herziening plant, zodat we niet opnieuw 20 jaar moeten wachten. Wellicht zal het nodig zijn om tegen 2020 voor een verdere daling van de lawaaioverlast te zorgen. Het is ook noodzakelijk om in de toekomst de informatie over geluidsoverlast door het verkeer publiek toegankelijk te maken. Daartoe kan gebruik gemaakt worden van een geluidslabel voor auto’s en moeten de officiële testresultaten over lawaaihinder publiek gemaakt worden.

 Het volledige persbericht kan je hier lezen.

Donderdag en vrijdag komen de Europese regeringsleiders opnieuw samen voor een cruciale Europese Raadszitting om een uitweg te zoeken uit de financiële crisis. Eind oktober was er al eens zo’n vergadering van ‘de laatste kans’, waarbij een groot deel van de Griekse staatsschuld werd kwijtgescholden en het Europese noodfonds EFSF versterkt zou worden tot 1000 miljard euro. Toen al luidde de kritiek dat de maatregelen onvoldoende waren om de markten te kalmeren en dat is vandaag een pijnlijke realiteit geworden.
De ‘redding’ van Europa lijkt vandaag in handen van het gouden koppel Merkel-Sarkozy, die het tot enkele dagen voor de Europese top, nog steeds niet eens waren over de te varen koers. Waar ze het wel over eens zijn, is dat er meer moet bespaard worden. Als je de verkeerde diagnose stelt, schrijf je uiteraard het verkeerde medicijn voor. We zijn immers niet in de crisis beland door een laks budgettair beleid, zoals al tot in den treure werd aangetoond. Volgens de regeringsleiders zal de soberheidspolitiek nu verankerd moeten worden in de grondwet van de lidstaten, een voorstel dat ook herhaald werd door raadsvoorzitter Herman Van Rompuy. Pas dan, denkt Van Rompuy, zal de Europese Centrale Bank bereid zijn om de eurocrisis mee te bestrijden. Dat laatste is dan weer iets waar Merkel het moeilijk mee heeft. Van Rompuy is ook op termijn voor euro-obligaties, Merkel is daar tegen. Van Rompuy is tegen automatische bestraffing van landen die hun begroting niet op orde krijgen; Merkel en Sarkozy zijn voorstanders. Het valt echter te verwachten dat er vrijdag wel een compromis uit de bus komt. Maar dat zal opnieuw too little too late zijn.

Het ultieme voorstel van Van Rompuy, namelijk striktere begrotingsregels in de Europese verdragen laten insluipen, is slechts een variant op het al gestemde six pack, dat lidstaten ook aanspoort tot zuinigheid. Het verschil is dat deze maatregel zal opgelegd worden via een mechanisme dat alle parlementen omzeilt en daarmee nogmaals het democratisch deficit van Europa scherp stelt. Democratische inspraak? Vergeet het. Om Europa te ‘redden’ moeten we volgens Sarkozy “harder werken en meer besparen”, alsof er geen andere opties zouden bestaan. Die alternatieven zijn er natuurlijk wel, maar er is geen platform waarop ze besproken kunnen worden. De Europese volksvertegenwoordiging heeft immers geen enkele vinger in de pap en in het voorstel van Van Rompuy hebben zelfs de nationale parlementen niets te vertellen. Dat Sarkozy en Merkel geloven dat ze wegkomen met de arrogantie om Frankrijk en Duitsland de facto te bombarderen tot de ongekroonde leiders van de Europese Unie is beschamend. Ze dreigen steeds meer lidstaten tegen elkaar op te zetten, hollen het vertrouwen van de burgers in Europa uit en ondergraven zo het Europese project. Bovendien hebben al hun vorige voorstellen de crisis alleen maar verergerd. Wie gelooft die mensen nog? Het is dat wat Di Rupo, samen met andere regeringsleiders, hen moet inpeperen. Europa is een gemeenschappelijk project dat niet behoorlijk kan functioneren als de nationale belangen van enkele lidstaten voorrang krijgen op het algemene Europese belang. Dat belang wordt verdedigd door de Europese volksvertegenwoordiging in het Europees parlement, niet door regeringsleiders in de Europese Raad die als angstige konijnen naar de lichtbak van de markten staren.

Premier di Rupo moet met enkele gelijkgestemde Europese leiders het voortouw nemen om een proces op gang te brengen dat een alternatief biedt voor het Frans-Duitse onderonsje. Daarbij zijn een aantal pistes te volgen. Het is waanzin te geloven dat een ingrijpende verdragswijziging, zoals Merkel en Sarkozy voorstellen, op een drafje kan gebeuren. Er rest ons gewoon geen tijd om snel te sleutelen aan het Europa van de toekomst. Net zoals het dwaasheid is de patiënt met een massale hartaanval eerst aan te raden te gaan wandelen en meer fruit te eten, alvorens hem te opereren. Op de spoedafdeling moet er meteen geopereerd worden. De ingreep moet komen van de Europese Centrale Bank, die ongelimiteerde mogelijkheden heeft om de markten tot kalmte aan te manen. Ook de invoering van Europese obligaties, die de schulden van de lidstaten solidariseren en ze zo over heel Europa spreiden, is een krachtig antwoord op de roofdieren die nu rond Europa sluipen.

Een echte verdragswijziging is in de toekomst wellicht nodig om de systeemfouten in de Europese constructie weg te werken, maar daarvoor moet de rust zijn weergekeerd op het Europese speelveld. Anders riskeert zo’n proces te botsen op de twijfels die bij de bevolking gerezen zijn over Europa. Maar een Verdragswijziging zal enkel mogelijk zijn middels een een Europese Conventie, waarbij het Europees parlement en de Commissie een cruciale rol moeten spelen en waarbij het de bedoeling is de rol van de Europese Raad te beperken. Di Rupo moet bescheidenheid koppelen aan ambitie: Ambitie voor het Europese project, bescheidenheid voor de rol die de lidstaten daarin spelen. Een krachtig Europa is immers niet mogelijk zonder dat lidstaten bevoegdheden overhevelen naar het Europese niveau. Di Rupo kan het staatsmanschap tonen dat die moeilijke piste vereist.

Maar dat is onvoldoende. De Europese sociaaldemocraten zeggen nu al maanden dat Europa dringend werk moet maken van een investeringsstrategie, die de bezuinigingoperaties in de lidstaten moet flankeren. Die visie wordt steeds meer gevolgd door gezaghebbende economen en economische commentatoren. Bezuinigen is noodzakelijk, maar dromen dat we door bezuinigingen alléén uit de problemen zullen geraken, is boerenbedrog. Europa probeert de problemen van het verleden onder controle te krijgen, maar blijft blind voor de problemen van de toekomst. Nochtans weten we precies wat die zijn: onze energievoorziening veilig stellen, overschakelen naar hernieuwbare energie in het kader van de aanpak van de klimaatproblematiek, onze matige investeringen in innovatie en R&D optrekken om nieuwe technologieën een kans te geven, ons grondstoffenprobleem aanpakken, het afvalprobleem onder controle krijgen door te investeren in een recyclage-economie, de lijst is eindeloos. Al die uitdagingen kunnen een massale tewerkstelling genereren. Op die manier kan de markt aangezwengeld worden, kan er duurzame groei gecreëerd worden en een toekomstperspectief geboden worden aan de Europese bevolking. De regeringsleiders proberen nu enkel het vertrouwen van de markten te herstellen, maar verliezen daarbij zienderogen het vertrouwen van de bevolking. Dat sociaaldemocratische verhaal kan Di Rupo vertellen. Europa zal niet gered worden door de citroen tot op de laatste druppel uit te persen, maar door nieuwe vruchten te laten groeien. Pas dan kan Europa opnieuw perspectief bieden, zowel aan de vermaledijde markten als aan haar noodlijdende bevolking.
 

Het lijkt er sterk op dat we ook nu geen verregaande resultaten moeten verwachten van Durban. Dat was al duidelijk nog voor de klimaatconferentie vorige week van start ging.

De financiële en economische crisis heeft de klimaatcrisis helemaal in een hoekje geduwd. Door de barre economische omstandigheden wil bijna geen enkele staats- of regeringsleiders verregaande afspraken maken. Commentatoren vrezen nu al dat de geplande euro-top van aanstaande vrijdag de klimaatconferentie in Durban volledig in de schaduw zal zetten.

Toch mogen we niet bij de pakken blijven zitten, en dat besef begint ook meer en meer bij de industriële actoren te dagen. Maandag las ik in De Standaard een interessant opiniestuk van Serge de Gheldere, oprichter en ceo van Futureproofed, een duurzaam consultancy bureau. Het stuk was getiteld "Wat Durban niet kan, doet de ceo wel". Hiermee doelt hij uiteraard op het nemen van verregaande groene beslissingen door het bedrijfsleven en het feit dat ze die niet nemen vanuit een sociaal engagement, aldus de Gheldere, maar eerder in hun zoektocht naar duurzame winst.

De vraag wat de industrie moet doen om mee te bouwen aan de economie van morgen, en welke ondersteunende rol de overheid hierin moet spelen zijn vragen die mij al langer bezighouden (een voorbeeld vind je hier). Ondertussen is duidelijk dat duurzaamheid en concurrentie niet in strijd zijn met elkaar. De innovatieve industrie zoekt naar slimme oplossingen om met materiaal- en energieschaarste en veranderende sociale structuren om te gaan. Er is ook geen weg naast. De aanpak van de ongebreidelde stijging van de grondstoffenprijzen vormt momenteel dé uitdaging voor de Europese industrie, wil ze haar concurrentiepositie in een snel evoluerende mondiale markt behouden. Het zijn de bedrijven die nu kiezen voor een duurzame groei op lange termijn die het verschil zullen maken. Dit betekent afstand nemen van het uitgangspunt van een zo snel mogelijke return on investment en op zoek gaan naar de duurzame winst. Het is de hoogtechnologische, competitieve drive die daarvoor nodig is die maakt dat een deel van de industrie een voorsprong zal nemen in de transitie naar een duurzame, koolstofarme economie.

Ik geloof sterk in de legitimiteit van het VN proces maar we kunnen het ons niet permitteren om nog een jaar te wachten op effectieve maatregelen die de transitie naar een groene economie versnellen. Daarom mogen we het potentieel dat de industrie bezit om de snelle vaart vooruit te nemen zeker niet onderbenut laten. In die zin heeft de Gheldere overschot van gelijk.

De minister motiveert haar afwijzing van de milieuvergunning terecht door te wijzen op de uitstoot van stikstofoxides (NOx) en fijn stof in de Antwerpse haven. Vlaanderen loopt immers stevig achter op het streefdoel NOx dat door Europa werd opgelegd en de probleemzones liggen in en rond Antwerpen. NOx zorgt voor verzuring en draagt bij tot de problematiek van zomersmog (ozon). De geplande centrale van 1100 MW (goed voor 8% van de Belgische elektriciteitsproductie) zou ingestaan hebben voor een uitstoot van 6 miljoen ton CO2. Dat is hetzelfde als 2 miljoen wagens extra op de baan.

E.ON is één van de grootste energiespelers in de wereld en met de geplande centrale zou een investering gepaard zijn gegaan van zo'n 1,5 miljard. Het was dus niet voor de hand liggend om de macht van deze sterke lobbyist te weerstaan. Dat dit toch gelukt is, is mede dankzij de gecoördineerde acties van de milieubeweging. Ook sp.a liet zich niet onbetuigd: onze vertegenwoordigers in het stadsbestuur, in de raad van bestuur in de Antwerpse haven en in de omliggende gemeenteraadsbesturen dwongen door sterk inhoudelijk werk en door actie op het terrein en op internet overal negatieve adviezen af. Onze milieugedeputeerde Rik Röttger stelde aan het provinciebestuur voor om de milieuvergunning te weigeren.

We geloven immers dat de bouw van deze centrale een foute keuze voor de toekomst zou geweest zijn. Antwerpen heeft baat bij een betere luchtkwaliteit en een verlaging van haar impact van de haven op de leefomgeving. Dat kan door in te zetten op energie-efficiëntie en hernieuwbare energie, op warmte-krachtkoppelingen (WKK's) en eventueel als overgangstechnologie op hoogrendement gascentrales. Steenkool past niet in dat rijtje. De Vlaamse regering had tijdens de klimaatconferentie geen betere beleidskeuze kunnen maken dan het weigeren van deze vergunning.

Wil je op de hoogte blijven van de evoluties op dit gebied in Antwerpen, schrijf je dan zeker hier in op mijn nieuwsbrief.
 

Het is pijnlijk om te moeten vaststellen dat de Europese instellingen de belangen van de industrie belangrijker lijken te vinden dan de belangen van de burger. Europa heeft veel te lang geluisterd naar de lobbyisten en te weinig gekeken naar het consumentenbelang. En het is toch dit laatste dat centraal moet staan. Als vertegenwoordiger in het Europees parlement blijf ik ijveren voor de gezondheidsbelangen van de consument. Eind vorige maand stelde ik een schriftelijke vraag aan de Commissie over de toekomst van stevia op de Europese markt.

De goedkeuring van stevia is een stap in de goede richting, maar het is nog steeds niet mogelijk om suikeradditieven volledig te vervangen door stevia. De toegelaten hoeveelheid is te laag (4 mg per kilogram lichaamsgewicht per dag) en bovendien mogen slechts een aantal sectoren de zoetstof gebruiken. We kunnen niet anders dan vaststellen dat consumentenbelang in de goedkeuring van stevia nauwelijks een rol heeft gespeeld. Of zoals professor Jan Geuns, die zich al 15 jaar toelegt op de problematiek rond stevia, zegt: “De uiteindelijke goedkeuring is er slechts gekomen omdat de markt er haar voordeel in zag”.

Om een uitvinding in de Unie beschermd te krijgen, moeten nationale patenten nu vertaald én gevalideerd worden in de 27 lidstaten. De overeenkomst die vandaag bereikt werd, zorgt er voor dat een patent in één Europese taal kan ingediend worden bij het Europees Patentenbureau (EPO) en automatisch erkend wordt in alle Europese lidstaten die tot het patentensysteem toetreden. Enkel Italië en Spanje nemen nog een afwachtende houding aan.

Een Europees patentsysteem is uitermate belangrijk om de noodzakelijke innovatie in Europa van de grond te krijgen. In deze tijden van crisis is het belangrijk dat onze bedrijven kunnen concurreren met niet-Europese markten. We doen het in Europa overigens niet zo slechts als het over uitvindingen gaat, maar we slagen er onvoldoende in om die patenten om te zetten in echte producten.

Zo mikt Europa sterk op de zogenaamde Key Enabeling Technologies (KET’s), hoog gespecialiseerde technologieën die andere technologische ontwikkelingen mogelijk maken, zoals nanotechnologie, nano- en micro-elektronica, biotechnologie, fotonica en de ontwikkeling van ‘slimme materialen’. De VS halen op die domeinen 27% van de patenten binnen, de EU 32% en Azië 38%. Heel wat patenten worden echter niet omgezet in producten. Op het gebied van de ontwikkeling van zonnecellen doet de EU het qua patenten nog goed met 29%, tegenover 27% in de VS, maar Azië haalt 42% van de patenten binnen. Als die patenten omgezet worden in productie halen de VS nog slechts 12%, Europa 13% en Azië 57%.

De creatie van één Europees patentsysteem is een belangrijke stap in de goede richting. Het wordt nu al makkelijker om uitvindingen beschermd te krijgen. Een Europese patentrechtbank zal in de toekomst ook over geschillen kunnen oordelen. De volgende stap is het ontwikkelen van systemen om die patenten sneller te kunnen omzetten in productie, zodat Europa haar ‘brains’ ook kan inzetten voor de omslag naar een nieuwe en duurzame economie, die jobs en duurzame welvaart kan creëren.
De voorstellen voor een eengemaakt Europees patent worden nu nog door het Europees parlement en de Raad besproken. Het nieuwe systeem kan tegen 2014 in voege treden.

Met het nieuwe reglement wil de haven de strijd opvoeren tegen de illegale afvalhandel via de export van tweedehandsvoertuigen. De haven wil duidelijkheid scheppen over verboden bijladingen en zet ook acht nieuwe controleurs in om toe te zien op de naleving van het reglement. Oude auto-onderdelen, niet-werkende elektrische apparaten, CFK houdende ijskasten en diepvriezen, TV’s, computers, GSM’s, … zullen niet meer worden toegelaten.

In deze op het eerste zicht onbruikbare producten, zitten vaak zeer waardevolle grondstoffen verwerkt. Waarom blijven we elektronisch afval exporteren als we weten dat 1 ton PC-schermen 25 gram goud oplevert?

Door de export van hoogwaardig afval, gaan nu veel van deze waardevolle grondstoffen verloren. De toepassing van het nieuwe reglement biedt de lokale industrieën dus veel mogelijkheden. Willen we in Europa een duurzame economie opbouwen, moeten we investeren in gesloten kringlopen. Afval is dé grondstof van de toekomst.

België mag dan al zeer binnenkort een nieuwe regering hebben, het blijft overal in Europa erg onrustig. Overheden moeten nu de problemen van het verleden oplossen en hun begrotingen op orde brengen. Dat doen ze zonder uitzondering door stevig het mes te zetten in hun uitgaven, daarin aangespoord door een rechts-conservatieve meerderheid in Europa. Wie een begroting fileert, moet stukken wegsnijden, maar uiteindelijk moet de filet wel in de pan belanden. Het is ook handig als je op voorhand weet welk gerecht je gaat bereiden. Die visie ontbreekt vandaag volledig. Er wordt duchtig gefileerd, maar niemand vertelt de gasten wat er straks op tafel zal komen. Als je je gasten te lang op hun honger laat zitten, worden ze boos en vertrekken ze.

Dat is precies wat de Europese bevolking overkomt. Er wordt hen geen toekomstperspectief geboden en daarom keren ze de politiek ontgoocheld de rug toe. Iedereen lijkt de gevatte uitspraak te zijn vergeten die Hilary Clinton maakte in het voorjaar van 2009: “Never waste a good crisis”. Ze zei zelfs dat de aanpak van de crisis een positieve impact kan hebben op de klimaatverandering en de energieveiligheid.

We staan er inderdaad onvoldoende bij stil dat de wereld niet kampt met één crisis. We worden geconfronteerd met een klimaat- en milieucrisis én met een energie- en grondstoffencrisis. Zopas is de klimaatconferentie in Durban gestart. Er was in de aanloop naar de conferentie weinig animo te bespeuren om het klimaatprobleem ernstig aan te pakken, hoewel iedereen weet dat, als we blijven aanmodderen, de rekening van ons getalm niet alleen astronomische kosten met zich zal meebrengen, maar ook gigantisch veel menselijk leed. We moeten dus op verschillende fronten tegelijk werken: de financiële crisis aanpakken, de sector eindelijk behoorlijk reguleren, een sober beleid voeren om onze begrotingen op orde te krijgen, maar ook slimme begrotingen opstellen die ruimte laten voor een investeringsstrategie en via project bonds middelen ophalen om noodzakelijke en grote infrastructuurwerken op te starten.

Vandaag probeert Europa het vertrouwen van de markten te herwinnen, maar bouwt ze het vertrouwen van haar bevolking af. Met een echte toekomststrategie die perspectief biedt op duurzame groei, op banen in nieuwe technologie, op de aanpak van de andere crises waarmee we geconfronteerd worden, kunnen we de Europese bevolking een toekomst bieden. Een die niet gebaseerd is op een virtuele geldbubbel, maar op échte welvaart.

De volledige tekst kan je hier lezen.

De reden? Ondertussen heeft de eurocrisis door het gebrek aan daadkrachtig optreden zulke proporties aangenomen, dat zelfs het EFSF moeite heeft om geld op te halen aan een rentevoet die laag genoeg is om landen te kunnen helpen. Nochtans was de bedoeling van deze 'muur van geld' precies om Italië en Spanje af te schermen van de speculanten en zo verdere besmetting van andere landen van de Eurozone te vermijden. Maar dat feestje gaat dus niet door. Daarom wordt er nu naarstig naar andere oplossingen gezocht. Zo wordt de Europese hoop hoe langer hoe meer in het IMF gesteld. Onder meer de Nederlandse minister van Financiën was daar erg happig op.

Om verschillende redenen is dit een doodlopend spoor en kan dit nooit een (deel van de) oplossing voor de eurocrisis zijn. Ten eerste is het niet duidelijk of het IMF hier wel zo happig op zou zijn: dit zou immers betekenen dat armere landen zoals Brazilië en China leningen zouden moeten geven omdat rijke landen zoals Duitsland en Nederland weigeren om kordaat op te treden. Ten tweede zou dit een herhaling zijn van de fout die men al van bij het begin van de crisis maakt: niet inzien dat dit een Europese crisis is, die Europese oplossingen nodig heeft.
Martin Wolf neemt een aantal van deze zaken op in een bijzonder scherp en inzichtrijk artikel in de Financial Times vandaag. Opvallend is hoeveel elementen hier terugkomen van de standpunten die we met de sociaaldemocraten in het Europees parlement als sinds het begin van de crisis innemen (nood aan investering, budgetaire discipline is geen panacea, het zijn niet buitensporige overheden die deze crisis hebben veroorzaakt, ...).
Kortom, de enige uitweg uit de eurocrisis is een duidelijk kader én een concreet investeringsprogramma voor duurzame groei, met solidariteit tussen de lidstaten (bijvoorbeeld eurobonds) die samengaat met goede en afdwingbare afspraken over gezond beheer van de financiën. De staatshoofden en regeringsleiders die zich klaarmaken voor 9/12 doen er alvast goed aan het artikel van Martin Wolf aandachtig te lezen. Het is te sharen via mijn facebookpagina.

De Eurocities is een belangrijk Europees netwerk, dat binnen de Europese instellingen een grote geloofwaardigheid en veel respect geniet. Elk jaar brengt de organisatie lokale overheden van meer dan 140 grote steden uit meer dan 30 Europese landen samen. Op die manier is het een ideaal platform om van gedachten te wisselen, om van elkaar te lezen en inspiratie op te doen rond een waaier aan thema's, zoals economische ontwikkelingen, de klimaatsverandering, energie en milieu, vervoer en mobiliteit, werk, cultuur, onderwijs, de informatie- en kennismaatschappij, enzovoort.

Als gaststad koos Antwerpen voor het thema 'luchtkwaliteit'. Milieuschepen Guy Lauwers zei het zo aan Gazet van Antwerpen: “Luchtverontreiniging stopt niet aan de landsgrenzen. Als lokale overheid kan je maatregelen nemen, maar het lokale resultaat blijft beperkt. Antwerpen ligt tussen verschillende industriegebieden. Je hebt de haven, maar ook de industrie rond Rotterdam en het Ruhrgebied in Duitsland.” Het aspect luchtkwaliteit is dan ook een belangrijk thema. “Het belangrijkste is dat de erkenning komt voor de rol die de steden spelen in de luchtkwaliteit. Europa moet versneld maatregelen treffen om transport over spoor en water te promoten.”
Absoluut.

De onderhandelingen van de COP3 in Japan leidden in 1997 tot het bekende Kyoto protocol. Dit internationale verdrag stelde bindende normen op wat betreft de uitstoot van broeikasgassen en werd getekend en bekrachtigd door meer dan 160 landen. Er werd afgesproken dat de industriële landen meer verregaande inspanningen moesten leveren dan de ontwikkelings- en groeilanden, gezien de historische verantwoordelijkheid die ze dragen wat betreft de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen.

Eind 2012 verlopen echter de verplichtingen onder het Kyoto protocol. Daarom is het van uitermate belang dat er een nieuw globaal bindend akkoord wordt gevormd waarop alle partijen zich intekenen. Enkel op deze manier kunnen we de opwarming van onze planeet onder de 2 °C houden.

De kans dat de komende klimaattop resulteert in een dergelijk bindend akkoord is echter bijzonder klein. Door de barre economische toestand in hun land zijn weinig staats- en regeringsleiders vandaag de dag bereid om een verregaand engagement op zich te nemen. Het lijkt er op dat de financiële en de economische crises die andere wereldwijde crisis, de klimaatcrisis, naar de achtergrond hebben geduwd.

Toch zijn we het er in het Europees parlement over eens dat de EU klare taal moet spreken op de klimaattop en dat ze de meest ambitieuze doelstellingen op zich moet nemen, net zoals ze dat in het verleden ook heeft gedaan. Op deze manier kan ze druk uitoefenen op de andere economisch sterk ontwikkelde landen.

Als er inderdaad geen bindend akkoord uit komt, zullen we eisen dat er een duidelijke richting en tijdslijn worden afgesproken over de weg die we met alle landen samen willen volgen. Een vacuüm na 2012 is in die zin onaanvaardbaar. Bovendien zullen we pleiten voor de oprichting en vooral financiering van het Groen Klimaatfonds dat de ontwikkelingslanden zal ondersteunen in hun aanpassing aan de klimaatverandering.

Er werd in het verleden veel kritiek geuit op het trage besluitvormingsproces op dit wereldwijde niveau, zeker na de mislukte top van 2009 in Kopenhagen. Toch ben ik er van overtuigd dat de Verenigde Naties de grootste legitimiteit heeft om tot een wereldwijd akkoord te komen. Op de COP16 in Cancùn vorig jaar werden reeds belangrijke stappen gezet die we dit jaar hopelijk kunnen omzetten in effectieve, bindende maatregelen.

Het zullen voor ons allemaal een belangrijke twee weken zijn die volgen. Als je op de hoogte wilt blijven van de vorderingen die worden gemaakt in Durban kan je altijd eens een kijkje gaan nemen op de website van de VN of je hier intekenen op mijn nieuwsbrief.

Door oplossingen op het Europese niveau te zoeken, zullen er ook minder individuele problemen in de afzonderlijke lidstaten zijn.

De sociaaldemocraten wijzen daar al langer op. Wij willen zeker dat er orde op begrotingszaken wordt gesteld, we zullen moeten saneren en dat zal pijn doen. Wij benadrukken wel dat iedereen zijn/haar steentje moet bijdragen en belangrijker, dat we niet alleen saneren maar ook blijven investeren. We moeten de mensen een toekomstperspectief geven.

Onkalo is een project van ongekende proporties. De constructie begon in de jaren 70 en zal worden voltooid in de 22ste eeuw. Regisseur Madsen toont zijn bewondering voor de technische grootsheid van Onkalo, maar stelt de kijker ook een aantal existentiële vragen. De documentaire is als het ware een brief aan toekomstige generaties, met de focus op de politieke, ethische en filosofische vragen die Onkalo oproept. Want hoe kan een beschaving die pas een paar duizend jaar bestaat, overzien hoe de wereld er over honderdduizend jaar uitziet? Hoe kunnen we toekomstige beschavingen, die misschien onze taal niet meer spreken, waarschuwen voor het gevaarlijke afval in Onkalo? Of kunnen we Onkalo gewoon beter vergeten, het bestaan ervan verzwijgen?

Voorstanders en tegenstanders van nucleaire energie moeten het nu eens worden over een permanente oplossing voor radioactief afval. De huidige opslag is te kwetsbaar. We kunnen niet voorspellen wat er binnen honderd jaar zal gebeuren, laat staan wat er zal gebeuren de komende duizenden jaren.

Into eternity is een intrigerende documentaire die ernstige vragen stelt over de gevolgen van kernenergie.

Dat is ook waar het debat met mijn Open-VLD collega Philippe De Backer over ging. Het is één zaak dat we het er allemaal over eens zijn dat we een duidelijk en ambitieus pad moeten uitstippelen naar een begroting in evenwicht. Het is een andere te stellen dat de enige weg die daartoe leidt er een puur liberale is. De Europese aanbevelingen daarvoor gebruiken, vind ik er toch wel over.

Het is fout te stellen dat de 6 aanbevelingen waarnaar steeds wordt verwezen door de liberale partijen absoluut en onverwijld te nemen zijn, punt. Met boetes tot gevolg als we alle aanbevelingen niet volgen.
We moeten die aanbevelingen au serieux nemen, en goed lezen wat Europa juist zegt. Als Europa aanbeveelt om een hervorming van de automatische loonindexering te bekijken (in samenspraak met de sociale partners), is dit omdat Europa bekommerd is over de concurrentiekracht van onze bedrijven en over de koopkracht van onze mensen. Een bekommernis die we moeten delen. Want die twee zijn belangrijk, samen. In dit licht beveelt Europa bijvoorbeeld ook aan om de onnatuurlijke hoge factuur voor elektriciteit en energie die bedrijven en gezinnen in België moeten betalen aan te pakken. We moeten dus de competitiviteitspositie van België verbeteren, maar hoe we dat nu juist doen, daar zal Europa echt niet over vallen, zolang we resultaten kunnen voorleggen.

Er zijn nog wel meer aanbevelingen die we ter harte moeten nemen. En waar nu totaal niet mee geschermd wordt, omdat het niet past in het politieke programma van sommigen. Neem nu het voorstel van Commissaris Potocnik van Leefmilieu (ook een liberaal, nota bene). Die zei gisteren nog niet te begrijpen dat er 54 miljard subsidies naar bedrijfswagens gaan. Een schande, noemde hij het. Het is weinig duurzaam in een economie om zo te investeren in bedrijfswagens. Maar daarover horen we heel andere geluiden vanuit hoek van de Vlaamse liberalen...

Ik ben ervan overtuigd dat, als je een sterke regering kan maken met een begroting die doet wat Europa vraagt, nl een begroting voorleggen die in 2012 duidelijk onder de 3%-norm duikt en een aantal belangrijke sociaal-economische hervormingen doorvoert, dat je dan je met een krachtige regering naar Europa kan stappen en zeggen: dat is het project dat we in België gaan uitvoeren. Dit is wat we willen doen en het perspectief dat we aan de mensen geven. Denk je echt dat er één commissaris zal zeggen: oh wacht, puntje 5.1 van de aanbevelingen is niet uitgevoerd. Natuurlijk niet. Europa zit te wachten op een sterke Belgische regering. Wat ons betreft een regering die effectief perspectieven biedt aan haar inwoners en werk wil maken van een sociale welvaartsstaat.

De aanbevelingen van de Raad zijn natuurlijk belangrijk en de formateur mag ze niet zomaar naast zich neerleggen. Maar ze gelden niet onverminderd en het is niet zo dat er geldboetes op staan. We mogen ook niet vergeten dat de Europese Raad geen neutraal orgaan is dat de partijdiscussie overstijgt. De Raad is evengoed een politieke instelling die gekleurd wordt door de ideologie van zijn leden.

De Redactie maakt op zijn website een goed overzicht van de Europese aanbevelingen en hun weerslag op het voorstel van Di Rupo.

Dit groenboek zal de leidraad zijn voor een grootschalige publieke consultatie waarbij iedereen kan reageren op deze voorstellen. Het is alvast positief dat de Commissie eindelijk initiatief toont en de stap zet om het beheer van de euro te versterken. De sociaaldemocraten in het Europees parlement ijveren hier al jaren voor. Na drie jaar roepen in de woestijn, waarbij we eerst de andere partijen in het Europees parlement hebben moeten overtuigen, zijn we blij om te zien dat eurobonds nu eindelijk bovenaan de politieke agenda staan.
Een belangrijk aandachtspunt in de voorstellen van de Commissie zal alvast zijn dat het beheer van de euro op een democratische manier gebeurt, in tegenstelling tot wat we nu vaak te zien krijgen.

De ontwerptekst van de Commissie vind je hier:

Volgens de socialistische fractie in het Europees parlement is het absoluut nodig te investeren in de toekomst en zich niet enkel blind te staren op saneringen. Dit sociaaldemocratische alternatief wordt gesteund door een recente studie van de UGent die in 21 OESO-landen, waaronder België, 40 saneringsperiodes tussen 1980 en 2008 analyseerde. De studie toont “het grote belang aan van de economische groei tijdens de sanering. Bij zwakke economische groei slaagt bijna geen enkele sanering erin de schuldgraad af te bouwen. Bij sterke groei zijn de slaagkansen veel groter.” Het onderzoek suggereert “dat een verhoging van de overheidsinvesteringen een belangrijke rol moet innemen in elk saneringsprogramma. Deze vaststelling sluit vanzelfsprekend nauw aan bij de cruciale rol van economische groei voor het succes van een sanering.”

Europa blijft investeringsstrategieën vermijden, met het gevolg dat saneringen - hoe noodzakelijk ook - hun doel voorbij schieten. In mijn tussenkomst verwees ik ook naar naar de Belgische regeringsonderhandelingen, waarin broodnodige investeringsmaatregelen door de conservatieve onderhandelaars verworpen worden omdat Europa ons tot saneringen verplicht. De liberale onderhandelaars willen onverkort de Europese aanbevelingen uitvoeren. Maar die aanbevelingen werden door geen enkel parlement goedgekeurd, noch door het Europees parlement, noch door het Belgische parlement. Precies daar dreigt het democratische deficit te ontstaan. Als burgers louter geconfronteerd worden met saneringen, zonder dat die maatregelen een democratische legitimering hebben gekregen en zonder dat ze gepaard gaan met hoopvolle investeringen in de toekomst, moeten we niet verwonderd zijn dat ze op de duur zullen afhaken. Er moet meer politieke afstemming zijn over welke richting we gezamenlijk uitgaan. Zelfs in deze barre en bizarre tijden hebben in een democratie niet de financiële markt maar de kiezers het laatste woord.

Mijn tussenkomst kan je hier bekijken.

Essentieel is de opname van het minimuminkomen en de vraag hiervan werk te maken binnen de lidstaten van de Europese Unie. Iets waar ik al langer voor pleit. Letterlijk werd het volgende goedgekeurd:
“[Het Europees Parlement] wenst dat de Commissie (...) een raadpleging opstart over de mogelijkheid tot een wetgevingsinitiatief inzake het voor de economische ontwikkeling zinvol en mogelijk minimuminkomen, waarmee armoede kan worden voorkomen en voor een basis kan worden gezorgd om waardig te leven, volledig en zonder beperking deel te nemen aan de samenleving en vooruitgang te boeken bij een zoektocht naar werk of opleiding, en die een rol als automatische stabilisator voor de economie vervult, met eerbiediging van de diverse praktijken, collectieve overeenkomsten of de wet in de verschillende lidstaten, aangezien de definitie van een minimuminkomen een bevoegdheid van de lidstaten is; wenst dat de Commissie de lidstaten helpt beste praktijken te delen over het minimuminkomen en moedigt de lidstaten aan om minimuminkomensvoorzieningen op nationaal niveau te ontwikkelen op basis van ten minste 60% van het mediane inkomen van elke lidstaat; (...)”

Het hele rapport is een wervende oproep om armoede uit te roeien, maar ik wil er toch enkele opvallende zaken specifiek uithalen:
- de specifieke eis van het Parlement dat het voedselhulpprogramma niet mag worden afgebouwd wordt herhaald;
- er wordt voorgesteld om ervaringsdeskundigen (zoals we die in België al langer kennen) ook op Europees niveau in te schakelen als er nieuw beleid wordt voorbereid;
- het rapport legt een belangrijke link met economic governance: het wijst erop dat besparingen niet blind mogen gebeuren en niet ten koste mogen gaan van de zwaksten in de samenleving. ALs besparingen leiden tot meer armoede, maken we de problemen erger in plaats van beter. Het Europees Parlement vraagt ook expliciet om niet aan de loonindex te komen;
- er wordt ook gevraagd aandacht te hebben voor een efficiënte bestrijding van energiearmoede, onder meer door het gebruik van hernieuwbare energie voor woonprojecten.

Stevia is een plantaardige zoetstof, een suikervervanger, die al sinds jaar en dag in Latijns-Amerika wordt gebruikt. Ook in Japan zweert men bij deze zoetstof. Het is een natuurlijk product dat 300 keer zoeter is dan suiker, toch nul calorieën bevat en volstrekt onschadelijk is. Sterker nog, het is gezond. Het zou de slechte cholesterol verlagen en de goede verhogen, ons helpen vrije radicalen tegen te gaan, heeft geen bijwerkingen en kan gebruikt worden door diabetici. Stevia is in ons land geen onbekende, want de plant wordt al jarenlang onderzocht door de Leuvense hoogleraar Jan Geuns die al 15 jaar ijvert voor de invoering en het gebruik van Stevia in de Europese Unie.

Tot maandag 14 november was Stevia een verboden product in de Unie. De druk vanuit de suikersector zit daar voor iets tussen, of wat dacht je.
Tijdens de besprekingen over de nieuwe voedseletikketering hebben we ons sterk op suiker gericht en vooral op de correcte vermelding van de hoeveelheid die in een product gebruikt wordt op de verpakking.

We consumeren immers allemaal te veel suiker. Jaarlijks verorberen we per persoon zo'n 40 kilogram. Dat is vier keer meer dan wat we nodig hebben. Sterker nog, het schaadt onze gezondheid. Die indrukwekkende suikerbommen worden door de voedingsproducenten toegevoegd aan allerlei producten. Waarom? Omdat we het gewoon allemaal zo lekker vinden. We worden er blij van en het werkt zelfs verslavend. Suiker stimuleert de verkoop en aangezien Europa de tweede grootste suikerproducent ter wereld is, doet de suikerlobby er alles aan om dat ook zo te houden. Hierdoor werd een gezond en natuurlijk alternatief, Stevia, jaren uit de markt gehouden terwijl suikers en artificiële zoetstoffen zoals aspartaam de voedingsmarkt bleven domineren. De erkenning van Stevia door Europa als een geschikt zoetmiddel betekent een belangrijke doorbraak voor de gezondheid van de Europese consument.

Ondanks vele inspanningen wordt het belang van competenties op de arbeidsmarkt nog steeds niet genoeg naar waarde geschat. Dat is niet alleen een spijtige zaak voor vele mensen die zich hierdoor geremd zien in hun professionele ontwikkeling. Het is vooral ook een groot verlies, economisch én sociaal, voor de samenleving in haar geheel. Want welke samenleving kan het zich economisch veroorloven om de capaciteiten van haar menselijk kapitaal niet ten volle te benutten? En vooral, wat voor samenleving laat het toe dat mensen hun talenten niet ten volle kunnen ontwikkelen?

Net nu het Europees project voor grote uitdagingen staat, niet in het minst door de druk op de euro en overmatige besparingsdrift in sommige lidstaten, is het belangrijk om met onze Europese Unie de juiste weg in te slaan, de juiste keuzes te maken. In het belang van alle Europeanen. En dat is jammer genoeg niet het geval.

Het klopt dat duurzame en gezonde overheidsfinanciën super belangrijk zijn. Maar daarbij mag men niet blind besparen en snijden in investeringen die nodig zijn om toekomstige groei te genereren. We zouden ons de vraag moeten stellen of landen als Griekenland, het Verenigd Koninkrijk of Nederland, ... hun toekomstige economische groei en hun competitiviteit vooruithelpen of net hinderen wanneer ze snoeien in budgetten voor onderwijs? Is het dan echt slim om te besparen zonder het minste onderscheid te maken in waar een overheid nu net zijn geld aan uitgeeft? Als je vertrouwen wil geven aan de mensen én aan de financiële markten, is het net belangrijk om perspectief te bieden. EN dat kan je maar doen door te blijven investeren in groeipolen zoals onderwijs en vorming, onderzoek en innovatie...

De aanslepende crisis maakt trouwens al overduidelijk dat besparingen alleen ons niet uit deze neerwaartse spiraal zullen halen. Ja, we moeten tot gezonde overheidsuitgaven komen. Maar we moeten dat dus doen met een toekomstgerichte groeistrategie.

Anderhalf jaar geleden heeft de Europese Raad de krijtlijnen voor zo'n groeistrategie uitgestippeld: de EU2020 strategie. Alleen is het in de huidige crisis wel erg stil geworden rond dit project. Eén van de pijlers van de EU2020 strategie focust op onderwijs, levenslang leren en competenties. En dat is net de sterkte van deze conferentie. Hier wordt op een mooie manier de voordelen blootgelegd van samenwerking tussen de bedrijfswereld, de academische wereld en overheden van verschillende lidstaten om het potentieel van competentieverwerving en levenslang leren aan te tonen.

Mijn integrale welkomstspeech kan je hier lezen.

Dat is het punt dat ik ook maakte in een debat in ‘De Zevende Dag’. Het is absoluut geen optie om Griekenland uit de eurozone te zetten. Of om de toekomst van de euro in twijfel te trekken. Als er al één schuldige is voor de huidige crisis, dan is het het financiële systeem. De Grieken kunnen er niks aan doen dat de speculanten spelletjes spelen en dat de banken hun hand overspelen. Daarom is het belangrijk dat Europa werk maakt van een economisch systeem dat dergelijke crisissen in de toekomst kan vermijden.

En daarom is het ook belangrijk dat er méér Europa komt in plaats van minder. Want sommige lidstaten zelf hebben ook boter op hun hoofd. Ze zijn in een wedloop naar zo laag mogelijke vennootschapsbelastingen verwikkeld. Dat zorgt ervoor dat de burgers proportioneel gezien veel meer bijdragen betalen als de vennootschappen en de financiële markten. Die scheefgegroeide situatie moeten we dringend rechttrekken.

Ook prima nieuws is de aanbesteding die De Lijn plant in 2012: 88 nieuwe trams waarvan 50 extra lange trams van 44 meter lang. Zie het artikel in de Gazet van Antwerpen. Dergelijke aankopen zijn belangrijk voor de steden, zeker voor Antwerpen. In andere steden met een modern tramnet is 50 meter de norm. De Hermelijntrams die bij ons rijden zijn nu 32 meter en kunnen 250 mensen vervoeren. De langere trams brengen 350 mensen van A naar B. Het vergt wel wat investeringen in perronverlengingen, maar voor de overvolle lijnen in Antwerpen, vooral op de premetro, is de komst van langere trams echt een stap vooruit: meer capaciteit, meer comfort en uiteindelijk ook meer tevreden mensen.

Om uit de eurocrisis te geraken, moeten we ook de systeemcrisis aanpakken. Toen we de euro in 2002 invoerden, ging dit niet gepaard met een sterk politiek project. We kunnen met Europa twee kanten op. Als de problemen in Griekenland leiden tot desintegratie, zal dit uiteindelijk resulteren in het einde van de euro. Dit zou een groot probleem zijn voor de inwoners van de Unie en in het bijzonder de eurozone. Of we slaan een andere weg in en zorgen voor meer politieke integratie in de Europese Unie. Hiervoor moeten de lidstaten een deel van hun soevereiniteit afstaan. Dit zal Europa meer instrumenten geven om grensoverschrijdende crisissen, zoals de bankencrisis, te vermijden. Bovendien zal politieke integratie voor een betere democratie zorgen.

Voor mij is een Griekse exit uit de eurozone geen optie. De euro is een sterk symbool voor de eenheid in Europa en heeft ons al veel economische welvaart bezorgd. Daarom is het is belangrijk dat er meer Europa komt in plaats van minder.

Ja, Europa heeft een stapje vooruit gezet, maar de afgesproken maatregelen kunnen enkel op kortetermijn enig soelaas brengen. De Griekse schuldkwijtschelding van 50 procent is wellicht het meest hoopvolle onderdeel van het pakket. Het geeft Griekenland op de korte termijn voldoende ademruimte. De schuld wordt teruggedrongen naar 120 procent van het BNP tegen het einde van het decennium. Als je weet dat de Maastrichtnormen een maximale schuld van 60 procent van het BNP voorschreven voor de lidstaten, blijft 120 procent nog steeds een torenhoge schuld. De Grieken zullen tot lang na 2020 met een wel erg strakke broeksriem moeten leven. Griekenland, dat al onder curatele stond van de Commissie, zal nu de facto zelfs door de Commissie gerund worden.
De uitbreiding van het Europese Noodfonds EFSF is nodeloos complex en wellicht niet efficiënt. Het beperkt zich tot financiële spitstechnologie om het fonds uit te breiden tot 1000 miljard euro, wat wellicht onvoldoende is. Een betere oplossing zou er in bestaan om de Europese Centrale Bank (ECB) de mogelijkheid te geven schuldpapier van lidstaten op te kopen. Op die manier zou Europa aan collectief schuldbeheer kunnen doen.

Ten tweede is de financiële en economische crisis een overkoepelend Europees probleem dat echter aangepakt werd door de lidstaten en niet door het overkoepelde orgaan, de Commissie, daarin gecontroleerd door het Europees parlement. Europese oplossingen werden vooral door Duitsland doorgedrukt. Europese burgers uit andere lidstaten kunnen Duitsland niet ter verantwoording roepen. Dat is fundamenteel ondemocratisch. Deze crisis toont scherper dan ooit aan dat de Europese constructie moet veranderen. Europa moet evolueren naar een federaal model met een slagvaardig parlement, een echte Europese regering en een verkozen Europese president die de voorzitter is van de Commissie. Vandaag is de president de onverkozen voorzitter van een vergadering van kibbelende regeringsleiders die enkel de eigen nationale belangen willen dienen en dat kan zo niet verder.

Ten derde bestaat de oplossing die de regeringsleiders in de Europese Raad hebben uitgewerkt louter uit financiële spitstechnologie en niet uit maatregelen die betrekking hebben op de echte economie en op het sociale weefsel in Europa. De Raad staat volledig aan de kant van de financiële markten en niet aan die van de burgers. We hebben geen enkel perspectief gekregen op eerlijke inkomsten, op jobcreatie, op investeringen in de economie. Een wankele economie zal nooit herstellen door financiële trucjes toe te passen.

Bovendien dachten we dat we het wel gehad hadden met de focus op strenge besparingen, nu het zogenaamde sixpack werd goedgekeurd in het Europees parlement. Dat voorziet een streng kader om de begrotingsnormen uit het stabiliteits- en groeipact af te dwingen én sancties voor landen die hun begrotingen niet op orde krijgen. Wij zijn voorstander van gezonde begrotingen, maar die moeten in balans worden gebracht met echte vooruitzichten om uit de crisis te geraken. Niet alleen zijn die vooruitzichten er niet, de regeringsleiders hebben het opnieuw over nog strengere sancties. Als we echt uit de crisis willen geraken, is een threepack nodig: de begrotingen op orde brengen, eerlijke inkomsten genereren en investeren in economisch herstel.

Bekijk ook de reactie in het Journaal van 13u op één.

Voor het eerst worden de deuren van de Conventie van de partij van Europese socialisten open voor iedereen die ook maar iets met ons progressief gedachtegoed te maken heeft. Internationaal secretaris en collega Saïd El Khadraoui verwacht een bonte mengeling van vakbondsleiders en militanten, ngo’s, denktanks, activisten, internationale politici en gewone geïnteresseerden.

Naast lezingen is er zeker ook tijd voor debatten en discussiemomenten. Vier brede thema’s staan centraal:
(1) Een nieuw rechtvaardig groeimodel, gebaseerd op economische, sociale en duurzame vooruitgang.
(2) Een eerlijke samenleving en gelijkheid voor iedereen.
(3) Nieuwe wereldwijde antwoorden op nieuwe globale uitdagingen.
(4) Democratie en actief burgerschap.

Naast politiek, ook veel cultuur op de agenda met onder meer filmvoorstellingen en schrijvers die komen vertellen.

Lees hier het volledige programma van de PES-conventie. Iedereen welkom.

De huidige belasting op energie stimuleert minder energieverbruik te weinig. Ook zet het onvoldoende aan om voor schonere energie te kiezen. Zo is op dit moment steenkool de minst belaste energiebron, terwijl het voor het milieu en de gezondheid de meest belastende is. Met haar voorstel streeft de Europese Commissie naar een efficiënter gebruik van grondstoffen en een betere weerspiegeling van de milieu- en gezondheidseffecten in de prijs van de brandstof.

Vandaag worden de belastingen op motorbrandstoffen, stookolie en elektriciteit gebaseerd op volume of gewicht. In de toekomst moet dat energie-inhoud en CO2-emissie worden. Hoe meer een product vervuilt, des te zwaarder het wordt belast. Dat stimuleert het gebruik van schonere energie. De EU bepaalt een minimumtarief op basis van energie-inhoud en de CO2-emissie. Voor de eerlijkheid moet het minimumtarief voor concurrerende producten (bijv. voor alle stookolies en alle motorbrandstoffen) gelijk zijn. Ook het feitelijke heffingspercentage dat door de nationale regeringen wordt vastgesteld, moet voor concurrerende producten gelijk zijn.

Voor België zou er met het huidige voorstel voor de automobilist tot 2018 niets veranderen omdat de minima die dan opgelegd worden lager zijn dat wat vandaag bij ons al wordt toegepast. In de volgende fase tot 2023 moet de volledige zogenaamde “technische neutraliteit” (zelfde bedrag voor CO2 en E-inhoud voor alle gebruikte brandstoffen in dezelfde categorie) een feit zijn waardoor finaal diesel relatief duurder wordt in vergelijking met benzine (verschil 8%).

De Europese Commissie doet een erg belangrijke aanzet. Maar in mijn rapport heb ik toch voorgesteld om een aantal zaken te wijzigen. Zo vind ik bijvoorbeeld dat er teveel uitzonderingen voorzien zijn. Nu wordt energietaks bijvoorbeeld voornamelijk toegespitst op wegtransport, terwijl scheepvaart en luchtvaart vrijgesteld worden en zijn er tal van vrijstellingen binnen land- en tuinbouw, bosbouw en visserij. Dergelijke uitzonderingen zouden beter uitdoven. Verder heb ik voorgesteld om de voorwaarde voor vrijstellingen voor biobrandstoffen te verstrengen, aangezien die lang niet in alle omstandigheden een betere zaak zijn. Voor walstroom heb ik wel een ruimte uitzondering gevraagd, ik pleitte daar eerder ook al voor, omdat het kan bijdragen tot een betere luchtkwaliteit in en rond onze havens.

Er is heel wat te doen geweest over deze herziening omdat op een bepaald moment in de pers te lezen was dat Febiac voorspelde dat ze zou leiden tot een meerkost van 600 euro per jaar voor de dieselrijders. Omdat dat cijfer fout berekend was en bovendien nergens op gebaseerd, heb ik meteen een rechtzetting geschreven, die je hier kan lezen.

De focus van het werkbezoek lag op de Key Enabling Technologies (KET). Dit zijn technologieën die door Europese Commissie worden aanzien als de drijfkrachten voor de toekomstige innovatieve producten en diensten.
Maar Europa zit met een probleem. Terwijl Aziatische landen snel en efficiënt inzetten op de KET’s, blijft het risico-averse Europa achter. De administratie in Europa is vaak te log en te traag voor innovatieve bedrijven die snel vooruit willen; een nieuw idee moet allerlei procedures en vergunningen door voordat het geïmplementeerd kan worden. Bovendien weigert Europa om innovatie in een globale context te plaatsen. We mogen niet teruggaan naar het fort Europa, dat enkel binnen de eigen grenzen kijkt. Innovatie kent immers geen grenzen en internationale samenwerking is dan ook cruciaal.
Bovendien worden de Europese subsidies verdeeld volgens een sleutel gebaseerd op de bijdragen van de lidstaten, niet op basis van de troeven van het project. Deze nationalistische en anti-Europese visie duwt onderzoekscentra zoals Imec, met een sterke internationale profilering, weg van de Europese markt.

Internationale partnerschappen met bedrijven en universiteiten zorgen voor een klimaat van open innovatie. Ik ben zeer geïnteresseerd in het business model van Imec. Als we met het Europese project de vinger aan de pols willen houden, moeten we grensoverschrijdend denken.

Europa heeft vele sterktes; we hebben de beste R&D, we hebben de technologie en de geschoolde arbeidskrachten en een rijk bedrijfsleven. Bovendien is de Europese markt groot en sterk. We hebben met andere woorden erg veel troeven, maar gebruiken ze niet efficiënt genoeg. De gemeenschappelijke visie en grensoverschrijdende samenwerking moet beter. We hebben meer Europa nodig, anders laten we de ontplooiing van de KET’s en de innovatieve toekomst die zij met zich meebrengen aan ons voorbij gaan. Zoals Luc Van den hove, CEO van Imec, het zegt: “We need one Europe, with a common vision and with one ambition. We need innovation leadership.”

In de haven van Antwerpen werd deze week weer een stap gezet in de richting van een duurzame energiebevoorrading van de industrie. Deze keer gaat het over de bouw van een energiecentrale op basis van biomassa.

Het Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen (www.havenvanantwerpen.be) en de internationale chemiegroep Solvay (www.solvay.com) tekenden een intentieverklaring (hier te lezen) om de haalbaarheid van een elektriciteitscentrale op biomassa te onderzoeken. Er wordt gemikt op een centrale met een capaciteit van 200 tot 400 MW, zodat ze een deel van de industrie in de haven van groene stroom en van stoom kan voorzien, met als hoofdklant Solvay zelf dat een terrein ter beschikking stelt

In het kader van de Europese 20-20-20 strategie werden de lidstaten een aantal doelstellingen opgelegd. Ze moeten tegen 2020 namelijk 20% minder energie verbruiken, 20% minder CO2 uitstoten en een aandeel van 20% hernieuwbare energie halen in de totale energievoorziening. Wat dat laatste betreft moet België uiteraard ook een bijdrage leveren, namelijk 13% van onze energieproductie zal hernieuwbaar moeten zijn (wind, zon, waterkracht, aardwarmte, biomassa...).

Energie uit biomassa zal in de toekomst nog een veel grotere rol gaan spelen wil een land als België haar doelstelling halen op het gebied van hernieuwbare energie. In ideale omstandigheden kan energieproductie uit biomassa CO2 neutraal gebeuren, wat ons kan helpen bij het verminderen van onze uitstoot van broeikasgassen.

In de raad van bestuur van de Antwerpse haven hebben we met sp.a steeds gewogen op het garanderen van de strengste duurzaamheidscriteria wanneer het over biomassa ging. Zo dient er rekening gehouden te worden met de oorsprong van de biomassa (schade aan de natuur of verlies van biodiversiteit zijn uit den boze), de herkomst (niet alles mag van export komen – ook in ons land, of zelfs in de haven is veel biomassa voorhanden) en het percentage CO2 dat ermee gewonnen wordt (niet álle productie uit biomassa is even CO2 neutraal).

Toch ben ik zeer trots op het ecologisch engagement dat getoond wordt door het Havenbedrijf en haar partners. Bovendien is de haven van Antwerpen de uitgelezen locatie voor een dergelijke elektriciteitscentrale, gezien de brede waaier aan mogelijkheden voor het aanvoeren van de biomassa en de onmiddellijke nabijheid van klanten voor stroom en stoom.

Er wordt gesteld dat extra windenergie de energieprijzen de hoogte in zou jagen. De nuance dat ongeacht de keuze van de energiemix van de toekomst, de gemiddelde totale jaarlijkse kost dezelfde zou zijn. In mensentaal: ongeacht of we nu kiezen voor hernieuwbare, nucleaire, conventionele of onconventionele fossiele energie, de economische kosten voor onze maatschappij blijven even hoog. Dus kunnen we beter verder kijken dan onze neus, of zelfs die van onze kinderen, lang is en focussen op de toekomst.

Waar gaat het over? De Europese Commissie heeft vijf verschillende scenario's onderzocht, waarbij telkens vereist werd dat de doelstellingen van de broeikasgasreductie gehaald werden. Ze bekeken (1) energie-efficiëntie, (2) hernieuwbare energie, (3) het vertragen van het afvangen van CO2 (CCS) en daardoor meer nucleaire energie, (4) minder nucleaire energie en ten slotte (5) een mix van nucleaire en hernieuwbare energie gecombineerd met CCS. Conclusie was dat de energieprijzen tot 2030 zouden stijgen in elk scenario. Bovendien zou de prijs tussen 2030 en 2050 de hoogte ingaan indien gekozen wordt voor het scenario met veel hernieuwbare energie. De reden hiervoor zou de hoge kosten zijn voor de infrastructuur die aangepast moet worden aan meer hernieuwbare energie en het feit dat conventionele centrales (zoals koolcentrales, gascentrales, nucleaire installaties, ...) vaker stilgelegd worden. Die centrales moeten in een scenario met meer hernieuwbare energie dus minder of geen energie meer genereren. Zij maken daardoor geen winsten meer, maar moeten toch hun vaste kosten blijven dragen. Deze kosten heeft de Commissie simpelweg doorgerekend in de algemene energieprijzen voor de consument.
Maar als conventionele centrales overbodig worden, moeten ze dan blijven verder bestaan, gesponsord door de hogere energierekening van de consument? Is er rekening gehouden met de grote gevaren van kernenergie voor de bevolking, de hoge bouwkosten -en ontmanteling- van kerncentrales, de ontginning van schaars uranium, de milieu-impact en het afvalprobleem dat nog steeds niet opgelost is? Voor iedereen die hierover even logisch nadenkt, moet het antwoord duidelijk zijn.

Eén woord schoot mij vooral te binnen bij het lezen van de persberichten: angst. En dat is steeds een slechte raadgever. Angst doet ons vasthouden aan gekende recepten, zoals bijvoorbeeld fossiele brandstoffen. Terwijl iedereen weet dat de voorraden binnen enkele tientallen jaren opgebruikt zullen zijn. Van beleidsmakers zou men toch een objectievere, meer realistische en meer ambitieuze houding mogen verwachten.

Waarom focussen we nog steeds niet op het zogenaamd "laaghangend fruit"? Energie-efficiëntiemaatregelen zijn erg kostenefficiënt, betalen zichzelf terug op korte termijn, versterken de Europese energieonafhankelijkheid en haar concurrentiepositie én creëren duizenden jobs. Iedereen is ervan overtuigd dat we allemaal gebaat zijn met meer efficiëntie. Waarom ontbreekt het dan nog steeds aan politieke wil en ambitieu om deze energie-efficiëntie ten volle te benutten? Het is cruciaal dat energie-efficiëntie gezien wordt als een integraal en vaststaand element in onze energiestrategie. Onafhankelijk van welk scenario door de lidstaten gekozen wordt.

Laat ons nu eindelijk anticiperen op de toekomst. Door het optimaliseren van hernieuwbare energie, het ondersteunen van de ontwikkeling van een strategisch energienet, de omscholing van werknemers in de energiesector en door iedereen te betrekken bij een transitie, waarvan we allemaal weten dat ze niet enkel nodig, maar vooral ook voordelig zal zijn.
 

Het artikel leert dat steeds meer gezinnen een beroep kunnen doen op groene stroom. Groene elektriciteit die verwekt wordt door de verwerking van afval. Zo komt er op de stortplaats Hooge Maey 1500 kubieke meter biogas per uur vrij. De vier gasmotoren produceren 24.000 megawattuur. Dat is genoeg stroom voor 9000 gezinnen.

Ook de intercommunale verbrandingsoven Isvag in Wilrijk staat garant voor een elektriciteitsproductie voor 20.000 gezinnen. En de intercommunale Igean verwerkt groenten-, fruit- en tuinafval (GFT) tot groene stroom. Dat is goed voor de stroomvoorziening van 3500 gezinnen en voor de productie van 10.699 megawattuur groene elektriciteit.

Of zoals afvalboer Van Gansewinkel het zegt in zijn slogan: "afval bestaat niet".
 

De bezoekers krijgen een dynamische, interactieve multimediarondleiding over de geschiedenis van de Europese integratie en de impact daarvan op ons dagelijks leven.

Het centrum ontvangt bezoekers in de 23 officiële talen van de Europese Unie. Het bezoek is gratis. Het centrum is 7 dagen op 7 open en volledig toegankelijk voor bezoekers met speciale behoeften.

Klik hier voor alle info.

Bekijk ook hier het filmpje.

In een wereld als de onze is armoede een schande. Dat meer dan 1 op 6 van de kinderen en jongeren in België (of 16%) in armoede leeft is onaanvaardbaar.
De armoedeproblematiek in het algemeen en die van kinderen in armoede in het bijzonder, mag niet tussen de plooien van het dagelijks beleid vallen. Samen met de vakbonden en collega-socialisten in heel Europa ijver ik sinds de start van deze Europese legislatuur voor de invoering van een Europees minimuminkomen. Wie in armoede leeft kan zelden bijdragen aan de maatschappij waarin hij leeft en dat is een reëel verlies. Alleen al de impact van 85 miljoen mensen die je een kans geeft opnieuw echt deel uit te maken van de samenleving moet voldoende argument zijn om dit minimuminkomen voor elkaar te krijgen.

Op de site www.17oktober.be vind je alvast de eisen van het BAPN: de laagste inkomens verhogen, toegang tot kwaliteitsvolle diensten garanderen en toegang tot de arbeidsmarkt.

Deze avond is er op de Groenplaats, vanaf 17u, een actie van stoparmoede.nu. Zeker de moeite.

De doelstellingen die de Europese lidstaten moeten halen, werden in 2006 vastgelegd in de desbetreffende richtlijn rond batterijen. Naast het noodzakelijk efficiëntere gebruik van grondstoffen werd ook van de recyclage ervan een absolute prioriteit gemaakt.

Zo dienden de lidstaten wat betreft batterijen minstens 65% van de klassieke loodaccu’s, 75% van de herlaadbare nikkel-cadmium en 50% van alle andere batterijen gerecycleerd te hebben. Tegen 2012 moet minstens een kwart, en tegen 2016 maar liefst 45% van alle gebruikte batterijen opgehaald worden.

Nu blijkt dus uit de cijfers die EurActiv kon inkijken, dat verschillende lidstaten, waaronder ook het Verenigd Koninkrijk met een ratio van maar 10% ophaling, de 2012 doelstelling niet zullen halen. Slechts een beperkt groepje, waartoe België gelukkig ook behoort, is op het goede pad om de doelstellingen van 2016 te halen.

Het cijferwerk van Febiac is uiterst merkwaardig. Febiac baseert zich op het totale dieselverbruik in ons land, zo’n 8,4 miljard liter, door zowel het personen- als het vrachtverkeer. Dat getal wordt vermenigvuldigd met het verschil dat ontstaat tussen de belasting die vandaag wordt geheven en die in 2023 zal worden geheven. Zo komt Febiac op een meeropbrengst van dieseltaksen van 1,878 miljard euro. Dit cijfer wordt dan weer gedeeld door het aantal gebruikers. Maar Febiac hanteert enkel het aantal personenwagens, niet het vrachtverkeer. Naast de vaststelling dat 1,878 miljard, gedeeld door 3,3 miljoen geen 600 euro is en Febiac ook kleine rekenfouten maakte bij de berekening van het belastingverschil dat optreedt tussen vandaag en 2023 is de hele berekening een staaltje van hypothetische bangmakerij. Ze houdt geen enkele rekening met de veranderende context. Febiac gaat er van uit dat consumenten in 2023 nog steeds hetzelfde aankoopgedrag zullen hebben. In de volgende tien jaar worden ook de benzinewagens performanter en zullen er een heleboel alternatieven hun intrede doen op de markt, zoals elektrische en hybride voertuigen. De prijzen van die wagens zullen langzaam dalen, zodat ze aantrekkelijker worden voor de consument. De belasting op inverkeerstelling van voertuigen (BIV) vergroent ook, wat eveneens een effect zal hebben op het aankoopgedrag. In alle Europese landen zien we, onder impuls van de EU, ook een toenemende verstrenging van de milieunormen optreden. Die hebben niet enkel betrekking op de CO2-uitstoot, maar ook op fijn stof en geluid. De veranderende normering zal eveneens een invloed uitoefenen. Bovendien zorgt de toenemende verstedelijking er nu al voor dat het aantal gereden kilometers per wagen per jaar langzaam daalt, wat de aankoop van dieselwagens sowieso minder aantrekkelijk maakt.
Ook vandaag al is het voor wie minder dan zo'n 15.000 km per jaar aflegt al interessanter om een benzinewagen te kopen, zelfs al is benzine duurder. In werkelijkheid zullen Belgische automobilisten in 2023 helemaal geen 600 euro meer betalen aan dieseltaksen. Bij de aankoop van een nieuwe wagen houdt immers iedereen rekening met de geëvolueerde context. Overigens zal het eerste prijseffect in België ten vroegste in 2018 spelen en ten volle in 2023. Iedereen die vandaag met een diesel rijdt, heeft ruim de tijd om op basis van de eigen situatie nieuwe afwegingen te maken voor de volgende aankoop.

De belasting op energie is vooral een instrument om veranderingen tot stand te brengen. Daarbij is ook de impact op het vrachttransport van het allergrootste belang - een impact die Febiac helemaal aan de personenwagens op diesel lijkt door te rekenen. Europa wil niet enkel de particuliere verbruiker aansporen om zuiniger met energie om te springen en over te schakelen naar duurzame energiebronnen, maar dat ook vooral doen voor de transportsector. Als de transportsector blijft verder bouwen op transport enkel op basis van dieselmotoren, zal iedereen daar hinder van ondervinden. Niet enkel op het vlak van milieu, maar gewoon in de portemonnee. Want de dieseltaks voor vrachtvervoer wordt gewoon doorgerekend in de producten die vervoerd worden. Ze wordt niet enkel door eigenaars van dieselwagens betaald, maar door iedere consument, ook wie enkel op een fiets rijdt. Om dergelijke prijsverhogingen te vermijden, zullen transporteurs moeten kiezen voor het geleidelijk omschakelen van vrachtwagens naar meer hybride motoren en voor duurzame vormen van transport, via het spoor en het water. Dat is ook de hele opzet van het debat rond de vergroening van de energiebelastingen: minder energie verbruiken en omschakelen naar duurzame energie.

Tot voor kort kregen gepensioneerden met een wettelijk Nederlands ouderdomspensioen € 400 extra als compensatie voor het verlies aan koopkracht. Ook Belgen die in Nederland een pensioen opbouwden, hebben daar recht op. Een Europese verordening bepaalt namelijk dat een lidstaat de sociale uitkeringen die Europese werknemers opbouwen door te werken in dat land altijd volledig moet uitbetalen. Ook als de werknemers zich later elders in de Europese Unie vestigen.

De Nederlandse regering wil nu, in haar besparingsdrang, die verordening omzeilen door een gedeelte van het pensioen te kwalificeren als een fiscale maatregel en niet langer een sociale. Kathleen Van Brempt vroeg de Europese Commissaris van Sociale Zaken, Lazslo Andor, al herhaaldelijk naar een stand van zaken. De Commissie heeft nu formeel de Nederlandse regering een brief gestuurd waarin ze vraagt naar meer tekst en uitleg rond deze maatregel. Indien Nederland niet met een betere uitleg komt, riskeert de Commissie Nederland voor het Hof van Justitie te dagen. "Een duidelijk vingerwijzing", zegt Van Brempt. "De Commissie onderzocht eerder al deze maatregel, maar kreeg blijkbaar geen duidelijke uitleg van de Nederlandse regering. De Commissie is het dus eens met het feit dat de Nederlandse maatregel onterecht is."

Vincent Kolen riep begin juni alle Vlaamse senioren die in Nederland hebben gewerkt op om hun protest over te maken aan de bevoegde Nederlandse en Belgische minister. Hij stelde daarvoor enkele standaardbrieven ter beschikking. "Ondertussen hebben we ruim 5000 brieven verzameld. We maken ons klaar om deze aan de bevoegde Nederlandse minister en zijn Belgische collega-minister te overhandigen. Deze vrijdag, 14 oktober, is de pensioenbus van de federale ombudsman in onze provincie. We raden de ombudsdienst aan de gepensioneerde grensarbeiders die langskomen goed te informeren. Actie ondernemen kan zeker, en is duidelijk terecht. Onze brieven staan ter hun beschikking."

De brieven zijn terug te vinden op de site van sp.a.

Lees de opinie in De Standaard.

Fair trade Original wil via ontwikkelingshandel een eerlijke prijs betalen aan boeren, ambachtslieden en bedrijven uit het Zuiden. Een prijs die rekening houdt met de aard van het werk, de geleverde inspanning en de koopkracht van de producent.

De associatie die ik met het productieproces in het Zuiden maak, is het besef van overconsumptie in het Noorden. Moeten we bijvoorbeeld echt mango's kunnen eten op 5 december? Hebben we wel 7 soorten bananen, bonen en rijst nodig?
Een steeds stijgend bevolkingsaantal maakt dat we niet alleen meer monden moeten voeden. Het beperkt ook letterlijk de plaats om dieren en planten te kweken en te telen. Zal de wet van de sterkste, de “eerst komt, eerst maalt”, de harde economische realiteit het dan halen? Misschien moeten we ons toch rekenschap geven van onze daden alvorens het te laat is. Zoals helaas nogmaals pijnlijk duidelijk geworden is in de financiële wereld kunnen gulzigheid en onbezonnenheid genadeloos afgestraft worden.

Voor het gesprek tussen Ivan Van de Cloot (Itenera), Patrick Mullie (prof. KULeuven), Yolande Avontroodt (Open VLD) en Kathleen Van Brempt (sp.a) klik hier. Het debat start op 31min20.

Lees in de gazet van antwerpen.

De Commissie probeerde de eisen van het parlement af te zwakken. Daarom hebben we opnieuw gezegd dat het de doelstelling moet zijn om tegen 2016 zelf 85 procent van dit elektrische en elektronische afval in te zamelen én te verwerken.

De sociaaldemocraten (S&D) in het Europees parlement vinden ook dat zonnepanelen opgenomen moeten worden in de nieuwe richtlijn en werden daarin gevolgd door de rest van het parlement. Volgens de analyse die de Commissie zelf heeft uitgevoerd is recyclage op vrijwillige basis geen efficiënt systeem voor de sector van de zonne-energie. Zij moeten dus ook, zoals andere producenten van elektrische apparaten, hun producten verwerken en recycleren.

Het voorstel dat vandaag gestemd werd door een grote meerderheid verbiedt de export van alle afval van elektrische en elektronische apparaten naar landen buiten de OESO (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling). Binnen de OESO is de regelgeving iets soepeler, omdat apparaten niet altijd hersteld kunnen worden in het land waar ze gebruikt werden. Apparaten die stuk zijn, kunnen dus binnen de OESO-landen wel getransporteerd worden, op voorwaarde dat kan aangetoond worden dat het de bedoeling is ze te herstellen. We willen flexibel zijn en recyclage en hergebruik stimuleren, maar we moeten er wel voor zorgen dat onze afgedankte auto’s en computers niet gedumpt worden in China of Afrika. Dit soort afval kan een bedreiging vormen voor de gezondheid van de lokale bevolking als het niet verwerkt werd. Maar door dit soort afval buiten Europa te dumpen verliezen we ook bruikbare grondstoffen die uit die producten kunnen gehaald worden.

Binnen het parlement bestaat nu ook grote eensgezindheid over de inzameling van kleine elektrische en elektronische apparaten zoals elektrische tandenborstels, scheerapparaten enzomeer. De kleinhandel die dit soort kleine apparaten verkoopt, zal die toestelletjes ook terug moeten aanvaarden, zelfs als ze niet bij hen gekocht werden. Het parlement wil op die manier een fijnmazig inzamelnetwerk creëren, dat het de consument makkelijk maakt om apparaten terug in te leveren.

Onder de huidige WEEE-richtlijn wordt slechts eenderde van het elektrische en elektronische afval gerecycleerd. Bijna 13 procent belandt op het stort en van de rest van de 54 procent weet niemand precies wat er mee gebeurt.

Het parlement zal nu overleg plegen met de Europese Raad over het voorstel van vandaag. De eindstemming in het parlement wordt in januari verwacht.

Kathleen Van Brempt is rapporteur van de milieucommissie in dit dossier.

Meer info ook op samengaanwegroener.be
 

Aan de tafel zaten Kathleen Van Brempt (sp.a), Meyrem Almaci (Groen!), Liesbeth Homans (N-VA) en Gwendolyn Rutten (Open VLD).

Vragen of opmerkingen op dit debat zijn steeds welkom op kathleen.vanbrempt@s-p-a.be.

Vooral de verplichte vermelding per 100gr van de cruciaalste ingrediënten (zout, vet, verzadigd vet, suiker en energieinhoud) is een belangrijke stap vooruit naar duidelijke en eerlijke informering van de consument. Dit maakt eindelijk de enige objectieve vergelijking tussen verschillende producten mogelijk. Ondanks het feit dat iedereen tijdens de onderhandelingen naar eigen zeggen "het belang van de consument en zijn gezondheid" als prioriteit had, blijft het verbazen dat discussies zoals deze zo lang kunnen aanslepen en een gigantische lobbymachine in werking hebben gezet. Benieuwd of de onderhandelingen over een mogelijke vet taks vlotter zullen verlopen...

Info over de wetgeving vind je ook hier.
 

De Commissie lijkt te begrijpen dat Europa niet uit de crisis zal geraken door lidstaten enkel te verplichten de broeksriem strak aan te halen. Barroso slaat nu blijkbaar eindelijk linksaf, en gelukkig maar, want ‘if nothing goes right, turn left.

Barroso verwees naar het zogenaamde six pack, het pakket maatregelen dat de begrotingen van de lidstaat strikter onder controle wil krijgen, maar voegde daaraan toe dat begrotingsdiscipline alléén onvoldoende is. Daarop hameren wij al lang. Er moet ook gekeken worden naar investeringen en naar de inkomsten, zoals Barroso vandaag verrassend ook zei. Een voorstel zou snel op tafel komen voor een financiële transactietaks, wat tegemoet komt aan de eisen van de progressieve fracties in het Europese parlement (zie ook stukje uit het VRT-journaal). Als onze arbeiders en landbouwers moeten bijdragen aan de gemeenschap is het maar fair dat ook de banken moeten bijdragen, zei Barroso en hij heeft gelijk. Zo’n transactietaks kan volgens de Commissie jaarlijks 55 miljard euro opleveren.

De sociaaldemocraten in het Europees parlement pleitten ook al langer voor het uitschrijven van euro-obligaties. Barroso zet nu een eerste stap met de aankondiging van zogenaamde project-obligaties. Dat zijn Europese staatsleningen waarmee grote projecten kunnen gefinancierd worden. We blijven kritisch, maar hij belooft binnen enkele weken met een voorstel te komen. Dezelfde kritiek geldt voor Barroso’s belofte om de bank- en financiële sector beter te regelen. Waar blijven die strengere reglementeringen voor de financiële sector?

Naast deze gerichte maatregelen maakte Barroso ook een aantal opmerkelijke politieke statements. De economische crisis in Europa is ook een crisis van de Europese Unie als politiek project. De Commissievoorzitter deelt steeds luider de kritiek van het Europees parlement over de werking zelf van de Unie. Steeds vaker zijn het de lidstaten onderling die het Europese beleid onder elkaar bedisselen. Barroso had gelijk toen hij opmerkte dat de traagste lidstaat vandaag de snelheid bepaalt waarmee Europa kan ingrijpen in de crisis. Wij delen dan ook de kritiek van Barosso op de kortzichtigheid van sommige lidstaten die - uit schrik om een deel van hun soevereiniteit te verliezen - verantwoordelijk zijn voor de afbraak van de Europese Unie. Wij zullen nooit nog enige impact hebben in een geglobaliseerde wereld, als Europa uit elkaar valt in natiestaten.

Wij steunen Barroso’s oproep tot meer Europese integratie en tot afschaffing van de unanimiteitsregel in de Europese raad. Barroso zei ook dat het de Commissie zelf moet zijn die het financiële en economische beleid van de Unie in handen moet nemen, en niet de voorzitter van de Europese Raad Herman Van Rompuy. Dat gaat, voor alle duidelijkheid helemaal niet over de persoon Van Rompuy. Van Rompuy vertegenwoordigt wel de verdeelde lidstaten en hoeft geen verantwoording af te leggen voor het Europees parlement. Wij zijn voorstander van een slagvaardig financieel en economisch beleid, maar onder leiding van de Commissie en gecontroleerd door een democratisch verkozen Europees parlement.

Barroso’s State of the Union maakte duidelijk dat de Unie in zich in een belabberde staat bevindt en dat enkel meer Europese integratie de Europeanen uit het dal kan leiden. Met die stelling zijn we het helemaal eens. Alleen zal Barroso dat verhaal ook moeten verdedigen tegenover de Europese Raad, die helaas steeds de andere kant op wil.

Het volledig persbericht kan je hier lezen.

Toegegeven, de doelstellingen op het vlak van energie zijn zaken die in een langetermijnvisie (moeten) passen. Concrete en tastbare realisaties op het gebied van grote projecten na één of twee jaar verwachten we niet. Wel moeten de eerste of tweede cruciale stappen genomen worden, moet er evolutie zichtbaar zijn. Daar wringt het schoentje. Er wordt niet snel, en zeker niet radicaal en ambitieus genoeg van start gegaan.

De nog niet gerealiseerde eenmaking van de energiemarkt maakt bijvoorbeeld duidelijk dat het de Unie vaak ontbreekt aan een politieke wil of de ambitie en gedrevenheid om de leidersrol te spelen mét voorbeeldfunctie. Om ambitieuze en afdwingbare maatregelen te nemen en duidelijke keuzes te maken. Bijvoorbeeld vóór groene aanbestedingen en vóór hernieuwbare energie. De onzekerheid rond de toekomst van al dan niet groene energie, kernenergie of onconventionele nieuwe fossiele brandstoffen schrikken de spelers af, alsook de investeerders in de infrastructuur.

Sowieso vinden wij dat het aan de Europese Unie is om de infrastructuur in belangrijke mate mee te voorzien. Zeker bij enorm grote of grensoverschrijdende projecten, zoals bijvoorbeeld het project van de Noordzeering. Wij zijn ervan overtuigd dat de markt dan de nodige spelers zal aanbrengen die de infrastructuur mee financieren én benutten.

Vanuit de commissies Milieu en Industrie en energie willen wij de ambities hoog en scherp houden.

Bijvoorbeeld bij het voorstel van de Commissie aangaande energie-efficiëntie, dat nu in de Energiecommissie ter bespreking ligt. Dit voorstel is niet erg ambitieus en te vrijblijvend. Met de neuzen in dezelfde richting zal het Europees parlement duidelijk maken dat dit beter moet kunnen. Bovendien kijken we ook uit naar de voorstellen in verband met een Europese energie-infrastructuur, die we deze herfst nog mogen verwachten. We willen erover waken dat niet alles aan de markt wordt overgelaten, wat in sommige gevallen tot zware tekortkomingen zal leiden, en dat de Unie haar verantwoordelijkheden opneemt om ervoor te zorgen dat noodzakelijke infrastructuur ook effectief wordt aangelegd.

Het komende werkjaar staat de aanpassing van de energietaksrichtlijn (ETD - energy tax directive) op de agenda, de roadmap resource efficiency (grondstoffen-efficiëntie), de richtlijn rond afval van elektrische en elektronische apparaten (WEEE), de kernenergiedossiers (zoals de stresstests) en bovenvernoemde energie-dossiers. Dossiers waar wij het verschil willen en kunnen maken.
 

In zijn State of the Union in september vorig jaar, kwam de grote baas van Europa, Commissievoorzitter Barroso, woorden tekort om de slagkracht van Europa in de strijd tegen de crisis te bejubelen. Europa had blijk gegeven van “leiderschap” en kende, dankzij haar “vastberaden optreden, betere economische vooruitzichten”. Europa, zo zei Barroso, had in de strijd tegen de crisis “de test doorstaan”.

Vandaag blijkt dat de economische vooruitzichten belabberd zijn, er twijfels bestaan over het voortbestaan van de euro, een Grieks bankroet nog steeds dreigt en de Europese leiders het niet met elkaar eens geraken over de aanpak van de crisis. Het enige wat voorligt, is een pakket maatregelen over het economisch bestuur, het zogenaamde six pack, dat de gewone Europeaan zal laten betalen voor de crisis. Dat belangrijke pakket heeft het namelijk uitsluitend over een strak begrotingsbeleid dat zal leiden tot hogere belastingen en lagere uitgaven.

Nu zijn wij de eerste om te pleiten voor een gezonde begroting van de lidstaten. Dat is onze plicht als we de volgende generaties niet willen opzadelen met een schuld uit het verleden. Maar saneren betekent dat je snijdt in het overtollige vet, de spieren ongemoeid laat en zelfs meer zuurstof geeft. De maatregelen die woensdag gestemd zullen worden - door de meerderheid van conservatieven en liberalen, geven die zuurstof niet. Integendeel, ze verstikken elke kans op duurzame groei in Europa. Dat is de reden waarom de progressieve alliantie van socialisten en democraten (S&D) zich verzet tegen het globale pakket.
...

Lees verder.

Volgens de Europese Commissie moet Nederland de alternatieven voor de ontpoldering van de Hedwigepolder “wetenschappelijk voldoende schragen.” Daarmee reageert de Europese Commissie op een aantal kritische vragen van ondermeer europarlementslid Kathleen van Brempt (sp.a) over de Nederlandse weigering om haar afspraken met Vlaanderen inzake natuurherstel in het Schelde-estuarium na te komen.

In juni 2011 besliste de Nederlandse regering om de Hedwigepolder niet onder water te zetten. Dat was nochtans zo afgesproken in de Scheldeverdragen, een pakket afspraken waarin zowel natuurherstel, veiligheidsmaatregelen tegen overstromingen en de uitdieping van van de Schelde vervat zitten. Die uitdieping is noodzakelijk om de verdere ontwikkeling van de Antwerpse haven mogelijk te maken. Na protest van Zeeuws-Vlaamse landbouwers stelde Nederland een alternatief voor, met name de ontpoldering van de zogenaamde Schorer- en Welzingepolder nabij Vlissingen. “Daar zijn verschillende problemen mee,” zegt europarlementslid Kathleen van Brempt. “Die gebieden werden immers al gebruikt als compensatie voor de aanleg van de Westerschelde Container Terminal (WCT). Je kan hetzelfde gebied geen twee keer gebruiken. De Commissie bevestigt dat gelukkig in haar antwoord.” Bovendien liggen de alternatieven veel dichter bij de zee, zodat het water daar zouter is dan ter hoogte van de Hedwigepolder. “Je creëert dus wel extra natuur bij, maar niet hetzelfde soort natuur,” zegt Van Brempt. Ook de Commissie lijkt nu te twijfelen aan die alternatieven. “Ze vindt immers dat Nederland de alternatieven wetenschappelijk voldoende moet onderbouwen,” zegt Van Brempt. “Volgens de Commissie moet Nederland er op toezien dat alternatieven gelijkwaardig en even doelmatig zijn.” Volgens Van Brempt is dat alvast niet het geval. Dat vinden overigens ook haar Nederlandse Groenlinks en D66-collega’s in het Europees parlement.

Het antwoord van de Europese Commissie legt de bal nu opnieuw in het Nederlandse kamp. Tegelijk bestaat het risico dat de natuurverenigingen met het dossier naar het Hof van Straatsburg te stappen. “Dat zou iedereen wel eens zuur kunnen opbreken,” zegt Van Brempt. “Nederland kan veroordeeld worden, maar een uitspraak kan ook effecten hebben op de verdere ontwikkeling van de Antwerpse haven. Bovendien zorgt de niet-naleving door Nederland van de Scheldeverdragen met Vlaanderen voor een vertrouwensbreuk tussen de landen én tussen de overheden enerzijds en de natuurverenigingen anderzijds. De Nederlanders bliezen immers een evenwichtig samenwerkingsmodel met de natuurverenigingen op.”
 

Een afgesloten hoofdstuk, zo zegt de ceo Peter Löscher. Ook hun activiteiten in kernenergie in het buitenland zullen ze stopzetten. Volgens het bedrijf is een 35% stroomvoorziening uit groene stroom tegen 2020 haalbare kaart.

Hun beslissing is ingegeven enerzijds door de kernramp in Japan en anderzijds door “de positie die de Duitse samenleving en politiek hebben ingenomen".
 

Vandaag, 14 september, debatteert het Europees parlement over de economische crisis en de Griekse schuldensage, thema’s die onlosmakelijk verbonden zijn met het zogenaamde sixpack dat eind september wordt gestemd. Met dat zesluik wil de Commissie meer greep krijgen op het economisch beleid van de lidstaten. De voorstellen van de Commissie, die de gretige steun kregen van de Europese conservatieven en liberalen, richten zich voornamelijk op het onder controle houden van de begrotingen van de lidstaten. Daar wringt meteen ook het schoentje. Het sixpack klinkt immers als de neoliberale mantra die alle verantwoordelijkheid voor de crisis doorschuift naar de overheden. In de liberale oogklepideologie bestaat de graaicultuur niet, zijn de markten strikt geregeld en is er geen sprake van structurele fouten in het financiële systeem. De overheden moeten aan de ketens worden gelegd middels strenge controles en straffen. Het waren nochtans de overheden die tussen 1999 en 2007 hun schulden afbouwden, terwijl ze spectaculair stegen in de banksector. Dat overheden vandaag met tekorten kampen, is het gevolg van de overname in 2008 en 2009 van de massale private schuld, opgebouwd door buitensporig risicogedrag van de banken.

Dezelfde neoliberale logica weerklonk vorige week in het opiniestuk van de Nederlandse premier Mark Rutte in The Financial Times, die voorstelde Griekenland uit de Eurozone te gooien. Rutte wist zich daarin gesteund door Duitsland, dat amper zes jaar geleden nog pleitte voor een versoepeling van de regelgeving omdat het de strakkere begrotingsdoelstellingen niet kon halen. Vandaag is Griekenland de ‘zwakke leerling’ in de klas. En ‘zwakke leerlingen’ gooi je maar beter van school, klinkt de barbaarse oplossing. Voor socialisten moeten echter alle leerlingen mee zijn. Er zit ook een graaikantje aan het Nederlandse voorstel: als we de armen aan de deur zetten en enkel de rijken overhouden, stijgt de welvaart. Tja.

Sociaaldemocraten daarentegen wensen duurzame welvaart voor iedereen, ook voor de Grieken, ook voor de Portugezen, ook voor de Spanjaarden en, mocht het ooit nodig zijn, voor de Belgen en de Nederlanders. De kern van het debat gaat precies daar over: hoe ontwikkel je een sociaal-economisch beleid dat op langer termijn duurzame welvaart genereert voor alle Europeanen? Daarop geeft het sixpack helemaal geen antwoord. Of liever, maar een half én bitterzuur antwoord. De Europese conservatieven rollen de spierballen met voorstellen die het uitsluitend over controleren en bestraffen hebben, maar zwijgen als vermoord over investeren. Een politiek die geen hoop biedt, is een hopeloze politiek. Europa staat voor enorme uitdagingen, waaronder de noodzakelijke én dringende transitie naar een socialere en duurzame economie voor onze kinderen en kleinkinderen. Die zal er niet komen zonder gerichte investeringen in onderwijs, menselijke kapitaal, innovatie en infrastructuur. Conservatieven hameren uitsluitend op verantwoordelijkheid en zien er geen graten in om de solidariteit overboord te gooien. Uiteraard kan er geen solidariteit bestaan zonder budgettaire verantwoordelijkheid. Het is duidelijk dat ook de Europese sociaaldemocraten de financiën gezond willen houden. Dat is onze plicht willen we de volgende generaties niet opzadelen met een schuld uit het verleden. Maar saneren betekent dat je snijdt in overtollige vet, spieren ongemoeid laat en zelfs meer zuurstof geeft. Net zoals solidariteit en verantwoordelijkheid een eeneiige tweeling zijn, zijn saneren en investeren dat ook. De beste sanering is duurzame ontwikkeling.

Het is overigens niet zo dat er geen alternatieven bestaan. Als we de schuld van de Europese lidstaten solidariseren, bijvoorbeeld via Europese staatsobligaties, zorgen we er voor dat de rentes voor alle lidstaten lager liggen en beschermen we de lidstaten tegen aanvallen van buitenaf, zoals dat het geval is in de Verenigde Staten. Een Europese solidarisering moet gepaard gaan met een striktere Europese controle op de budgetten, zeker. Maar niet enkel de uitgaven moeten beter beheerd worden, dat moet ook zo zijn voor de inkomsten. Liberalen zwijgen daar graag over, want overheden mogen geen inkomsten hebben. Wij pleiten voor eerlijke inkomsten, een gelijkgestelde belasting voor alle Europese vennootschappen, een financiële transactietaks of een Europese vermogensbelasting voor de allerrijksten.

Een globaliserende economie heeft niet minder, maar meer Europa nodig, een democratischer Europa, een socialer Europa, een Europa waarin solidariteit in balans is met verantwoordelijkheid, saneren met investeren en inkomsten met uitgaven. De voorstellen die nu voor liggen, zijn de voortzetting van het liberale Europa van de oogkleppen, een hakbijl-Europa dat geen rekening houdt met de ontwikkeling van duurzame welvaart en slechts de ambitie heeft een dwerg te zijn tussen economische reuzen. Dat is het Europa waar wij voor passen.

Kathleen Van Brempt
Saïd El Khadraoui

Een ingekorte versie van dit opiniestuk verscheen in De Morgen van 14 september 2011.

De nieuwe, opkomende economieën in de wereld, de zogenaamde BRICS-landen Brazilië, Rusland, India, China en Zuid-Afrika zijn bereid de Europese Unie te helpen om uit de financiële crisis te geraken. Op een vergadering volgende week in Washington zullen ze overleg plegen. “Een van de voorstellen die op tafel liggen, is het opkopen van Europese obligaties”, zeggen sp.a-europarlementsleden Kathleen van Brempt en Saïd El Khadraoui. “Maar er bestaat nog grote terughoudendheid omwille van de onzekerheid over de aanpak van de crisis in Europa. De BRICS-landen overwegen hun reserves vooral uit te breiden met obligaties van sterke Europese lidstaten. Wij zijn er van overtuigd dat het uitschrijven van echte Europese obligaties de Unie meer vertrouwen zou geven op de internationale markten. Obligaties worden vandaag door de afzonderlijke lidstaten uitgegeven. Wie dergelijke obligaties aanschaft, is uiteraard bevreesd voor een domino-effect, waardoor zelfs relatief gezonde economieën meegesleurd worden in een mogelijke financiële meltdown. Het is nu de hoogste tijd dat Europese regeringen knopen doorhakken en dubbelzinnigheden vermijden: ofwel is het ieder voor zich en tegen elkaar, ofwel komen we allemaal samen uit de crisis en kiezen we écht voor een meer geïntegreerd Europees economisch beleid. Wij kiezen voor de tweede piste.”

De BRICS-landen zijn, net zoals de VS overigens, bevreesd dat de Europese crisis zich als een olievlek over de wereldeconomie zal verspreiden. Ook de Amerikaanse president Barak Obama riep Europa op om een meer gecoördineerde fiscaal beleid te voeren in Europa. “Dat is precies wat de Europese sociaaldemocraten al een tijdje voorstellen”, zeggen Van Brempt en El Khadraoui, “maar wat telkens wordt tegen gehouden door de Europese conservatieven en liberalen. Europa moet niet enkel meer controle krijgen op de begrotingen van de lidstaten, maar ook aan de inkomstenzijde een evenwichtiger en eerlijker fiscaal beleid voeren. Wij zijn voorstander van begrotingsdiscipline, maar de inspanningen moeten rechtvaardig verdeeld worden. Gewone mensen hebben het gevoel dat zij de rekening betalen van de crisis, terwijl de bankiersbonussen terug op het niveau van 2008 zijn gekomen. Dat geld wordt bovendien geparkeerd in belastingsparadijzen. Dat is wraakroepend. Een financiële transactietakst, gelijkgestelde vennootschapsbelastingen en een Europese vermogensbelasting voor de allerrijksten behoren tot de mogelijkheden. Wij zeggen al langer dat verantwoordelijkheid voor de overheidsfinanciën in verhouding moet staan met een grotere Europese sociaal-economische solidariteit.”

Dat de nieuwe economieën Europa willen helpen, is volgens Van Brempt en El Khadraoui een teken aan de wand en wijst op de grote verschuivingen in de wereldeconomie. “De tijd dat enkel de VS en Europa het voor het zeggen hadden, is nu duidelijk voorbij. Chinese fondsen zijn erg actief in Europa en de VS en enten zich nu al op de economische activiteiten van de toekomst, zoals hernieuwbare energie. De Europese sociaaldemocraten zijn van mening dat een Europese aanpak van de crisis zowel uit een sanering van de overheidsfinanciën moet bestaan als uit investeringen in de toekomst, waaronder de transitie naar een duurzame economie en een omschakeling naar hernieuwbare energie. Dat de nieuwe economieën deze sectoren stilaan claimen, moet een waarschuwing zijn voor al diegenen in Europa die de Unie eerder willen verzwakken dan versterken. Griekenland uit de eurozone werken, zal op Europa onmiddellijk verzwakken en een domino-effect veroorzaken waarvan de gevolgen niet te overzien zijn. Bovendien kan je niet elke lidstaat die dreigt meegesleurd te worden in de crisis aan de deur zetten. In een geglobaliseerde wereld, waarin de machtsverhoudingen veranderd zijn, hebben we belang bij een sterke en solidaire Unie.”

Europa is nog steeds een samenraapsel van nationale lidstaten die het eigenbelang laten primeren op Europese solidariteit. Dat is de reden waarom de uitgifte van euro-obligaties politiek niet haalbaar blijkt. Ze solidariseren immers de Europese schuld en zouden zo knabbelen aan de souvereiniteit van de lidstaten. Dat zien alvast de sterkere lidstaten, zoals Duitsland, Nederland, Oostenrijk en sommige Scandinavische landen, niet zitten. Die situatie is het rechtsreekse gevolg van een enge kortetermijnvisie op de Europese Unie. Europa is ontworpen in functie van de groei-ambities van bedrijven en banken, de herauten van het kortetermijndenken en het snelle geldgewin. De Europese constructie is een technisch instrument dat een financiële elite moest dienen. Een echte verdieping van Europa, waarbij de Unie zich verder zou ontwikkelen in het belang van haar eigen bevolking, is er niet gekomen. Een Europese bevolking die te weinig democratische inspraak heeft en te weinig sociale bescherming geniet, wordt nu gedwongen het prijskaartje te betalen.

Als vandaag de banken aan het wankelen gaan, is dat het rechtsreekse gevolg van de onmacht van Europa om een antwoord te bieden op het Griekse crisis. Afgelopen maandag zag de Belgische overheid al ruim 470 miljoen euro in rook opgaan, als gevolg van de waardedaling van de banken op de beurs. Sinds het Fortisdébacle heeft de staatskas overigens al 4 miljard verloren als gevolg van de waardedaling van BNP Paribas. Op termijn zal het de Belgische belastingsbetaler zijn die die verliezen zal mogen ophoesten.
Als Griekenland failliet gaat of onder druk uit de eurozone stapt, zullen alle burgers dat voelen in hun portemonee. Als de druk op de eurozone toeneemt en het vertrouwen in de Europese munt keldert, viseren de hyena’s van de financiële markten immers de zwakste landen: eerst Portugal en Spanje, daarna Italië en dan is wellicht België. Ons land komt dan zeker in het visier te liggen, in zoverre dat al niet het geval is.

Om de vicieuze cirkel te stoppen, is een ander soort politiek nodig, een ander Europa, dat solidair is, haar uitgaven onder controle houdt maar ook de taboes over inkomsten laat varen. Eerlijke vennootschapsbelastingen, een financiële transactietaks, een strengere aanpak van de fraude, het uitschrijven van Euro-obligaties… het zijn voorstellen die door mijn fractie al langer werden gedaan, maar tekens tegenwind kregen van de conservatieve meerderheid in Europa. We zien vandaag waar het toe leidt.

De socialisten en democraten in het Europese parlement wensen niet dat Griekenland uit de eurozone wordt gezet. De gevolgen zouden immers desastreus zijn. Griekenland binnen de eurozone houden, zal ook geld kosten, daarover hoeven we ons geen illusies te maken. Maar de rekening kan niet langer uitsluitend door de belastingbetalers betaald worden. Ook aandeelhouders en schuldeisers moeten mee het bad in.
Waar het echt op aan komt, is dat deze crisis de ogen moet openen voor de nefaste gevolgen die het financieel-economisch kortetermijndenken heeft veroorzaakt. Het wordt de hoogste tijd om de Europese constructie grondig onder de loupe te nemen en een duurzame visie op de lange termijn te ontwikkelen. Om Europa nog enige rol van belang te laten spelen in een geglobaliseerde wereld, zal er meer Europa nodig zijn. Maar niet meer van hetzelfde. Een ander Europa is nodig.
 

Een verregaande en goed gestructureerde Europese grondstoffenstrategie is dan ook essentieel. We moeten in de eerste plaats zuiniger omspringen met grondstoffen. Efficiënt gebruik is ook hier weer de eerste en belangrijkste stap.
Daarnaast moet er meer ingezet worden op hergebruik en recyclage. Nog veel te vaak worden bruikbare of herbruikbare spullen op de vuilnishoop gegooid. Omdat afval ook grondstoffen bevat, gooien we een heleboel bruikbare materialen gewoon weg. Bovendien wordt dit afval vaak illegaal verscheept naar Afrika en het Verre Oosten waar de hoogwaardige grondstoffen, soms in mensonwaardige omstandigheden, terug worden gewonnen om ze later opnieuw aan Europa te verkopen. Dergelijke praktijken zijn niet alleen economisch, maar ook ethisch onverantwoord én onhoudbaar.

Als we het hoofd willen bieden aan de groeiende concurrentie van de nieuwe opkomende economieën, onze afhankelijkheid van derde landen willen verminderen en Europa leefbaar willen houden, dan is een ambitieuze grondstoffenstrategie, waarbij efficiëntie en recyclage centraal staan, onontbeerlijk.

Als er toch wordt overgegaan tot mijnbouw voor de ontginning van nieuwe grondstoffen, moet er rekening gehouden worden met alle sociale en ecologische gevolgen. Momenteel zijn er nog heel wat tekortkomingen op dit gebied. Veel te vaak worden er Europese middelen ter beschikking gesteld voor ontginningen in bepaalde gebieden zonder dat sociale en ecologische randvoorwaarden voldoende worden afgedwongen. Tot er duidelijke richtlijnen opgesteld zijn, pleit ik dan ook voor een moratorium op publieke financiering van ontginningsprojecten.

Counter Balance, een Europese coalitie van ngo's die actief zijn op het gebied van ontwikkeling en milieuproblematiek en zich specifiek richt op de activiteiten van de Europese Investeringsbank, is dezelfde mening toegedaan. Hun bijhorende persbericht kan je vinden op deze link.
 

Met een kleine 1000 boorplatformen alleen al in de Noordzee is een ramp met boringen op zee ook in Europa niet ondenkbaar. Dat bleek overigens nog recent, toen in augustus 2011 een lek bij een boorplatform van Shell zorgde voor de sterkste Noordzeeverontreining van de afgelopen 10 jaar.

Naarmate de reserves wereldwijd schaarser worden, nemen olie-en gasbedrijven steeds meer risico's door dieper en dieper en in meer extreme omstandigheden op zoek te gaan naar nieuwe bronnen. Redenen genoeg om ook in Europa een evaluatie te maken van bestaande reglementen en veiligheidsmaatregelen. Het parlement formuleerde bij de stemming een aantal belangrijke aanbevelingen. Zo moeten energiemaatschappijen in de toekomst aantonen dat ze voldoende eigen middelen opzij hebben staan om alle schade (economische, maar ook ecologische en sociale schade zoals bijvoorbeeld inkomensverlies voor vissers) te kunnen dekken bij ongevallen. Ook een verzekering wordt verplicht. Het EP vraagt bovendien dat EMSA, het Europese Agentschap dat instaat voor de veiligheid op zee en dat vandaag scheepvaart opvolgt, een uitbreiding van haar bevoegdheden krijgt zodat ook boorplatformen onder hun controle zullen vallen.

Een aantal lidstaten, waaronder uiteraard degenen met grote economische belangen in olie- en gaswinning op zee met het Verenigd Koninkrijk als voorbeeld bij uitstek, heeft alles in het werk gesteld om er voor te zorgen dat er geen al te strakke aanbevelingen door het parlement zouden geraken. Met een Britse conservatieve als rapporteur (Vicky Ford van de Europese Conservatieven en Hervormers) was het dan ook een hele klus om de resolutie bij te sturen. Op één vlak halen de boorders opnieuw hun slag thuis: het moratorium op nieuwe boringen - minstens tot nieuwe veiligheidsmaatregelen hun ingang zouden vinden - heeft het weer niet gehaald.

Helaas voor de Europese volkspartij en zelfs voor een deel van mijn eigen politieke groep, wegen de belangen van een industrie die we langzaam maar zeker moeten afbouwen zwaarder door dan ecologische en sociale risico's. sp.a heeft zich in de stemming alvast positief uitgesproken voor een moratorium op diepzeeboringen. We zetten onze strijd verder.

Europees Energiecommissaris Oettinger komt volgende maand met een voorstel tot aanpassing van de wetgeving. Hij heeft nu dankzij het parlement extra argumenten en steun om de versterking van de veiligheidsregels te bepleiten, ook al is dat tegen de zin van een aantal lidstaten.

Een ongeluk komt vaak niet alleen. Kanker is een vreselijke ziekte die heel wat fysiek en psychisch leed veroorzaakt. Maar vaak krijgen mensen met kanker het ook financieel moeilijk. Je kan een tijd niet meer werken en valt daardoor op een uitkering. En vaak is het dan krabben om rond te komen om ook de hoge ziekenhuiskosten en medicatie te betalen. Heel wat mensen stellen een ziekenhuisopname uit omdat ze die niet kunnen betalen, of moeten zelfs hun huis verkopen. En daarbij gaat het niet alleen om mensen met een heel laag inkomen.

Gynaecoloog en sp.a-senator Marleen Temmerman werd drie jaar geleden zelf getroffen door stembandkanker. “In totaal werd ik 28 keer bestraald. Ik ben door een moeilijke periode gegaan, maar alles is goed afgelopen”, zegt Temmerman. “Als je ernstig ziek wordt, is het niet evident om te blijven werken. Je hebt door de behandeling vaak gewoon geen andere keuze. Ondanks onze sociale zekerheid en het systeem van de maximumfactuur, ondanks de hoge en laagdrempelige kwaliteit van onze gezondheidszorg, kan het gebeuren dat mensen in financiële problemen komen. Dat is bijvoorbeeld het geval wanneer ze nog niet erkende medicijnen nodig hebben.”

Zelf pleit ze nogmaals voor het verruimen en liefst nog veralgemenen van de derdebetalersregeling zodat patiënten niet langer het honorarium van de arts moeten voorschieten. “Deze manier van prefinanciering door de patiënt kan zwaar doorwegen op het gezinsbudget. sp.a stelt voor om deze voorbetaling te schrappen. Dat maakt voor heel wat gezinnen al een groot verschil.”

Betere ondersteuning met hulp van de overheid
Ook voor minister van Armoede Ingrid Lieten is betaalbare gezondheidszorg essentieel. “We kunnen mensen die thuis zijn door kanker ook beter ondersteunen”, zegt ze. “Zo kan de overheid diensten als poetshulp en oppashulp aanbieden in functie van het inkomen.” Ze pleit ook voor het invoeren van een maximumfactuur in de thuiszorg.

“Maar ook ziekteverzekeringen zijn een probleem”, zegt John Crombez. “Private verzekeraars dekken vooral de kleinere risico’s op een betaalbare manier, een andere groep laten ze volledig in de kou staan. Dat willen we dringend aanpakken.”
De Vlaamse Liga tegen Kanker (VLK) start een campagne om kankerpatiënten financieel beter te beschermen. De campagne "Kanker maakt arm" begint vandaag en loopt tot 14 september. Alle informatie over de actie vind je op www.kankermaaktarm.be
 

Kathleen Van Brempt nodigt u uit op deze gespreksavond, op 5 oktober om 19u30 in de AMUZ, Kammenstraat 81 in Antwerpen. Milieu-econoom Johan Albrecht (UGent en Itinera Institute) wordt uitgedaagd door Kurt Vandenberghe (kabinetschef van EU-commissaris voor Milieu Potocnik) en Tom van Ierland (milieu-econoom bij het directoraat- generaal Klimaat van de Europese Commissie).

Inschrijven vóór 29 september 2011 via 03 633 87 72 of kathleen.vanbrempt@s-p-a.be.
Het aantal plaatsen is beperkt.
 

De basis van het fonds bestaat uit 125 miljoen euro, dit zijn de onbesteede middelen van het Europese herstelplan. Injecties vanuit de Europese Investeringsbank, de Deutsche Bank en de Cassa Depositi e Prestiti brachten het fonds tot een totaalbedrag van 265 miljoen euro. Door gebruik te maken van nieuwe financiële mechanismen en het aantrekken van bijkomende investeerders wordt verwacht dat dit bedrag opgetrokken wordt tot 800 miljoen euro.

Het fonds kan lokale overheden en de partners waarmee ze samenwerken niet alleen helpen om de energie en klimaatsdoelstellingen tegen 2020 te halen. Het creëert ook werkgelegenheid in de verschillende regio's.
De focus ligt vooral op vrij kleinschalige projecten en de waaier aan mogelijkheden, zowel wat betreft onderwerp als type van ondersteuning, is erg groot. Enkele voorbeelden van projecten die in aanmerking kunnen komen zijn: het energie-efficiënter maken van overheidsgebouwen of woonwijken, efficiënte verlichting, koeling en verwarming, netwerken op basis van warmtekracht koppeling, oplossingen voor milieuvriendelijk transport, projecten in het kader van hernieuwbare energie, ...

Voor meer informatie over de achtergrond en het functioneren van het fonds, kan u onderstaand document bekijken.

De Deutsche Bank neemt het praktische beheer van het fonds op zich. Alle praktische details over het functioneren van het fonds en binnenkort ook de richtlijnen over de aanvraagprocedure zijn terug te vinden op hun site.

Hebt u nog vragen? Aarzel niet om contact op te nemen.
 

Dat gebeurde op mijn voorstel omdat ik als bestuurder in het havenbedrijf heb kunnen vaststellen dat er de afgelopen jaren een belangrijke omslag bezig is in de manier waarop met energie wordt omgegaan. Er wordt ingezet, samen met de bedrijven in de haven, op energie-efficiëntie en op het ontwikkelen van hernieuwbare energie (wind, zon, biomassa). Tegelijk wordt er in het Europees parlement permanent gediscussieerd over het energiebeleid van de toekomst, gericht op 2050. Het leek me zinvol om mijn collega's in het parlement de gelegenheid te geven om een aantal geschikte voorbeelden te komen bekijken in de Antwerpse haven. Ik houd er immers aan om zo vaak mogelijk de Brusselse kantoren te verlaten om op het terrein initiatieven te gaan bekijken, vragen te stellen en me te laten informeren over wat Europa beter kan doen om innovatief beleid mogelijk te maken.

De talrijk opgekomen parlementsleden waren erg enthousiast over de informatie die ze van het havenbedrijf kregen en namen ongetwijfeld nieuwe inspiratie mee naar huis. Ondermeer over de problematiek van windmolens versus luchtvaart, over de omschakeling van zware diesel naar gas voor scheepsmotoren, over duurzaamheidscriteria voor biomassa en de voor en tegens van de opslag van CO2 onder de grond zal niet alleen in Antwerpen, maar ook in het Europees parlement het laatste woord niet gezegd zijn.

De haven neemt tal van zinvolle initiatieven om het energiebeleid van de toekomst voor te bereiden en investeert daar stevig in. Voorbeelden daarvan vind je op hun website.

De regionale televisie ATV maakte een verslagje

(fotorechten: Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen)

De onmiddellijke aanleiding voor deze 'noodtop' is de verhoogde ongerustheid op de financiële markten waar na een aantal perifere landen nu ook grote lidstaten zoals Spanje en Italië geviseerd worden. Indien een van deze landen betalingsmoeilijkheden krijgt, zal het noodfonds dat de leiders vorig jaar hebben opgericht niet toereikend zijn. De keuze waar we langzaamaan voor komen te staan, is dus niet meer of we x of y miljard extra lenen aan de Grieken, maar wel of we ons willen engageren voor het behoud van de Eurozone dan wel of dat we deze uit elkaar laten spatten. Er zijn geen tientallen manieren om deze crisis van de Eurozone ten gronde aan te pakken. De kern van de zaak is dat een monetaire unie zonder verdere stappen naar meer politieke en fiscale unie op termijn onhoudbaar is. Dit is dan ook de echte keuze waar we voor staan. We moeten beslissen welk Europa we willen: een Unie waar we onze krachten bundelen en waar uiteindelijk iedereen beter wordt van de solidariteit? Of een soort tijdelijk verbond waar we zoveel mogelijk marktbelemmeringen tussen landen wegnemen, maar waar elk land zich terugplooit op zichzelf als het echt moeilijk wordt?

Sommigen hebben dit begrepen, anderen niet. De Duitse SPD, bijvoorbeeld, ziet duidelijk de ernst van de zaak in. Sigmar Gabriel, de partijvoorzitter, klaagt het gebrek aan Duits leiderschap in de Eurozone crisis aan en belooft om Merkel te steunen als ze met een radicaal en verregaand plan terugkomt uit Brussel. Peer Steinrück, prominent Duits sociaal-democraat en voormalig minister van Financiën, laat duidelijk blijken wat de SPD noodzakelijk acht: substantiële schuldverlichting voor Griekenland, een Marshall plan voor de perifere staten van de Eurozone en de introductie van Eurobonds. Dit zijn drie cruciale elementen waar sociaal-democraten op nationaal en Europees niveau al 1,5 jaar voor ijveren. Benieuwd of Angela Merkel morgen de politieke moed heeft om deze uitweg uit de impasse te nemen, dan wel of ze het lot van Duitsland en de hele EU liever aan de financiële markten over laat.

Het voedselhulpprogramma is ontstaan naar aanleiding van de uitzonderlijk koude winter in 1986/1987. Toen werden er landbouwoverschotten aan armoede-organisaties gegeven in de lidstaten om te verdelen aan behoeftige mensen. Door de hervormingen van het Europese landbouwbeleid sinds de jaren '80 zijn de landbouwoverschotten echter gestaag gedaald en werd het voedselhulpprogramma gaandeweg meer en meer gesteund door directe financiële steun. Duitsland heeft een procedure aangespannen voor het Hof van Justitie omdat ze stelt dat het geven van directe financiële hulp niet kadert binnen het landbouwbudget. Het Hof heeft hen in april 2011 gelijk gegeven. Hierdoor ziet de Commissie zich genoodzaakt het budget voor 2012 terug te schroeven van € 500 miljoen naar € 113 miljoen. Het spreekt voor zich dat de echte reden is dat landen zoals Duitsland en Zweden, maar ook bijvoorbeeld Nederland en het Verenigd Koninkrijk, vooral willen besparen in het budget van de Europese Unie.

Kathleen Van Brempt reageert hierop: "De armoede stijgt in de Europese Unie ten gevolge van de crisis en de hardvochtige budgettaire maatregelen in de lidstaten. Het is echter onaanvaardbaar dat we dit asociaal beleid nu ook op Europees vlak zouden doortrekken. Hiermee bespaar je amper 0,3% op de uitgaven van de Europese Unie, maar je duwt wel miljoenen Europeanen verder in de armoede. Voor dit Europa pas ik."

Het Europees Parlement heeft verontwaardigd gereageerd op deze situatie. In een resolutie van 7 juli die met overweldigende meerderheid werd aangenomen, vraagt het Parlement dat de Commissie en de Raad dringend een tijdelijke oplossing zoeken om de steun op peil te kunnen houden in 2012 en 2013 en dat dit programma verder gezet zou worden op een rechtsbasis die niet aangevochten kan worden. Om deze boodschap kracht bij te zetten, hebben Kathleen Van Brempt en Marc Tarabella vandaag namens de sp.a en PS delegatie in het Europees Parlement een voedselhulppakket overhandigd aan Europees President Herman Van Rompuy. Ze kregen hierbij steun van Staatssecretaris voor Armoedebestrijding Philippe Courard. Ook het Poolse voorzitterschap zal een voedselpakket ontvangen.

Met deze acties wil Kathleen Van Brempt de Raad van Ministers aanporren om snel tot een oplossing te komen. In de Europese Unie zijn er 43 miljoen Europeanen afhankelijk van voedselhulp, in België rekenen bijna 225 000 gezinnen op voedselpakketten om te overleven. Wij willen hen alvast volgend jaar niet laten vallen.

De milieucommissie is vooral op zoek gegaan naar het wegwerken van drempels op Europees niveau die lokale overheden vaak verhinderen om hun openbaar aanbestedingsbeleid te vergroenen. Heel wat lokale, regionale en nationale overheden gaan al redelijk ver in het opnemen van milieu- of energiecriteria in de bestekken voor overheidsopdrachten. In plaats van voor hinderpalen te zorgen is het dus belangrijk dat ook Europa hier een extra duw in de rug geeft.

Met onze fractie van sociaaldemocraten hebben we geijverd voor het standpunt dat lokale overheden verder mogen gaan dan wat in nationale of Europese wetgeving voorzien is. Verder hebben we aandacht gevraagd voor lokale productie. Het kan niet dat een Zweedse school of een Oostenrijks bejaardentehuis voor haar maaltijden moet kiezen voor kip uit Thailand, gewoon omdat die in een offerte de laagste prijs haalt. Dichtbij is meestal groener, dus wetgeving die leidt tot goedkoper maar (veel) verder, moeten we aanpassen.
 
Het Groenboek van de Commissie gaat in op vragen zoals hoe ver Europese wetgeving kan gaan in het opleggen van randvoorwaarden, welke bewegingsvrijheid lokale en nationale overheden nog kunnen behouden en - specifiek voor wat milieu betreft - in welke mate milieucriteria verplichtend kunnen gemaakt worden. Het gaat ook over grensoverschrijdende toegang tot openbare aanbestedingsprocedures en over het invoeren van sociale randvoorwaarden in de aanbestedingscriteria (wat bij ons de "sociale clausule" wordt genoemd).
 

Onder druk van landen zoals Frankrijk, Italië en Denemarken, heeft de Europese Raad eind juni gevraagd aan de Commissie om in het najaar met voorstellen te komen om het mogelijk te maken dat lidstaten 'in uitzonderlijke' omstandigheden' tijdelijk terug grenscontroles zouden mogen invoeren. Het Europees parlement heeft op de zitting van 7 juli 2011 duidelijk gemaakt dat het hier niet opgezet mee is. Het Schengensysteem moet zeker versterkt worden, en een aantal voorstellen ter zake worden verder besproken, maar het herintroduceren van grenscontroles en pesten van vakantiegangers draagt hier niet toe bij. Het vrij verkeer van personen in de EU is een van de belangrijkste en meest tastbare verwezenlijkingen van het Europese integratieproces. Elke wijziging aan deze regels moet worden goedgekeurd door het Europees parlement. Met de goedgekeurde resolutie laat dit parlement alvast zien dat het niet van plan is zomaar in te stemmen met een verzwakking van de Schengenregels om de binnenlandse belangen in sommige lidstaten te dienen.

Goed zijn onder meer de duidelijke vermelding van allergenen, de weergave van palmolie en een uitbreiding van de oorsprongsetikettering, hoewel deze niet voldoende ver reikt. Wat ontbreekt is vooral de verplichte vermelding van de vijf belangrijkste ingrediënten (zout, suiker, vet, verzadigd vet en energie-inhoud) per 100gr of 100ml, op de voorkant van de verpakking. Alsook een verbod, of minstens een verplichte vermelding, van verzadigde vetten.

Ik hoop dan ook dat de studie van de Commissie binnen drie jaar de voor de consument nodige resultaten oplevert. Ook voor andere thema's, zoals de problematiek rond het onverdoofd slachten, het etiketteren van alcohol en de uitbreiding van de oorsprongslabels verwachten we van de Commissie objectieve en daadkrachtige voorstellen. De industrie dient deze verordening strikt toe te passen en daarop moet worden toegezien met gepaste controlemaatregels en repercussies.

Het persbericht kan je onder lezen.

Het Europees parlement stemde vandaag, 5 juli 2011, over een Commissievoorstel tot aanpassing van de bestaande regelgeving in verband met de teelt van genetisch gemodificeerde organismen (GGO's). Vandaag is er een groot verschil tussen de mate waarin lidstaten door de Europese Commissie in de EU toegelaten GGO's al dan niet op hun grondgebied toelaten.

De Commissie wilde in haar voorstellen de lidstaten de kans geven op de introductie van GGO's gefundeerd te weigeren. Het parlement ging daar in mee maar stuurde aan op een veel ruimere lijst aan argumenten die lidstaten kunnen inroepen om een eventuele weigering te motiveren. Het gaat daarbij onder meer over impact op leefomgeving, op bestaande (traditionele) teeltwijzen en risico's op ongecontroleerde verspreiding.

Wij vinden het alvast een goede zaak dat er met een brede lijst mogelijke risicofactoren rekening wordt gehouden om een weigering van GGO-teelt te kunnen motiveren.

Meer info vind je op de site van het Europees parlement.

Zulke initiatieven kunnen alleen toegejuicht worden, maar dergelijke labels staan of vallen natuurlijk met hun geloofwaardigheid. Het is dus van het grootste belang dat de indicatoren die gebruikt worden om een dergelijk label op te stellen, correct, doordacht en inclusief zijn en dat de informatie uit productiecycli, materiaalgebruik en -recuperatie, enzovoort correct is.

Om dit te garanderen zou de Europese Commissie een belangrijke faciliterende rol kunnen spelen, in nauwe samenwerking met andere regulatoren, zoals de Amerikaanse. In zijn antwoord op mijn parlementaire vraag hieromtrent reageerde Europees Commissaris voor Milieu Potočnik positief. Hij zal de kledinggroep uitnodigen om deel te nemen aan lopende herziening van de milieukeurcriteria voor textiel.

Dit is tenslotte in het voordeel van de consument. Zo weten de consumenten heel goed waar ze aan toe zijn met dit label, en kunnen ze ook een bewustere keuze maken, ten voordele van het milieu.

Mijn vraag en het antwoord kan je in bijgevoegd document lezen.

Ja, Griekenland heeft fouten begaan. Van Brempt verwijst in het interview naar De Morgen van afgelopen weekend, waar tien voorbeelden van kafkaiaanse overheidsuitgaven werden opgesomd. "Zoek even, en je vindt voor België ook tien voorbeelden. Natuurlijk zijn er in Griekenland dingen fout gelopen, maar moet je daarom totaal asociale maatregelen opleggen? Massale inleveringen, massaal jobverlies, zelfs scholen die de deuren moeten sluiten, zo hypothekeer je de toekomst van een hele bevolking. Mensen zijn bereid om door de zure appel heen te bijten als je hen perspectief biedt op beterschap, maar dat perspectief ontbreekt volledig."

"Overal is er geweldig veel wantrouwen”, vult Gennez aan. “De Grieken worden nu geviseerd omdat ze boven hun stand hebben geleefd en andere landen op kosten jagen. Zonder Griekenland zou het beter gaan, hoor je nu her en der. Precies wat je in Vlaanderen hoort over Wallonië, de Grieken zijn een beetje de Walen van Europa. Maar net als in België is het in Europa een illusie om te denken dat we het zonder de anderen wel redden. Dat 'Europa van de afgunst' is een gevaarlijke trend."

Van Brempt vindt het ronduit choquerend dat topministers blijkbaar al jaren wisten dat Griekenland zwaar in de problemen dreigde te raken. “Maar ze zwegen. Onze eigen minister incluis. Dat daar zo licht wordt overgegaan is choquerend."

Net nu is er méér Europa nodig om de crisis te bezweren. sp.a pleit in dat verband voor een Europese taks op financiële transacties, een schuldenbundeling op Europees niveau en een Europees ratingbureau. “Wij pleiten voor collectief schuldenbeheer, minstens een deel van de schulden van de lidstaten die centraal op EU-niveau worden beheerd. Daar kan geen enkele speculant tegenop", benadrukt Van Brempt. “Deze week en voor het eerst toonde commissievoorzitter José Manuel Barroso zich bereid om een voorstel uit te werken voor een Europese taks op financiële transacties.” Goed nieuws, zegt Van Brempt. Gennez: “En om de almacht van de ratingbureaus aan te pakken, zijn we voorstander van een Europees ratingbureau, uiteraard met alle mogelijke garanties van onafhankelijkheid."

De uitgebreide nota van sp.a over 'economic governance' vind je onder als bijlage.

Bron: De Morgen, 24 juni 2011, Jeroen Verhelst.
 

Lees ook het artikel in de Metro van vandaag, 23 juni.

Wij delen de bekommernissen van de vakbonden betreffende de hervormingen van de eurozone. We willen, net als hen, een “change for europe”. Maar dan eentje dat niet de strengheid heeft zoals het pact dat de rechtse regeringen in gans Europa willen doorduwen. Wij zijn er van overtuigd dat Europa de crisis niet zal oplossen door te snoeien in openbare uitgaven, in de lonen van de mensen en in het verlengen van de duur van hun carrière. Wij vragen een andere aanpak, een eerlijkere aanpak van de crisis.

Samen met de vakbonden die in Luxemburg actie voeren, vragen wij aan iedereen een solidair Europa te promoten. Een Europa dat garanties biedt voor meer sociale gelijkheid en gelijkheid in kansen en mogelijkheden. Een Europa dat prioriteit geeft aan een duurzame economie.
Steun je dit Europa? Teken dan zeker de petitie op de site van changeforeurope.eu 

Wij zijn niet blind voor de vaststelling dat er effectief een strikte begrotingspolitiek zal moeten gevoerd worden. Alleen zien wij meer mogelijkheden dan besparen en snoeien in het nadeel van de gewone werkende mensen. Wij willen ook ruimte geven aan productieve openbare investeringen, de belastingdruk verleggen van werk naar kapitaalsinkomen en een financiële transactietaks creëren om speculatie tegen te gaan.
 

Er zal gewerkt worden volgens het principe van de sluiting van de kringloop: geen afval, maximaal hergebruik van water, materialen en energie. Cradle to cradle dus, zoals het hoort. Reeds in mijn boek Verder dan morgen hadden we het plan opgevat om in Antwerpen een duurzaam bedrijventerrein te creëren waar de bedrijven werken volgens het principe C2C. Een paar jaar later en de site is bijna een feit. Zeer fijn.

Blue Gate Antwerp zal ook nieuwe en innovatieve concepten uitwerken en ook op die manier zorgen voor een unieke locatie voor groene bedrijven. Zo zal ze een eigen productie van hernieuwbare energie opstarten. Het wil daarmee sterker scoren dan de CO2-neutraliteit die Vlaanderen voorschrijft voor bedrijventerreinen. Een doorgedreven mobiliteitsbeleid (modal split 50-50, focus op binnenvaart, uitbouw van openbaar vervoer en een sterk fietspadnetwerk) moet die doelstelling mee helpen realiseren.

Kijk zeker eens naar de site en leer meer over de principes en doelstellingen.

 

Op initiatief van Bruno Tuybens stemde de Kamer op 16 juni 2011 de wet goed om meer vrouwen aan de top van beursgenoteerde bedrijven te brengen. “De wet verplicht voortaan dat de raden van bestuur voor een derde uit vrouwen bestaan. En we gaan dat ook echt controleren", zo stelt hij.

De bedrijven moeten niet plots hun bestuursraad anders samenstellen. De wet bevat overgangstermijnen. Overheidsbedrijven geven het goede voorbeeld en krijgen een jaar de tijd. Voor grote en middelgrote bedrijven is een overgangsperiode van vijf jaar voorzien. Als ze bij het begin van het zesde jaar geen derde vrouwen in hun raad van bestuur hebben, worden al hun nieuwe benoemingen ongeldig. En als ze een jaar later nog altijd niet hebben geluisterd, wordt zelfs elke beslissing van hun raad van bestuur nietig. De kleinste vennootschappen krijgen, tot slot, een overgangstermijn van acht jaar.
Tuybens stelt terecht dat vrouwen problemen soms vanuit een andere invalshoek bekijken. Een bedrijf neemt betere beslissingen als het met verschillende visies rekening houdt. “Met deze quota slaan we eindelijk de eerste barsten in het glazen plafond, dat vrouwen in bedrijven nog altijd tegenhoudt."

Lees meer op de website van sp.a
 

EU-Commissaris Andor liet in zijn antwoord alvast weten dat socialezekerheidsuitkeringen niet mogen worden geschorst, gewijzigd of verminderd op basis van het feit dat de ontvanger in een andere lidstaat woont. Hij laat zijn administratie de zaak onderzoeken. 

Lees meer op de site van gazet van antwerpen.

Ik houd jullie op deze website verder op de hoogte over de totstandkoming van de nieuwe geluidsnormen zoals deze vanaf het komende najaar in het Europees parlement zullen besproken worden.

De conferentie werd georganiseerd door de NGO's Transport & Environment, het European Environmental Bureau (EEB) & Health and Environment Alliance (HEAL). Het onderdeel dat ik voorzat ging over kostenefficiënte maatregelen om verkeerslawaai te verminderen. Het tweede deel legt de focus op gezondheidsimpact van lawaai door wegverkeer.

Dat is de boodschap die ik aan Philippe Maystadt, president bij de Europese Investeringsbank (EIB), meegaf tijdens zijn passage in de commissie Energie en Milieubeheer. Het EIB is één van de voornaamste bronnen van publieke financiering in de EU. Deze moet dan ook een cruciale rol spelen door met gerichte financiering de omschakeling naar een groene economie mogelijk te maken.

Een rapport van het 'bankwatch network' leert ons echter dat tussen 2002 en 2008 de EIB 18 miljard euro leende aan olie-, gas- en steenkoolprojecten. Als men kijkt naar de effectieve energieproductie van projecten die door de EIB zijn gefinancierd, is het aandeel van fossiele brandstoffen maar liefst 69 %.

Op mijn vraag naar de rol van de EIB in het realiseren van een trendbreuk naar een groene, duurzame economie, gaf Maystadt te kennen zich te houden aan wat Europees is afgesproken, en dus een mix te voorzien in ondersteuning van projecten rond fossiele én groene energie. Hij liet ook weten dat de de criteria op vlak van duurzaamheid bij het EIB recent verstrengd zijn.

Het is ook belangrijk dat de EIB adequaat uitgerust is om de voorwaarden op het vlak van financiële, sociale en ecologische aspecten gebonden aan de toegekende steun, goed op te volgen. In het bijzonder voor projecten met schimmige constructies buiten de EU zoals bijvoorbeeld die van de Mopani kopermijn in Zambia. Dit voorbeeld in het bijzonder, en de reactie van Maystadt daarop in de commissie, maakte het voor ons duidelijk dat het de Europese Investeringsbank momenteel ontbreekt aan een degelijke opvolgingspraktijk om dergelijke misbruiken tijdig te tranceren.
We blijven alvast niet bij de pakken zitten en hebben vandaag, 24 mei, met enkele Europese parlementsleden in een open brief (zie onder) een moratorium gevraagd op Europese investeringen aan projecten van mijnontginnen in Afrika.

Mijn tussenkomst kan je hier bekijken, vanaf 17u56min.
 

Vanuit de S&D-fractie van progressieven en democraten delen Debora Serracchiani (Italië), Kathleen Van Brempt (België), Thijs Berman (Nederland) en Norbert Neuser (Duitsland) dezelfde bekommernis. In elk van deze landen kunnen nog Amerikaanse kernwapens gevonden worden die dateren van de Koude Oorlog. 

"Na de kernramp in Fukushima, eisen de verontruste Europese burgers de best mogelijke en veilige maatregelen voor alle 'bronnen' van kernenergie en vragen duidelijke en transparante informatie over waar de kernwapens zich juist bevinden”, onderstrepen de Europese parlementsleden. “Wij onderschrijven hun eisen en willen dat deze kernwapenssites opgenomen worden in de Europese stresstests voor kerncentrales."

Volgens de S&D-fractieleden kunnen de kernwapens best zo snel als mogelijk verdwijnen, wat trouwens perfect past in de kenwapenvrije wereld-visie van de Amerikaanse president Barack Obama. “In afwachting van deze ideale wereld, lijkt ons een grondige veiligheidscontrole van de militaire kerninstallaties absoluut noodzakelijk.”

Het voorstel dat morgen op de Europese vergadering van ENSREG wordt besproken, is van de hand van de Europese regulatoren WENRA, maar is voor sp.a veel te beperkt. Zowel europarlementslid Kathleen Van Brempt als kamerleden Bruno Tobback, Karin Temmerman en Peter Vanvelthoven reageerden hier al op in een schrijven aan WENRA (zie bijlage), waarin ze hun bezorgdheid uitten dat de stresstesten geen relaxtesten zouden worden.

Kathleen Van Brempt en Peter Vanvelthoven: “Men stelt voor om enkel te testen of de Europese kerncentrales ook bestand zijn tegen een tsunami of een aardbeving. Dit is geen serieus voorstel en kan alleen maar leiden tot een vals gevoel van veiligheid. Iedereen die echt bezorgd is om nucleaire veiligheid moet gewoon bepleiten om ook andere elementen te onderzoeken zoals terrorisme, vliegtuiginslag, de leeftijd van een centrale, het aantal omwonenden, menselijke fouten, …”

In een interne vergadering gisteren nam Europees commissaris Oettinger deze bezorgdheid overigens over. Oettinger benadrukte dat hij het niet eens zou zijn met een zwak voorstel. In de praktijk betekent de weigering van Turtelboom een risico op een clash over de stresstesten tussen Europees parlement, Commissie en de lidstaten. "Na Frankrijk is nu dus ook België een probleem."
 

Ik ben dan ook zeer blij met het VN-rapport (klik hier voor versie voor beleidsmakers) dat onze stelling volledig onderschrijft. Het rapport, geschreven door het IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change), zegt dat wereldwijd 80% van de energievoorziening kan ingevuld worden door duurzame energie. Let wel, de voorwaarde die ze vooropstellen is dat de overheden alles op alles zetten met het juiste beleid. Zoals ik zei: ijveren voor de volledige 100% is niet alleen noodzakelijk, het is zeker niet zo onrealistisch als men het soms voorstelt.

We hebben dan ook op Vierwerk, de Antwerpse 1 mei-activiteiten, met een tiental foto’s van vroeger en nu de aandacht gevestigd op kinderarmoede. Na meer dan 100 jaar sociale strijd is het niet meer dan logisch dat we af en toe terugkijken op onze verwezenlijkingen. Dit echter altijd met de zware weg die ons nog rest in het achterhoofd. 

Wie interesse heeft, kan mijn 1 mei speech als bijlage onderaan deze pagina donwloaden.
Heb je er een reactie op? Laat ze me zeker weten.

Alvast hier het verslag dat ATV die gisteren uitzond.

Van 10 tot 18u kan je de gebouwen en de plenaire zaal bezoeken. Uiteraard is deze Europa-dag niks zonder wat achtergrond en daar zorgen wij mee voor. Zo kan je op de stand van de Europese socialisten meedoen aan workshops, is er een kwis en zijn er optredens. Tussen 15u en 16u30 kan je bovendien het debat volgen over de toekomst van energie in Europa met Kathleen.

Aan de stand van sp.a kan je letterlijk Europa wakker slaan op onze automatische boksbal. Wij zijn er alvast tussen 13u en 17u30. Hopelijk zien we je dan.

Meer info vind je op de site van de S&D-fractie.
 

Innovatie op het vlak van infrastructuur en distributie, op het vlak van het gebruik en vooral het hergebruik van grondstoffen en materialen en vragen rond efficiënt energiegebruik. Het waren slechts enkele van de elementen die ter sprake kwamen tijdens de discussie op basis van de lezing van Dirk Barrez (de tekst vind je hier als bijlage) en de ervaringen en bemerkingen van de CEO's Martine Reynaers (Reynaers Aluminium) en Luc Hooybergs (Nike). Ook de noodzaak van normeringen kwam duidelijk naar boven. Want zonder loopt onze industrie écht achter op de industrie in de buurlanden, die wel al normen stelden.

“Mensen overschatten wat ze op één jaar kunnen doen, maar onderschatten wat ze op tien jaar kunnen doen.” Deze quote omschrijft goed hoe groot de sense of urgency wel is om een visie te ontwikkelen én uit te voeren rond duurzame economie waarin welvaart en welzijn ook duurzaam worden ingevuld. Daarvoor is een sterke rol van de industriesector én van de overheid belangrijk. En daarvoor is een regelgevend kader nodig. Ook dat kwam aan bod. Zowel de overheid als de sector zelf moeten duidelijk weten wat hun rol is of kan zijn.

De overheid moet op een actieve en ondernemende manier een langetermijnvisie ontwikkelen en de modaliteiten creëren om een duurzame en innoverende industrie mogelijk te maken. Ook al zal ze daarvoor misschien onpopulaire maatregelen moeten nemen. Willen we de zaken écht veranderen, dan moeten we durven beslissen. Zoals tegen 2050 ervoor zorgen dat we met 100 procent hernieuwbare energie werken.

De industriële sector en mijns inziens vooral ook de koepels binnen deze sector zullen op hun beurt de uitvoering van maatschappelijke doelen ter harte moeten nemen. Zoals bijvoorbeeld het maatschappelijk verantwoord ondernemen.

De gespreksavond gaf veel stof tot nadenken en was inspirerend. En dat was ook de bedoeling. Het is het begin van een ongetwijfeld boeiend proces waarvan we je zeker op de hoogte houden.
 

Wil je op de hoogte blijven van onze processen? Schrijf je dan zeker in op de nieuwsbrief.

Een eerste stap naar wat secretaris-generaal van de VN Ban Ki-moon “een nieuwe toekomst” noemt, moet de verwijdering van de laatste Amerikaanse kernwapens in Europa zijn. Deze overblijfselen van de Koude Oorlog zijn niet meer van deze tijd en moeten dringend weggehaald worden.

Klik hier voor het volledige opiniestuk.

Vroeger moest er bijvoorbeeld op een doos ontbijtgranen staan hoeveel suiker er in een “portie” zit. Maar de ene portie is de andere niet uiteraard. Daarom hebben we besloten dat vanaf nu op iedere verpakking duidelijk vermeld moet worden hoeveel suikers, vetten en andere ongezonde stoffen er per 100 gram in het product zitten. Een stap in de goede richting, want alleen zo kan de consument pas echt een gefundeerde vergelijking maken en naar gezonde alternatieven op zoek gaan.      

Hier vind je een stukje uit Peeters en Pichal over deze kwestie met ook een korte bijdrage van mijzelf. Vanaf 9:31 begint mijn inbreng. 

De beslissing van de commissie Economische en Monetaire Zaken van het Europees Parlement om strengere controles mogelijk te maken op landen die hun begrotingstekort te hard laten ontsporen, is dan ook een goede zaak. Toch willen we er met de S&D-fractie op wijzen dat niet alleen tekorten en schulden meetellen, ook gerichte maatregelen moeten mogelijk zijn. De focus op stabiliteit en besparingen kan niet losstaan van investeringsverplichtingen. Een budget is immers ook maar een budget. Zonder kwaliteitsvolle beslissingen over wat we met dit budget willen doen, is het slechts een zaak voor boekhouders, niet voor politici.

Op vraag van de Vlaamse regering heeft federaal minister van Werk Joëlle Milquet steun gevraagd aan het Europese globaliseringfonds voor de gedupeerde werknemers van Opel Antwerpen. Het globaliseringsfonds keert sinds 2007 financiële steun uit aan mensen die hun job verliezen als gevolg van de economische globalisering. De EU-steun moet de werknemers helpen bij het zoeken naar werk. Dat is een paar duizend euro per werknemer. "Dat lijkt veel geld, maar met een paar honderd euro lukt het alleszins niet", vertelt Carry De Middel (VDAB) aan De Morgen. "Er zijn bijvoorbeeld negen werknemers die zich willen klaarstomen voor de zorgsector. Iemand die verpleegkundige wil worden, heeft daar een paar jaar voor nodig. Dat kost tijd en geld."

Dit is een eerste positieve noot in een voor het overige triest verhaal. De sluiting van Opel Antwerpen en haar toeleveringsbedrijven was een zware klap voor Antwerpen, Vlaanderen en natuurlijk in de eerste plaats de talloze mensen die hun job kwijt waren. Volgens de Europese Commissie heeft de sluiting een aanzienlijke impact gehad op de regio: van oktober 2009 tot oktober 2010 is het aantal werkzoekenden in de arrondissementen Antwerpen, Dendermonde en Sint-Niklaas met respectievelijk 2,39 procent, 2,71 procent en 4,05 procent gestegen.
 

Dit jaar is Antwerpen de Europese jongerenhoofdstad. Met een indrukwekkende agenda aan activiteiten, initiatieven en doe- en denkdingen, zetten we onze stad verder op de kaart. Maar hoe beleven jongeren die opgroeien in armoede dit alles en hoe vinden zij hun eigen plekje in onze drukke en hectische samenleving.
Met deze vraag trokken we naar Betonne Jeugd, Recht-Op en JES. Een groep jongeren stak hierover de koppen bijeen en plaatsten punten en thema’s op een lijst die voor hen essentieel zijn om actief hun leven en loopbaan uit te bouwen. Uiteindelijk werden vijf eisen geformuleerd en met deze in de hand trokken ze naar Straatsburg. Eén voor één zijn het punten die de integratie van jongeren in onze samenleving bevorderen.

Ze legden de eisen voor aan Fons Leroy, gedelegeerd bestuurder van de VDAB en aan Vlaams vice-minister-president Ingrid Lieten. Ze deden hetzelfde in Straatsburg en gingen daarover de discussie aan met Antwerps schepen voor Jeugd en Wonen Leen Verbist die was meegereisd, met Europees Commissaris Karel De Gucht en mijn collega's in het Europees parlement Saïd El Khadraoui en Dirk Sterckx.

De groep jongeren heeft ons aan de hand van hun eigen verhalen en ervaringen nogmaals duidelijk gemaakt dat we moeten investeren in armoedebestrijding die ook vooral jongeren aangaat. Want jongeren zijn de toekomst, spring er dus voorzichtig mee om. 
Het sterkt me verder in mijn streven naar de invoering van een Europees minimuminkomen. Daarmee richten we ons op armoede bij volwassenen en pakken we meteen ook kinderarmoede aan.

De vijf eisen van de jongeren zijn:
1. Erkenning voor en investering in organisaties die werken voor, met en door maatschappelijk kwetsbare jongeren.
2. Investeren in begeleid en ondersteund wonen.
3. Meer en betere begeleiding op maat in het zoeken naar en houden van werk.
4. Bieden van kansen op groei en uitbouw van een eigen carrière door uitbreiding van de sociale economie en dat vooral binnen de gewone economie.
5. Zorgen dat iedereen goed en betaalbaar onderwijs kan volgen.

We hebben alvast geen eindpunt bereikt, maar een fijn beginpunt.

Bekijk hier een filmpje.

Voor sp.a Europarlementslid Kathleen Van Brempt geeft de stemming aan dat het Europees Parlement niet klaar is voor een heldere positie over kernenergie. Zelf stemde Van Brempt voor een uitstap uit kernenergie op middellange tot lange termijn. Die uitstap moet gefaseerd gebeuren, vindt Van Brempt: allereerst het sluiten van kerncentrales die de geplande stresstests niet doorstaan, vervolgens de centrales een voor een te sluiten op het einde van hun afgesproken looptijd en tenslotte ook geen nieuwe centrales meer bouwen.

Van Brempt: "Door het wegstemmen van de resolutie geeft het parlement het signaal dat het geen lessen wil trekken uit de ramp in Fukushima. Lessen die nochtans broodnodig zijn. Wat gaan we doen met onze centrales? Hoe vermijden we nucleaire rampen? En bij uitbreiding: hoe zien we onze energie-toekomst?" Door geen gezamenlijke positie in te nemen legt het Parlement nu alle verantwoordelijkheid over de te nemen stappen bij Commissie en Raad. Van Brempt is alvast blij dat Commissaris Oettinger in Der Spiegel liet optekenen dat er voor hem wél iets fundamenteels is verhanderd in zijn houding ten opzichte van nucleaire energie en hoopt dat het gebrek aan eensgezindheid in het parlement de Commissaris niet van zijn houding af zal brengen. "Als Europa onbeslist blijft over Fukushima en dus over nucleaire energie staat niks een Europees ongeluk nog in de weg. Dat lijkt mij onaanvaardbaar."
 

Kathleen Van Brempt en sp.a Antwerpen nodigen u uit op een eerste gespreksavond op 26 april om 19u30. Robert Voorhamme (schepen Antwerpen) leidt in. Spreker Dirk Barrez, schrijver en opiniemaker, wordt uitgedaagd door Martine Reynaers (ceo Reynaers Aluminium) en Luc Hooybergs (ceo Nike). Moderator is Dirk Draulans.

Om 19u30 in zaal Haak, bedrijvencentrum De Winkelhaak, Lange Winkelhaakstraat 26, 2060 Antwerpen.
Inschrijven vóór 20 april via 03 633 87 72, kathleen.vanbrempt@s-p-a.be

“In april gaat in ons land een nieuw financieel toezichtsysteem van start. Of we daarmee echt lessen hebben getrokken uit de bankencrisis valt te betwijfelen”, stellen beide sp.a-volksvertegenwoordigers in De Morgen.
De vergelijking met Nederland leert dat er bij ons geen bescherming van de consument is. “Al in november 2008, kort na de crisis, stelde sp.a een kwaliteitscontrole voor financiële producten voor. Een label waardoor de consument afdoende wordt ingelicht over de risico's die aan een product verbonden zijn. Dit voorstel werd wel weggestemd in het parlement, net als andere maatregelen ter bescherming van de consument die de afgelopen jaren zijn geformuleerd - niet alleen door de oppositie. Nochtans is de nood vandaag niet minder hoog. Nog altijd worden er, om redenen van marketing, risicovolle producten aangeprezen als veilige belegging. Nog altijd worden er garanties op papier gezet die op niets gestoeld zijn. Alsof er nooit een Lehman Brothers-zaak is geweest.”

De recordbonussen zijn terug van weggeweest in de bankensector. De consument daarentegen blijft onbeschermd. “De komende maanden zal de verleiding wellicht groot zijn om over te gaan tot de nieuwe orde van de dag: begrotingsdiscipline, competitiviteit en schuldafbouw. Liberalen en christen-democraten zijn alvast gemotiveerder om op deze fronten maatregelen te verzinnen dan om vooralsnog sterkere lessen te trekken uit de bankencrisis. De bankiers zien hun financieel risicobeheer verder beloond met stevige bonussen. Business as usual.”
(...)
“Geloof dus de zegebulletins niet waarmee minister van Financiën Didier Reynders binnenkort zal uitpakken. De banken zijn gered, de consumenten niet. Indien we er niet in slagen om het financiële systeem vooralsnog te beveiligen vanuit het oogpunt van die consument, weten we nu al wie bij een nieuwe crisis - opnieuw - de rekening zal betalen.”

De volledige tekst kan je lezen op de site van De Morgen.

Eindelijk debat over Europa! Of niet? niet?

De voorbije week werd er in onze media 'plots' een debat gehouden over de richting die Europa sociaaleconomisch uit moet. Kathleen Van Brempt (sp.a) veroordeelde de conservatieve Europese plannen van Angela Merkel en de Commissie die het einde van ons sociaal stelsel inluiden en klaagde aan dat onze federale regering op deze te laks en te laat had gereageerd. ACV-voorzitter Luc Cortebeeck sloot zich aan bij de inhoudelijke kritiek, maar was milder voor de regering en riep op om niet tegen Europa te schelden, maar alternatieven naar voor te schuiven. Zondag ging het hoofddebat van De zevende dag hier zelfs over.

Politieke sinterklaas

Er wordt gediscussieerd over welke richting Europa uit moet. Eindelijk. Jarenlang was België het land van de 'permissieve consensus'. Wat Europa deed was per definitie goed, tenzij het handig uitkwam om voor een onpopulaire maatregel de schuld op Europa te schuiven. Maar een debat over welk beleid Europa moet houden, werd nooit gevoerd. Nu het in Europa gaat over welke maatregelen moeten worden genomen om de toekomst van de eurozone te redden, lijkt zulk debat wel op gang te komen.

Of toch niet?

Toen kwamen Dirk Sterckx (Open Vld) en Jean-Luc Dehaene (CD&V) echter verduidelijken dat het eigenlijk niet om een keuze gaat. De hervormingen (hogere pensioenleeftijd, wijziging indexmechanisme, loonmatiging, etc.) die worden voorgesteld zijn onvermijdelijk. Ze zijn nodig om onze 'competitiviteit' te bewaren. Als onze eigen politici dat niet onder ogen durven zien, dan moet Europa het opleggen. Wie dat bestrijdt, of alternatieven naar voor schuift, is een populist, luidt het.

Op die manier gaat het deksel weer op het debat. Daarmee doet competitiviteit dienst als een politieke sinterklaas voor volwassenen. Als we niet braaf zijn (pijnlijke hervormingen doorvoeren) dan krijgen we de roe. Zulke stoute meneer inroepen is nu eenmaal makkelijker dan uitleggen waarom bepaalde maatregelen goed of slecht zijn. Wel, weg daarmee.

Graag wil ik bij deze een pact sluiten tegen het vermaledijde woord 'competitiviteit'. Met al onze journalisten. Of althans een welwillende coalitie onder hen. Anders dan het 'pact voor competitiviteit' is het simpel en ondubbelzinnig. Het bevat slechts één regel: 'Vanaf heden zal ik telkens wanneer een respondent het woord competitiviteit gebruikt hem of haar vragen dit te definiëren'.

Er zijn van die woorden die plots opduiken in ons taalgebruik en dan door iedereen te pas en te onpas worden gebruikt. Competitiviteit raakte bij ons vooral in gebruik sinds de Lissabon Strategie in 2000 van de EU 'de meest competitieve economie ter wereld' wou maken. Sindsdien lijkt competitiviteit de maatstaf van alle dingen des politiek geworden.

Maar wat wil competitiviteit zeggen? De gebruikers van de term lijken er in essentie mee te bedoelen dat de dingen die wij hier maken in het buitenland verkocht moeten raken. In die redenering moeten onze lonen omlaag. Onze pensioenleeftijd moet omhoog, want te vroege pensioenen zorgen voor teveel extra loonlasten. Wat competitiviteit dus eigenlijk wil zeggen is dat onze arbeidsvoorwaarden en sociale bescherming hier niet beter mogen zijn dan elders. Maar wat zijn optimale arbeidsvoorwaarden, wat is een correcte pensioenleeftijd? Zijn dat luxe 'ideologische' discussies, of net de onderwerpen bij uitstek waarover onze politieke debatten zouden moeten gaan? Moet competitiviteit echt de finale doelstelling van beleid zijn? En hoever gaan we daarin, tot Chinese toestanden?

En daarmee komen we opnieuw bij Europa uit. De links-rechtsdiscussie die momenteel woedt over welke economische koers de EU moet varen zou heel gunstig kunnen zijn voor de Unie. Het is een teken dat de EU als politiek project tot wasdom is gekomen. Er wordt nu gekozen voor een 'rechtse' koers. Dat is politiek logisch, de overgrote meerderheid van regeringen in Europa en Europarlementsleden is rechts. Als binnenkort blijkt dat te grove besparingen nefast zijn geweest en afbouw van onze welvaartsstaat door de mensen wordt beklaagd, dan kunnen zij deze partijen daar bij verkiezingen de rekening voor presenteren. Of als het goed uitdraait, voor belonen. Als het wordt voorgesteld als een niet-onderhandelbare noodzaak of een Europees/Duits dictaat, kan dit bij mislukking enkel uitmonden in antipolitieke en/of Eurosceptische reacties. Laten we het debat dus blijven voeren. Aan de 'Europese meerderheid' om beter, duidelijker en vooral eerlijker uit te leggen waarom ze welke maatregelen willen nemen. Als ze zich verstoppen achter holle frasen als 'competitiviteit', aan journalisten om hen het vuur aan de schenen te leggen. En aan de Europese oppositie om alternatieven naar voor te schuiven.
 

Een socialer Europa is nodig

Collega Dirk Sterckx stelde zaterdag 12 maart, in De Morgen dat hij geen graten ziet in de resem voorstellen en ideeën die binnen de Europese Unie opgang maken ("Ja, het moet van Europa"). Dat Sterckx de vooral Duitse agenda steunt is zijn goed recht, maar zeggen dat 'de linkerzijde' de voorstellen onterecht asociaal noemt is toch een paar bruggen te ver. Tijd voor een kleine rechtzetting.

Laat ons eerst en vooral een hardnekkig misverstand de wereld uit helpen: ja, ook voor de linkerzijde is een consolidatie van de overheidsfinanciën broodnodig. Natuurlijk onderschrijven we het belang van een duurzaam beheer van de overheidsfinanciën. Er is niets solidairs aan het opstapelen van grote tekorten en aan het creëren van een torenhoge staatsschuld, integendeel. De ervaring van de 'hervormingen' van het stabiliteits- en groeipact van 2005 en de ontsporingen in nationale begrotingen over de afgelopen jaren tonen bovendien duidelijk aan dat er effectief nood is aan een strenger kader met budgettaire verantwoordelijkheid. Er is binnen de EU dan ook een grote overeenstemming dat er inderdaad nood is aan meer en betere samenwerking als het over het economisch bestuur van de Eurozone gaat, ook ter linkerzijde.

Maar het kalf ligt wat ons betreft niet daar gebonden. De hamvraag is HOE je dit bereikt, HOE je dit invult. De 'richtsnoeren en prioriteiten' die Sterckx aanhaalt en die als leidraad moeten dienen voor het opstellen van de begrotingen van de lidstaten, geven daarin blijk van een wel bijzonder eenzijdige benadering. Het huidige mantra binnen de EU lijkt immers 'hoe minder, hoe beter'. Besparen is de boodschap: afschaffen van de index, invoeren van een loonstop, ontmanteling van het centrale loonoverleg... In informele teksten van de Commissie wordt er zelfs onomwonden gepleit voor het verlagen van minimumlonen en het afschaffen van systemen zoals de woonbonus.

Met deze eenzijdige agenda creëren Merkel en co twee fundamentele problemen. Ten eerste hypothekeert men de groei van de EU. Want besparen zonder te investeren is contraproductief. Saneren moet dus altijd worden gezien in een breder kader van duurzame groei. Gek genoeg heeft Europa dit kader al vastgelegd in de EU2020-strategie. Hierin worden duidelijk de investeringsprioriteiten voor de Unie en de lidstaten aangegeven: meer en beter onderwijs, meer inzetten op en investeren in innovatie, onderzoek en ontwikkeling, de transitie maken naar duurzame manieren van produceren en consumeren, meer Europeanen aan het werk krijgen en de ongelijkheid in de samenleving verminderen. Met een louter economische en conservatieve agenda halen we deze doelstellingen nooit. Wie negeert dat de toekomst ook afhangt van sociale en ecologische doelstellingen zal op het eind van de rit zelfs extra betalen.
Ten tweede gaat men door de gekozen benadering volledig voorbij aan de oorzaken van de crisis. Want hoewel sommigen het liever vergeten, is de crisis waar we vandaag in zitten veroorzaakt door ongebreidelde speculatie op de financiële markten. De toegenomen staatsschuld in de EU is voor een groot deel het gevolg van de redding van de banken. Het is dan ook frappant dat het 'Pact voor de euro' er wel in slaagt om gedetailleerde beleidsopties uit te werken voor zaken die volledig buiten de bevoegdheid van de EU vallen (zoals de loonzetting), maar niet verder komt dan enkele vage verwijzingen naar reeds genomen maatregelen als het gaat over het creëren van financiële stabiliteit. Nochtans toch ook een economische aangelegenheid.

Gelukkig bestaat er een manier die de Europese Unie en haar lidstaten wel in staat zou stellen om zowel financiële stabiliteit te creëren, te investeren in nieuwe groei én de openbare financiën op orde te brengen. Een manier waar 'de linkerzijde' al enige tijd op hamert, Dirk: de invoering van een taks op financiële transacties (FTT) - globaal als het kan, Europees als het moet - zou niet alleen inkomsten opleveren, maar er tevens toe bijdragen financiële speculatie af te remmen en meer stabiliteit in het financieel systeem te brengen. Een bescheiden heffing van 0,05% (5 eurocent per transactie van ? 100) kan in de EU alleen al jaarlijks ? 200 miljard opleveren die gebruikt kan worden voor schuldafbouw én investeringen.

De Europese Commissie en de Europese staatshoofden en regeringsleiders zouden beter hier wat meer aandacht voor hebben. Dit is alleszins een rechtvaardigere én socialere aanpak dan de huidige koers.”

“In het licht van wat er gebeurd is in Japan, moeten we opnieuw kijken naar de veiligheidsnormen voor kernreactoren in Europa. Ze zullen niet worden getroffen door een tsunami, natuurlijk, maar er zijn ook andere risico's, waaronder een terroristische aanslag. In het dichtbevolkte Europese continent, mogen we er niet aan denken wat de gevolgen van een verstoring van de veiligheid zouden zijn. Voorzichtigheid vereist dat we onze veiligheidsmaatregelen voor kernreactoren herevalueren,” zo zegt Jo Leinen, Europarlementslid voor S&D en voorzitter van de Commissie voor Milieu. Tegen woensdag wordt een reactie verwacht.
 

Op de top staat het economisch beleid van Europa op de agenda. Als één van de founding fathers van de Europese unie moeten we veel meer mee die unie en haar sociaal-economisch beleid vorm geven. Die mogelijkheid is er, alleen maken we daar te weinig gebruik van. We moeten dan ook dringend beter voorbereid aan de tafel van de Europese raad komen. Wij willen het debat alvast op nationaal niveau stimuleren en op gang brengen. Onze vertrekvraag moet daarbij zijn: waar willen we eigenlijk naartoe?

De Europese voorstellen rond het 'competititviteitspact' zoals ze vandaag voorliggen zijn eenzijdig, conservatief en ze focussen allemaal op hoe gewone mensen zullen moeten inleveren. Aan alternatieven wordt niet gedacht. De lidstaten moeten besparen of extra belastingen heffen.

Wij hebben echte alternatieven, die er voor kunnen zorgen dat de volledige last niet alleen terecht komt op de schouders van de belastingbetaler. De financiële transactietaks of eurobonds zouden een uitstekend middel zijn om een simpele wortel en stokaanpak op te zetten en een echt governance kader uit te werken. Dat Merkel en Sarkozy de rest van Europa op die manier willen behandelen is hun goed recht, maar mogen we iets anders verwachten van de rest van de Europese leiders? Ook van de onze?

Onze voorstellen kan je lezen in bijgevoegde nota. Meer info ook in het interview in De Standaard.
 

Daarom organiseren zij-kant, de progressieve vrouwenbeweging en ABVV op 25 maart de zevende editie van Equal Pay Day, de dag voor gelijk loon v/m. Na een kleine berekening komen we namelijk uit op 25 maart als de dag tot wanneer vrouwen langer moeten werken om op jaarbasis evenveel te verdienen als wat mannen in één jaar al verdienden.

Dit jaar zal de campagne specifiek gericht zijn op de pensioenproblematiek. Minder verdienen betekent namelijk langer werken om dezelfde pensioenuitkering te krijgen. Althans in theorie, want werken tot je 70ste, 75ste of 80ste, dat kan nooit de bedoeling zijn.

Kijk hiernaast voor de clip van zij-kant en mortierbrigade.
 

In het artikel, waarvan je onderaan een tekstversie als bijlage kan vinden, vertelt hoogleraar pedagogiek Louis Tavecchio van de Universiteit van Amsterdam over zijn recent onderzoek naar de invloed van mannelijke crècheleiders op kinderen. En daar is niks banaals aan. Ik ben het eens met de professor dat als we een samenleving willen met meer gelijkheid, dan moeten we strijden voor meer rechten voor vrouwen én mannen. We moeten streven naar een diverse samenleving, met gelijke kansen en rechten voor de mensen die erin wonen, werken en leven. Vrouwen én mannen dus.

Het is een continue opdracht om gendergelijkheid te promoten en het rollenpatroon te doorbreken. Uit het onderzoek blijkt dat meisjes én jongens nood hebben aan mannen in hun leven. In welke hoedanigheid dan ook. Of zoals de professor zegt: “Het vreemde is: iedereen vindt het wel doodnormaal als er alleen vrouwelijke crècheleidsters zijn.”
Dus ja, meer mannen die ouderschapsverlof opnemen, meer mannen in de crèches, in het onderwijs, ...

De parlementsleden keurde vandaag, 8 maart, ter zake het rapport goed van de Griekse socialiste Anna Podimata. Hoewel dit voorstel niet werd gesteund door de conservatieve EPP-fractie (de christen-democraten waaronder de CD&V), hebben er zich toch voldoende parlementsleden achter geschaard. De Europese Commissie laat zich al jaren van haar conservatieve kant zien als het over de financiële transactietaks gaat door alles maar op de lange baan te willen bestuderen.

Nochtans zijn er lidstaten, waaronder België, die al wetgeving hebben aangenomen om een dergelijke heffing in te voeren als voldoende andere landen dit ook doen. We moeten het voortouw nemen in Europa en een financiële transactietaks invoeren. Zo'n taks zal niet alleen inkomsten opleveren. Die kan ook financiële speculatie afremmen en meer stabiliteit in het financieel systeem brengen. Een bescheiden heffing van 0,05% (5 eurocent per transactie van 100 euro) kan in de EU alleen al jaarlijks 200 miljard euro opleveren.
We verwachten ook van de Commissie dat ze in januari met concrete voorstellen komt om de 'project bonds', die Barroso in zijn state of the union heeft aangekondigd, te concretiseren. Dit is een manier om de Europese schaal als hefboom te gebruiken voor broodnodige investeringen om de duurzame groei van de Europese economie te vrijwaren.
 

(De Tijd) De Europese Unie concentreert zich volop op de Europese top van 24 en 25 maart. Die top moet bevallen van het ultieme reddingsplan voor de eurozone. De definitieve lay-out van dat plan zal worden vastgelegd, evenals de veel strengere bewaking van het economisch en budgettair beleid.

Sinds meer dan een jaar wordt de toon in dit debat bepaald in Duitsland. Onder druk van haar eigen publieke opinie eist bondskanselier Angela Merkel een keiharde aanpak van alle PIGS-landen en andere potverteerders. De jongste weken echter nemen de signalen toe dat niet iedereen in Europa zich daarbij neer wil leggen. Velen vinden het debat te eenzijdig.

De linkerzijde vindt dat vooral de jongste voorstellen te ver gaan. 'Wij geloven in een meer gecoördineerd economisch beleid in Europa, wij weten dat de eurozone haar geloofwaardigheid moet terugwinnen', zegt Monks. Maar voor hem mag het niet enkel gaan over een verlaging van de loonkosten, besparingen en een verhoging van de pensioenleeftijd. 'Het moet ook gaan over de gezamenlijke uitgifte van obligaties, over een financiëletransactietaks, de strijd tegen de jeugdwerkloosheid, investeringen in onderwijs en innovatie.'

Kathleen Van Brempt, Europarlementslid voor de sp.a, zit grotendeels op dezelfde lijn. 'De impact van wat nu besproken wordt, zal immens zijn. Over de formele agenda maakt ik me weinig zorgen. Met de huidige voorstellen van de Europese Commissie zijn wij het grotendeels eens. Maar er is ook een informele agenda, die bepaald wordt in de Europese Raad, vooral door Merkel en president Nicolas Sarkozy. En wat de Europese Commissie en het IMF opleggen aan Griekenland en Ierland gaat veel verder dan een terugkeer naar het begrotingsevenwicht.'

John Monks beaamt. Volgens hem geeft zelfs het IMF toe dat de eisen voor Griekenland en Ierland strenger zijn dan wat het IMF ooit heeft opgelegd. Monks trekt een vergelijking met het verdrag van Versailles na de Eerste Wereldoorlog, dat zo streng was dat Duitsland herviel. Hij pleit daarom voor een marshallplan, zoals dat waarmee de VS Europa na de Tweede Wereldoorlog tot nieuw leven wekten.

Sommigen bepleiten meer transfers in Europa, waarbij geld vloeit van rijke naar arme lidstaten, zodat die laatste kunnen investeren in hun concurrentiekracht. Van Brempt gaat daarmee akkoord maar wenst vooral een gezamenlijk schuldbeheer. Als bijvoorbeeld euro-obligaties worden uitgegeven, zullen veel landen minder intresten betalen en zal de speculatie tegen de PIGS-landen stoppen. 'Iedere budgettaire ruimte die die landen nu hebben, gaat naar intrestbetalingen.'

Van Brempt beseft dat de sociaaldemocraten in een zeer zwakke positie zitten om het debat te beïnvloeden. De discussie speelt zich voornamelijk af in de Europese Raad, het orgaan van de regeringsleiders. Daar overheerst de christendemocratie met Raadsvoorzitter Herman Van Rompuy, Commissievoorzitter José Barroso, kanselier Angela Merkel en president Nicolas Sarkozy. De socialistische premiers in de Raad komen vooral uit de probleemlanden Griekenland, Spanje en Portugal en kunnen dus weinig eisen stellen.

Van Brempt stelt daarom haar hoop op de nationale parlementen. Die moeten hun premiers onder druk zetten om tot een evenwichtiger pakket te komen. 'Door het verdrag van Lissabon kregen de nationale parlementen veel meer mogelijkheden om in te grijpen in het Europees beleid. Dat ze dat dan godverdomme ook doen.' Van Brempt is alvast een nota aan het schrijven voor haar sp.a-collega's.

De vakbonden en de socialisten wijzen er ook nog op dat de eurocrisis een uitvloeisel is van de bankencrisis en dat de dynamiek om daar iets te doen is stilgevallen. In de Londense City is de openheid voor regulering vandaag grotendeels weg. En de bonussen zijn terug. Monks stelt dat vorig jaar voor 1 procent van het bbp aan bonussen is uitgedeeld aan Britse bankiers en managers.

Die bonussen zijn velen een doorn in het oog. 'Het is moeilijk te verkopen aan de burger dat de lonen van werknemers lager moeten om concurrentieel te zijn, en dat die van bankiers moeten stijgen om hen concurrentiëler te maken', klinkt het.

De Europese werkgeversorganisatie BusinessEurope neemt de banken echter in bescherming. De eurocrisis zat er sowieso aan te komen, de bankencrisis was enkel de aanleiding. Volgens topman Philippe de Buck gaat het nu om het veiligstellen van de markteconomie en het overleven van de euro. Daarom moet gesproken worden over lonen, productiviteit en flexibiliteit. Volgens de Buck zijn de oorzaken van de eurocrisis al lang bekend. Hij wijst op de Ierse en Spaanse vastgoedbubbel en de te hoge Griekse lonen.

DOOR DIRK DE WILDE
Dit artikel verscheen in De Tijd van donderdag 24 februari 2011.

Van Brempt: "In tegenstelling tot bij traditionele energie kan hernieuwbare energie niet enkel op 1 plek opgewekt worden. Waar de consument vandaag zijn energie vaak krijgt vanuit 1 centrale, zal dat in de toekomst decentraal zijn, van op verschillende plekken. Voor grote gebruikers zullen dat projecten zijn zoals de Noordzeering of een zonnekrachtcentrale uit het Zuiden, voor de gewone consument zullen meer de lokale projecten dienen."

Dat betekent onvermijdelijk een extra inspanning van lokale overheden, maar zal ook zorgen voor een verhoogd besef bij de consument. "Vandaag ziet de consument eigenlijk niet waar zijn energie vandaan komt. Met een gedecentraliseerd productiesysteem zal dat echter steeds meer duidelijk worden. Zo verhoog je de betrokkenheid van mensen én zal je er voor zorgen dat er minder met energie gemorst wordt."

Van Brempt hoopt dat het nieuwe Europese fonds voor energie-efficiëntie hier kan helpen. "Met de infosessie vandaag willen we lokale overheden aansporen op het fonds in te tekenen. Hoe sterker de voorstellen, hoe groter de stap die we in de juiste richting kunnen zetten. Als de Europese instellingen zien dat dit fonds een succes wordt, zullen ze meer geneigd zijn verder in het lokale te investeren."

In bijlage vindt u een korte uitleg over het fonds en de presentatie van de Europese Investeringsbank.
 

Het feit dat de haven zelf op haar eigen werkingsgebied distributienetbeheerder was, zorgde ervoor dat ze zich niet mocht inlaten met de productie van energie, dus ook niet met het participeren in projecten van wind-, zonne-, of waterkrachtenergie en warmtekrachtkoppelingen. De Europese liberalisering heeft immers getracht om de klassieke staatsmonopolies te breken door er voor te zorgen dat bijvoorbeeld een bedrijf als Electrabel niet én de kerncentrales kan beheren en ook nog eens het hoogspanningsnet en het laagspanningsnet.

Toen we in het begin van deze gemeentelijke legislatuur eind 2006 ambitieuze doelen neerschreven op het vlak van energie en klimaat in Antwerpen, wilden we ook volop inzetten op het potentieel dat er in het grote havengebied is voor windmolens en zonnepanelen. Alleen kon de haven om de bovenvermelde reden daar zelf geen initiatieven nemen. Erger nog, de kosten die gepaard gaan met de creatie van hernieuwbare energie door andere initiatiefnemers zouden (via aansluitingskosten van deze productie-eenheden en via de groenestroomcertificaten) door de haven moeten verhaald worden op het beperkt aantal klanten dat de haven als distributienetbeheerder had, namelijk de bedrijven in diezelfde haven. En laat dat nu net degenen zijn die we enthousiast willen maken om groene stroomproductie op te starten. Een pleidooi om deze kosten met de rest van Vlaanderen te solidariseren, leverde maar gedeeltelijk succes op en de grote kost bleef toch te verhalen op de eigen klanten. Binnen het werkingsgebied van een distributienetbeheerder worden dergelijke kosten wel verdeeld over de klanten, maar als je een klein gebied bestrijkt met weinig klanten maar veel mogelijkheden voor hernieuwbare energie kan dat pijnlijk veel worden per klant.

Naar aanleiding van die dubbele patstelling, namelijk de onmogelijkheid om zelf te participeren en het probleem van hoge kosten te moeten verhalen op weinig klanten, heeft het bestuur van de Antwerpse haven onlangs beslist om haar energienet van de hand te doen. Eén van de rechtstreekse beslissingen die daar uit volgen, is de keuze van afgelopen week om de toelatingsvoorwaarden voor de plaatsing van zonnepanelen te versoepelen. Installaties tot een maximaal vermogen van 5 MW worden mogelijk gemaakt. Nu het net in de haven is opgegaan in een veel groter geheel, is het effect op de tarieven sterk beperkt en bovendien heeft het havenbedrijf nu ook de handen vrij om indien gewenst zelf zonnepanelen te plaatsen of deel te nemen in projecten van anderen. Uit een bevraging naar de intenties van bedrijven in de haven om zonnepanelen te plaatsen, blijkt dat er momenteel geen behoefte bestaat om de drempel van 5 MW nog te verhogen, dus deze maatregel zet geen rem op het huidige potentieel en de huidige ambities voor zonnepanelen in de Antwerpse haven. Bedrijven die willen, kunnen nu eindelijk aan de slag!

Lees het persbericht van Schulz hier. Gisteren zat het item ook in Vandaag, in het laatste deel van de uitzending (2u22).

Daar moet verandering in komen vinden wij, en dat lijkt nu toch te gaan gebeuren. De Europese Commissie heeft samengezeten met de 14 grootste gsm-producenten en is tot het akkoord gekomen om één gemeenschappelijke lader te maken voor al deze gsm’s. Deze is nu op de markt.
Dit zal niet alleen goedkoper en efficiënter zijn voor de consument (er moet niet telkens een nieuwe lader gekocht worden wanneer je een nieuwe gsm nodig hebt, een lader lenen is nu niet meer een zoektocht naar juist diegene die jij nodig hebt, …), maar de voordelen voor het milieu zijn ook niet te onderschatten. In plaats van alweer een oude lader weg te gooien, vraag je er de volgende keer gewoon geen bij je nieuwe toestel.

Kijk hiernaast voor het filmpje hierover.

Een grootschalige studie van het WWF en Ecofys (DM 3/2) toont aan dat het technisch en economisch haalbaar is om de wereld tegen 2050 op honderd procent groene energie te laten draaien. Een radicale combinatie van het terugdringen van de energieconsumptie en nieuwe, grote hernieuwbare energieprojecten moet die omschakeling mogelijk maken.

Van Brempt: "Europa zweert nu bij de energiemix. Daar moeten we vanaf. Hernieuwbare energie zal een belangrijk deel van die mix zijn, maar de investeringen worden gespreid over alle onderdelen. Dus ook over olie en kerncentrales, en zelfs over kolencentrales."

Van den Bossche: "Ik weet wel dat de EU is begonnen als de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, maar dat is zestig jaar geleden. Nu nog subsidies geven aan kolencentrales, komaan zeg."

Van Brempt: "Die strategie is een honderd procent zekerheid richting mislukking. Honderd procent hernieuwbare energie tegen 2050 klinkt onrealistisch en onhaalbaar, maar dat is het niet. Je moet ons niet op ons woord geloven, er zijn tal van studies en artikels die aantonen dat het perfect kan. Alleen moet je nu keuzes durven te maken."
Van den Bossche: "Elke investering die vandaag kan of moet gebeuren, moet tegen de doelstelling van honderd procent hernieuwbare energie tegen 2050 afgewogen worden. Bouw je vandaag een kern- of steenkoolcentrale, dan blijft die tientallen jaren staan. Zo blijf je de omwenteling uitstellen."

Van Brempt: "Vorig jaar was in België 6 procent van alle energie hernieuwbaar, in 2020 moet dat 13 procent zijn. Als je die evolutie volgt, lijkt honderd procent in 2050 een illusie. Maar Europa heeft een geweldig schaalvoordeel. Neem nu de Noordzeering, waarmee we windmolenparken met mekaar kunnen verbinden. Die is potentieel goed voor 40 à 45 procent van de Europese energie. Natuurlijk vergt dat een gigantische investering, maar in tegenstelling tot de fossiele brandstoffen is er een nog veel groter terugverdieneffect. Honderd procent hernieuwbare energie ís haalbaar, dat Europa er zijn schouders onder zet en budgetten vrijmaakt."

Van den Bossche: "Toch is de EU het enige niveau om die groene omwenteling in gang te zetten. Lidstaten zitten altijd met politieke concurrentie die de evolutie afremt. Intern wil niet iedereen even ver gaan, maar ook onderling verschuilen ze zich achter hun concurrentiepositie om vooral niet té veel te moeten doen. Europa kan ervoor zorgen dat de lidstaten hun schroom afwerpen. Als ze zeker weten dat voor hun buren net dezelfde normen en verplichtingen gelden, zullen de landen sneller overstag gaan."

Van Brempt: "We maken er nog te weinig gebruik van, maar Europa kan heel performant doelstellingen naar voren schuiven. Afdwingbare doelstellingen, geschraagd door wetten. We hadden al veel verder kunnen en moeten staan, maar zonder de Europese normen zaten we nog niet eens in de buurt van waar we nu zitten."
Van den Bossche: "Ik mag af en toe mee aanschuiven bij vergaderingen met de Europese energieministers. Ik merk dat de bondgenootschappen heel snel kunnen wisselen. Landen die grootse plannen hebben om te investeren in hernieuwbare energie schroeven die plannen plots terug als een andere politicus of partij bevoegd wordt voor die investeringen. Om het hoofd te bieden aan die grilligheid moet Europa de beslissingen durven opleggen. Want iets beslissen is één ding, je moet de afgesproken investeringen jarenlang, decennialang zelfs, volhouden. Dat vraagt politieke moed die individuele landen of regio's vaak niet hebben."

Machtige energielobby
Van Brempt: "Commissievoorzitter Barroso zou een Obama-achtige speech moeten geven waarin hij hamert op de noodzaak van een groene omwenteling, en waarmee hij iedereen wakker schudt. Maar hij moet duidelijker zijn dan Obama, die in zijn State of the Union te weinig uitlegde waar hij het geld vandaan wil halen om zijn ideeën te realiseren. Europa kan een deel van de investering betalen met de emissierechten, maar ik verwacht vooral heil van de Europese project bonds. Haal het geld uit de markt, de investeringen betalen zich nadien zelf terug."
Van den Bossche: "Er zit een nieuwe industriële revolutie aan te komen, hernieuwbare energie is een economische goudmijn. Maar dat besef is nog niet voldoende doorgedrongen. In Japan kijkt de overheid naar welk toestel het meest performant is, het milieuvriendelijkst. Vijf jaar later wordt dat toestel de norm en mag geen enkele fabrikant daar nog onder gaan. Zo push je de bedrijven om voortdurend te blijven innoveren. Maar, nogmaals, dat werkt alleen als de norm bindend is. Europa kan enorme economische mogelijkheden creëren."

Van Brempt: "Er wacht ons nog een zware strijd. De energielobby is bijzonder machtig. Voor elke stemming in het Europees Parlement trekken koepelorganisaties als het VOKA en het VBO aan mijn mouw om toch maar geen maatregelen te stemmen die de huidige gang van zaken verstoren. En dat zijn dan nog maar de Belgische organisaties. Maar ik begrijp hun ergernis wel over het gebrek aan duidelijkheid. Ze worden aangemoedigd om hernieuwbare energie te gebruiken, maar tegelijkertijd zien ze dat de overheid blijft investeren in oude energie. Dan moeten we niet schrikken als de bedrijven die ambiguïteit in stand houden."

Van den Bossche: "De kernuitstap is het beste voorbeeld van die onduidelijkheid. Zo'n beslissing werkt alleen als je ze consequent volhoudt. Je merkt het effect nu al: investeringen in hernieuwbare energie worden uitgesteld omdat de investeerders niet zeker weten of ze geen concurrentie krijgen van de kerncentrales van het machtige, schatrijke Electrabel. Maar er is geen regering in zicht en er wordt niet eens over energie gepraat. Nu ja, er wordt over helemaal niets gepraat."

DOOR JEROEN VERELST EN THOMAS MELS
Dit artikel verscheen in De Morgen van vrijdag 4 februari 2011

Voor mijn tussenkomst hierover in de plenaire zitting van het Europees Parlement vorige week, klik hier. Let wel, ga eerst naar Voorbereiding van de bijeenkomst van de Europese Raad (4 februari 2011) (debat) 02-02-2011. Mijn tussenkomst start op 17:05:48.

Als schaduwrapporteur voor het dossier, duwde ik mee aan de hoge ambitiedoelstelling om verschillende redenen. Allereerst zitten in de apparaten die in de afvalstroom geraken vaak zeldzame grondstoffen. Een hoge recyclagegraad zorgt dat die stoffen in Europa blijven en dat we die niet opnieuw elders moeten aankopen. Dat bespaart ons geld: zo'n 2 miljard euro per jaar. Recyclage zorgt ook voor jobs: 5 tot 7 keer meer dan bij verbranding, vaak voor kwetsbare werknemers.
Om de doelstelling van 85% te halen zal niet alleen de strijd tegen de illegale export belangrijk zijn, maar zullen ook meer kleine toestellen gerecycleerd moeten worden. Doordat in de vorige doelstelling gewerkt werd met aantal te recycleren kilo's, belandden immers vooral de zware toestellen bij de recyclage.

Het parlement stelt verschillende acties voor om de doelstelling te halen. Zo worden de lidstaten expliciet verantwoordelijk gemaakt voor het halen van de inzamelings- en recyclagedoelstellingen. Wie producten op de Europese markt brengt, wordt ook volledig verantwoordelijk voor de levenstijd van het product. Dat betekent dat producenten die beter letten op recycleerbaarheid goedkopere producten op de markt zullen kunnen brengen dan hun concurrenten. Een makkelijk te recycleren laptop wordt dan goedkoper dan een ander model.

Door producenten consequent financieel verantwoordelijk te maken voor de volledige levenscyclus verschuif je ook de kost voor recyclage en hergebruik, zodat niet meer de anonieme belastingbetaler verantwoordelijk is, maar de eigenlijke gebruiker. Daardoor wordt die zich ook bewuster van de noodzaak en opbrengst van recyclage en kan je tegelijk ook je lokale overheden en de sector van hergebruik financieel gaan ondersteunen.

In maart bepaalt de Europese Raad haar standpunt.  

Voor meer informatie over de nieuwe richtlijn, klik hier. Er staat ook een filmpje waarin ik het belang van deze richtlijn kort uitleg.

Het nieuwe spelbord komt in september op de markt. Surfers kunnen van 1 tot en met 28 februari via de site www.monopoly.be hun stem uitbrengen. Iedere deelnemer kan per dag voor drie verschillende kandidaatsteden stemmen. Het is dus niet mogelijk drie keer voor dezelfde stad te kiezen. De eerste twee stemmen brengt de deelnemer uit voor twee steden uit een lijst van 40 voorgeselecteerde steden. De derde stem kan gaan naar een "wildcard", een stad of gemeente naar persoonlijke voorkeur die niet op die lijst voorkomt.
Na het referendum wordt het nieuwe spelbord van de Belgische editie samengesteld uit de twintig steden uit de lijst van voorgeselecteerde steden met de meeste stemmen. Dit samen met de twee "wildcard" steden of gemeenten met het grootste aantal stemmen.

Mogen we dat een tikkeltje kort door de bocht vinden van de gevreesde opiniemaker? Pars pro toto, om het maar in het Latijn te zeggen? De Wever onderbouwt zijn stelling met een onderzoek van de universiteit van Michigan dat inderdaad in een eerste vaststelling enkele vreemde gevolgen van de nieuwe regelgeving aangeeft, maar daar ook ophoudt. Wie een beetje de gevolgen van quota bestudeerd heeft weet dit ook: in eerste instantie zal een veranderde situatie steeds bijsturing vereisen.

Het model dat De Wever wel voorstelt - laat de bedrijven bedrijven zijn - heeft ondertussen al twintig jaar bewezen net het omgekeerde van gelijk welke diversiteitsdoelstelling te bewerkstelligen. In onze raden van bestuur zit inderdaad nog steeds maar 7 procent vrouwen, terwijl onze universiteiten toch al enige tijd goed werk leveren om zowel hooggeschoolde mannen als vrouwen af te leveren.

Wat de opstapeling aan mandaten in raden van bestuur betreft kunnen we erg snel ook een aantal mannelijke voorbeelden geven, niet in het minst bij politici. Dat Europees links hierover al enige tijd afspraken probeert te maken die systematisch door Europees rechts tegengehouden worden zullen we maar verzwijgen. Hoe dan ook, het is niet omdat vrouwen in een raad van bestuur terecht komen dat ze automatisch een andere moraal hebben dan hun mannelijke voorgangers.

Kortom: dat De Wever met een Amerikaanse studie zijn Vlaamse gelijk probeert te halen is zijn absolute goed recht, maar over zijn conclusie zou hij in gelijk welk debat zélf verschroeiend hard uithalen. Uiteraard mag hij een klassiek ultraliberaal discours hanteren, maar een volgende keer graag met betere argumenten.

In de stad Antwerpen kunnen we een proefproject opstarten, waarbij we via het wifi-delen een web vormen dat wijd en werelds is en waarlangs de stad en haar burgers hun draadloos netwerk met de buurt kunnen delen. Technisch is dit perfect mogelijk. Via speciale routers kan je twee signalen uitzenden, zodat je je netwerk veilig kan delen en het ook kan openstellen voor andere gebruikers. Het ene signaal blijft beschermd, het andere is toegankelijk voor het publiek. Ook stadsdiensten en -gebouwen, bibliotheken, cafés, restaurants, … kunnen zich bij dit netwerk aansluiten. In tegenstelling tot de meeste hotspots die enkel toegankelijk zijn voor gebruikers van dezelfde provider, kan iedereen via dit systeem gebruik maken van de free wifi.

Uit studies blijkt dat steeds meer schulddossiers te maken hebben met telecom en dat steeds meer informatie en participatie enkel nog digitaal beschikbaar is. Toegang tot het internet wordt dus zowel voor het sociale als voor het beroepsleven steeds belangrijker. Het niet beschikken over het juiste materiaal en het niet hebben van digitale vaardigheden zorgt voor een digitale kloof. Mijn voorstel komt tegemoet aan die bezorgdheden en draagt bij tot een e-inclusief beleid. Het zal vooral van belang zijn om het wifi-delen ingang te doen vinden in de e-zwakkere buurten van Antwerpen.

Op deze link kan je alvast een korte toelichting horen die ik gaf aan Lex Molenaar van de Gazet van Antwerpen. Even scrollen op de pagina tot bij het onderwerp 'Wifi delen'.

"Met dit project geven we de Antwerpse jeugd de kans om creatief te zijn en zelf ideeën aan te brengen", verklaart Leen Verbist enthousiast.  "Hun participatiegraad is enorm hoog.  Dat bewijst dat hun mentaliteit de jongste tien jaar enorm is veranderd: jongeren zijn nu wel degelijk bereid om mee aan de weg te timmeren", aldus de schepen.  

Verbist is erg trots op het programma van Antwerpen als Europese jongerenhoofdstad.  "Het wordt een gamma van uiteenlopende evenementen, van muziek- en skatefestivals tot modehappenings en een jongerencarnaval".  Het belangrijkste vindt ze dat een kwart van het programma is ontstaan op basis van ideeën van de jongeren zelf.  "We worden nu al als voorbeeld voor andere Europese steden gebruikt.  Antwerpen is wat dat betreft een beetje de proeftuin van Europa".  

De aftrap van Antwerpen Jongerenhoofdstad van Europa wordt op 4 en 5 maart gegeven. Een grote murgastoet zal het Centraal Station dan omtoveren tot één grote Braziliaanse carnavalsstoet.  

De leningen worden via Lokale Entiteiten toegekend aan gezinnen. Tot voor kort moesten deze Lokale Entiteiten via de gemeenten zelf borg staan voor de uitgeleende gelden. Met het besluit van de Vlaamse regering neemt de Vlaamse overheid deze borg quasi volledig over. Hierdoor hebben verschillende lokale overheden de stap gezet om in dit systeem in te stappen en kunnen ze via de goedkope leningen de strijd aangaan tegen energiearmoede. Het FRGE heeft een ontleningcapaciteit van 250 miljoen euro, waarvan 50 miljoen euro al is opgenomen. Om het resterend krediet op te nemen is de toestemming van de federale minister van financiën nodig. Minister Reynders is echter niet van plan die middelen vrij te maken. Vlaams sp.a-volksvertegenwoordiger Else De Wachter klaagt dit terecht aan.

Meer info vind je hier.

In het EP ben ik voor de sociaaldemocratische fractie verantwoordelijk voor de WEEE-richtlijn, wat staat voor Waste from Electric and Electronic Equipment. We stemden in juni in de milieucommissie van het parlement erg strenge, nieuwe regels voor export van dergelijke apparaten. Zo moet onder meer onomstotelijk aangetoond en gecertifieerd worden dat wat wordt uitgevoerd nog werkt. Het mag dus geen afval zijn dat riskeert in onmenselijke en milieuvernietigende omstandigheden te worden verwerkt.

In het voorjaar stemt de plenaire vergadering van het parlement hierover in Straatsburg. Ik verdedig daar onder meer opnieuw hoge inzamelingsdoelstellingen, ambitieuze hergebruik- en recyclagetargets en strenge en sluitende regels in verband met export.

General Motors stelde zich nooit constructief op in het zoeken naar een akkoord met een overnemer in de automobielindustrie. De directie heeft nooit overwogen om ernstige gesprekken rond een overname aan te gaan. Integendeel, terwijl het ABVV constructief bleef aandringen op oplossingen en de Vlaamse regering zich bleef inspannen, deed GM er alles aan om een verdere automobielnijverheid op de Opel-site te verhinderen. De onwil van GM blijkt ook uit de concrete plannen om de fabriek zo snel als mogelijk te ontmantelen en onbruikbaar te maken voor een vrij onmiddellijke automotive-gebruik.

Wat ons ook tegen de borst stoot, is de manier waarop GM doelbewust de hoogwaardige capaciteit en competentie van haar Antwerpse werknemers negeert. Opel Antwerpen wordt algemeen erkend als een van de meest productieve en performante fabrieken met excellente arbeiders. En toch trekt men er weg. Een schril contrast met bedrijven als Volvo (Gent) en Ford (Genk) die juist meer investeren in Vlaanderen, net omwille van de productieve en prima vakmensen.

Het cynisme moet ophouden. Respect voor de werknemers en hun syndicale vertegenwoordigers in de verdere afwikkeling van de sluiting is een absoluut minimum. Wat ons betreft staat General Motors zwaar in het krijt bij Vlaanderen, en bij Antwerpen in het bijzonder. Een minimale compensatie lijkt ons de onmiddellijke eigendomsoverdracht van de site aan het Antwerps Havenbedrijf. En dat tegen een symbolische prijs.

Kathleen Van Brempt
Caroline Gennez
Patrick Janssens
 

Voor elke webposter, die je kan aanmaken op de site van sp.a, geeft de partij 1 euro aan Music for Life. Steve D'Hulster en Marleen Temmerman, Vlaams parlementslid en senator, zijn de enthousiaste peter en meter van deze actie. Bovendien schenkt de partij 1 euro extra aan een proefproject rond jongeren in armoede in Antwerpen. Uit alle inzendingen kiezen wij dan de leukste uit. De inzender mag mee de opbrengst overhandigen in het Glazen Huis. Als armoedeproject in eigen land kiezen we voor Betonne Jeugd. Betonne Jeugd zoekt Antwerpse jongeren in armoede op in hun leefwereld, in hun woonomgeving en organiseert met en voor hen een laagdrempelig vrijetijdsaanbod.

In Antwerpen loop je misschien ook Tapman for Life tegen het lijf. Tegen een democratische prijs kan je een warme choco of een deugddoende jenever krijgen. De opbrengst gaat integraal naar Music for Life. De activiteiten van Tapman vind je terug op de facebookpagina (zoek op Tapman).

Twee belangrijke conclusies kunnen we alvast onthouden na deze klimaatconferentie. Eén, de Europese Unie is erin geslaagd op internationaal vlak terug met één stem te spreken. En twee, Cancún heeft de besluitvorming binnen het kader van de Verenigde Naties weer op de sporen gezet. De samenwerking is dus gered, maar daarvoor het klimaat nog niet.

We blijven vooral positief en kijken naar bijvoorbeeld de erkenning binnen een formeel VN-document om de opwarming te beperken tot maximaal 2 graden in vergelijking met de pre-industriële periode (die 2 graden wordt algemeen gezien als de temperatuurstijging die aanleiding zal geven tot onomkeerbare klimaateffecten). De overeenkomst om de transparantie te vergroten van de beleidsmaatregelen die verschillende landen nemen. De bevestiging door de ontwikkelde landen van de jaarlijkse 100 miljard dollar (75 miljard euro) voor klimaatsteun aan ontwikkelingslanden tegen 2020. Het 'Cancún Adaptation Framework' waarin acties staan om aanpassingen aan de klimaatwijziging te financieren, vooral dan in de minst ontwikkelde landen. Om ontbossing en bosontwaarding in de ontwikkelingslanden tegen te gaan, werd een REDDplus-mechanisme gelanceerd. En er werd een vehikel voor technologische samenwerking gecreëerd.

Er is zeker nog een lange weg af te leggen. Niet in het minst over hoe die weg eruit zal zien, hoe financiering gegarandeerd zal worden en tot welke afspraken we moeten komen om het Kyotoprotocol voort te zetten na de huidige einddatum van 2012. Vanuit het Europees parlement zullen we alvast blijven aandringen om de uitstoot van CO2-emissie tegen 2020 te verlagen. En daarbij is onze doelstelling niet met 20 procent maar willen we effectief met de Europese Unie 30 procent vermindering van de uitstoot realiseren.

Van 14 december 2010 tot en met 16 januari 2011 plant de KVS discussies, acties, voorstellingen (waarbij o.m. Walter Hus een bigband zal samenstellen van straatmuzikanten) en artistieke interventies. Het volledige programma vind je op de site.
Het wordt zeker een boeiende maand en een sterke afsluiter van het jaar. En, zoals ze het op de site zelf zeggen, “niet om het Europees jaar van de Armoede af te sluiten, maar om een begin te maken. Van een utopisch project dat we niet meer loslaten.”

Op onze studienamiddag over armoede en telecom was iedereen het erover eens dat er al veel inspanningen werden geleverd om de digitale kloof te dichten. Maar dat we er zeker nog niet zijn. Specifiek bij de kwetsbare groep van mensen die in armoede leven is er ook niet alleen de discussie over zij die toegang hebben tot een pc en internet en zij die dat niet hebben. Bijkomend element is het probleem van de schulden die de snel veranderende wereld van mobiele telefonie, mobiel internet en breedbandinternet met zich meebrengen. En daarbij gaat het niet enkel over de kostprijs van de hardware zelf, maar vooral over de kosten van de contracten die worden gesloten bij providers en operatoren.
Bovendien beschikt een grote groep in onze samenleving, en heus niet enkel de meer kwetsbare groepen, over een digitale achterstand naar e-vaardigheden en digitale geletterdheid. Ook daar moet voldoende aandacht naar gaan en moeten we werk maken van een (e-)inclusief beleid.

Eén voorstel dat ik alvast lanceer is het wifi-delen, waarin we een web kunnen vormen dat effectief wijd en werelds is en waarlangs de stad en haar burgers het eigen draadloos netwerk met de buurt kunnen delen. Zo zou men de digitale kloof al fors kunnen dichten. In de stad Antwerpen kunnen we een proefproject opstarten. Technisch is dit perfect mogelijk. Via speciale routers kan je twee signalen uitzenden, zodat je je netwerk veilig kan delen en het ook kan openstellen voor andere gebruikers. Het ene signaal blijft beschermd, het andere is toegankelijk voor het publiek. Ook stadsdiensten en -gebouwen, bibliotheken, cafés, restaurants, … kunnen zich bij dit netwerk aansluiten. Via dit systeem kan iedereen gebruik maken van de free wifi, in tegenstelling tot de meeste hotspots die enkel toegankelijk zijn voor gebruikers van dezelfde provider. Het zal vooral van belang zijn om het wifi-delen ingang te doen vinden in de e-zwakkere buurten van Antwerpen.

Het rapport “Report Card 9: de achtergelaten kinderen” klasseert voor het eerst 24 OESO-landen in termen van gelijkheid in de gezondheidszorg, onderwijs en materieel welzijn van hun kinderen. Het focust op de relatieve kloof tussen kinderen; het vergelijkt niet de positie van de “beste” kinderen met de “slechtste”, maar de mediaan (wat “normaal” is voor het land) met de laagste groepen op de schaal. Cruciale vraag is “tot hoe ver laten landen kinderen onder de mediaan vallen?”

België scoort gemiddeld wat gezondheidszorg en materieel welzijn betreft. Maar qua gelijkheid in het onderwijs staat ons land op de allerlaatste plaats.
"Dat heeft in verregaande mate te maken met het heel zware watervalsysteem in ons land", legt Gaëlle Buysschaert uit in een aantal kranten. Buysschaert is verantwoordelijke voor kinderrechten bij UNICEF. "Een op de drie arme kinderen zit in het BSO, terwijl velen van hen daar helemaal niet thuishoren." Uit de studie blijkt bovendien dat hoe groter de relatieve kloof tussen de kinderen is, hoe lager het niveau van het onderwijs ligt. Het rapport stelt dat de maatschappij al snel de rekening voorgeschoteld kan krijgen in de vorm van een toegenomen druk op de gezondheidsdiensten, bijscholing, welzijn en sociale beschermingsprogramma's.

Meer info en het volledige rapport kan je vinden op de site van Unicef. 

In het parlementaire debat onderstreept Karin Temmerman het onvoorstelbare aan deze situatie. “Nu honderden mensen geen opvangplaats vinden en gezinnen met jonge kinderen verplicht zijn de nacht door te brengen in de vrieskoude, is het bang afwachten tot de eerste slachtoffers zullen vallen”, zegt ze terecht. “We weten al lang dat de winterkou er aan komt en toch heeft de federale regering nagelaten noodhulp te voorzien. Staatssecretaris Courard zal binnenkort alle ministers bijeenroepen, maar dat is veel te laat. De regering moet nu dringend werk maken van een noodoplossing.”
Daarom steunt sp.a de oproep van Vluchtelingenwerk Vlaanderen. De organisatie vraagt het kabinet van premier Leterme dringend noodhulp te voorzien.

• We vragen de premier een publieke ruimte (sporthal/ruimte/openbaar gebouw) op te vorderen om alvast vrouwen en kinderen tijdelijk onderdak te bieden tijdens deze barre winterdagen. Een bed, warme soep, wasgelegenheid en (minimale) beveiliging van hun overnachtingsplek zijn noodzakelijk.
• We vragen ook dat - bij wijze van tijdelijke noodmaatregel - de civiele bescherming optreedt en er minimale vormen van soepbedeling en nachtwacht komen. De werkdruk op het personeel bij de opvangorganisaties (opvang van alleenstaande mannen, nieuwkomers, etc) is zo hoog en de organisaties zijn niet in staat hiervoor bijkomende mensen in te zetten. 

De richtlijn, goedgekeurd op 24 november, geldt zowel voor Europese producten als voor ingevoerde producten van buiten de Unie. Als schaduwrapporteur ben ik redelijk tevreden over de herziene richtlijn. Er zullen nu meer gevaarlijke stoffen onder vallen en de richtlijn zal voor meer producten gelden, onder andere voor medische apparatuur. Met de herziening komt er minder rotzooi in de keten terecht, wordt de consument beter beschermd en krijgen de producenten voldoende tijd om zich aan te passen. Het is dus een goed compromis tussen de drie partijen. Ik vind het vooral belangrijk dat de industrie zich ervan bewust wordt dat ze van begin tot einde verantwoordelijk is voor haar producten. Als we onszelf en het milieu willen vrijwaren, is het essentieel dat we hierover nadenken en zorgen dat producten of hun bestanddelen hergebruikt kunnen worden. Elke stap vooruit moeten we daarom aanmoedigen.

Over het lobbywerk van (een deel van) de zonnepanelensector ben ik echter niet te spreken. Dat er voor hen een uitzondering wordt gemaakt, waardoor ze nog zeker tien jaar lang cadmium in de panelen kunnen gebruiken is onverantwoord. Hoe consequent is het trouwens om cadmium in de rest van de industrie te verbieden, maar het wel toe te laten voor zonnepanelen? Door die voorkeursbehandeling zorgen we er in feite voor dat cadmium de norm wordt in de sector, want zonnepanelen met cadmium zijn ook goedkoper dan die zonder. Producenten die geen cadmium wensen te gebruiken worden dus al bij voorbaat achtergesteld. Het is schandalig dat de Raad en het parlement (waaronder de Groenen) zich hierdoor hebben laten ompraten.

Door het openhouden van deze (vooral Duitse en Spaanse) mijnen verlies je drie keer. Allereerst verliest het milieu, omdat steenkool nog steeds een afgrijselijk hoge CO2-uitstoot heeft. Ten tweede verlies je aan investeringen in hernieuwbare energie, omdat je het geld letterlijk in een diepe put smijt. En ten derde verlies je aan de jobkant door te investeren in jobs die hoe dan ook verloren zullen gaan. Het parlement - en vooral de leden van een aantal lidstaten - zegt te kiezen voor het behoud van die jobs, maar negeert daarmee de sociale maatregelen in het afbouwplan, die voorzien waren tot 2026.
 
De stemming in het parlement getuigt van een verkeerde nationalistische reflex én van korte termijn denken. We bewieroken onszelf regelmatig met de lange termijn visie die in het Europees parlement wordt gehanteerd. Helaas is daar in dit dossier weinig van te merken. Deze beslissing is terug te brengen tot de ambigue houding van de Commissie over steenkool. De Commissie zegt onderzoek te doen naar de opslag van CO2 in de grond, de zogenaamde Carbon Capture and Storage. Maar ondanks een investering van ruim een miljard euro is er nog geen enkel bewijs dat dit plan ook effectief zal werken. Laten we daar zo snel mogelijk mee ophouden. Steenkool is een verouderde en vervuilende manier van energiewinning. Laten we stoppen hierin te investeren en - met aandacht voor jobs en werkomstandigheden - investeren in jobs met toekomst.

Uit cijfers van het Neutraal Syndicaat voor Zelfstandigen (NSZ) blijkt dat een op de drie vrouwelijke zelfstandigen minder dan 833 euro per maand verdient. Zonder partner dreigen ze in de armoede terecht te komen. Het is een feit dat vrouwen vaker in kwetsbare sectoren werken, zoals de horeca of de lichaamsverzorging. Volgens het NSZ is dit hoge cijfer echter in de eerste plaats te wijten aan het traditionele rollenpatroon. Een vrouw moet nog steeds meer instaan voor het gezin en voor het huishouden dan haar partner. Daardoor kan ze niet genoeg tijd en energie in haar zaak steken.

Meer informatie over de nodige praktische afspraken en maatregelen vind je in dit persbericht.

De Standaard

].

Het kan toch niet dat hout dat nog hergebruikbaar is, verbrand wordt? Van duurzaam materialenbeheer is zo absoluut geen sprake. In Vlaanderen is er door een strikt naleven van de regels gelukkig geen sprake van dit soort verspilling, maar elders in Europa lukt dat nog niet. Ik stelde daar begin deze maand al een vraag over aan de Europese Commissie. Kunnen we binnenkort Europese regels verwachten die garanderen dat steun aan groene stroom enkel wordt gegeven aan verbranding van hout dat niet meer in aanmerking komt voor welk ander gebruik dan ook? Ik hou jullie op de hoogte van het antwoord.

Er zijn momenteel te weinig mensen aan het werk in de Europese Unie. Voor vrouwen zijn de cijfers nog slechter dan voor mannen. Wanneer ze met een gezin starten, gebeurt het vaak dat vrouwen van de arbeidsmarkt vervreemd raken en soms haken ze zelfs definitief af, waardoor er waardevolle talenten verloren gaan. Dankzij een betere combinatie van werk en gezin zullen vrouwen niet gedwongen worden om een keuze te maken, waardoor hun activiteitsgraad zal stijgen. De maatregel is dus goed voor de moeders, maar ook voor de bedrijven, want de competitiviteit wordt hierdoor opgedreven. De praktijk in de Scandinavische landen, waar er zo’n regeling van het zwangerschapsverlof is, bevestigt de resultaten van de studie. Het uitgebreide zwangerschapsverlof gaat er gepaard met een hoge vruchtbaarheidsgraad, maar ook met een hoge activiteitsgraad van vrouwen en een hoge rangschikking van die landen in de competitiviteitsindexen. 

Het Europees parlement is ook niet over een nacht ijs gegaan bij het goedkeuren van de nieuwe richtlijn. Eerst heeft de Commissie Vrouwenrechten een studie besteld om na te gaan welke impact de maatregel zou hebben. Hieruit blijkt dat de kost voor België om een zwangerschapsverlof van 20 weken met volledig behoud van loon in te voeren 77 tot 308 miljoen euro per jaar kan kosten. Dat is inderdaad een indrukwekkende som geld. Als die maatregel er echter toe leidt dat er 1% meer Belgische vrouwen actief worden op de arbeidsmarkt, levert dit ons land bijna 1,1 miljard euro op! Met die opbrengsten kan je maatregelen financieren om de combinatie arbeid-gezin te vergemakkelijken, waardoor werken aantrekkelijker wordt. Bovendien kan je ook de lasten voor KMO’s verlagen en via kortingen op de werkgeversbijdrage het aanwerven van jonge vrouwen die nog aan een gezin moeten beginnen stimuleren. Deze maatregel leidt dus duidelijk tot een win-win-win-situatie: voor zowel ouders, de overheid als de bedrijven. 

Elke lidstaat heeft zich in de EU 2020-doelstellingen geëngageerd om de participatiegraad tot 75 procent op te trekken, “onder meer door middel van een grotere participatie van vrouwen”. Deze richtlijn zou een ideaal instrument zijn om voor deze doelstelling een stap in de goede richting te zetten. We willen allemaal meer participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt, maar dan moeten we ook wel bereid zijn om hierin te investeren. 

Meer informatie over mijn visie op gezin kan je in mijn boek lezen.  

Dit weekend is het voor de leden van sp.a verzamelen geblazen in de Brusselse Square voor het Visie 2010-congres. Zaterdag is er een breed gamma voorzien aan workshops, debatten en panelgesprekken. We hebben aandacht voor diverse onderwerpen, gaande van Europees, buitenlands en defensiebeleid, over gezondheidszorg en pensioenen, tot multiculturaliteit en institutionele hervormingen. Voor elk wat wils dus. Tijdens ons slotdebat bespreken we de toekomst van de sociaaldemocratie. 

Zondag zal ik het actualiteitscongres openen en nogmaals de aandacht vestigen op het armoedeprobleem. 17 oktober is immers de Werelddag van het Verzet tegen Armoede. In Europa leven vandaag 80 miljoen mensen in armoede. Ook in België moet anderhalf miljoen Belgen rondkomen met een inkomen dat lager is dan 899 euro per maand. Daarom is het noodzakelijk dat we blijven ijveren om dit onaanvaardbare fenomeen te bestrijden. We moeten werk maken van het optrekken van de laagste lonen en van alle uitkeringen, zodat niemand nog onder die armoededrempel zit. 

Het Europese niveau moet daarbij een belangrijke rol spelen. Armoede is immers steeds meer een grensoverschrijdend fenomeen, niet beperkt tot de nationale wetgeving. Daarom vragen we de Commissie initiatief te nemen en nog dit jaar een Europese kaderrichtlijn uit te werken die een minimuminkomen in elke lidstaat tot een grondrecht maakt. Dit minimuminkomen moet op 60% van het mediaan inkomen worden vastgesteld.

Bij het opstellen van de lijst gaat het WEF na in hoeverre er nog een ongelijkheid is tussen vrouwen en mannen op het vlak van economische participatie (salarissen en de toegang tot hoogwaardige werkgelegenheid), de toegang tot basis- en hoger onderwijs, de politieke macht (representatie in beslissingsstructuren) en qua gezondheid en levensverwachting.

België scoort vooral goed qua gelijkheid tussen vrouwen en mannen in het onderwijs, op het vlak van gelijk loon voor hetzelfde werk en wat de politieke vertegenwoordiging van vrouwen in het parlement en de ministeries betreft. Zo zou ons land er in geslaagd zijn om de kloof tussen vrouwen en mannen toch al voor 75,1% te dichten.

We mogen nu wel niet op onze lauweren rusten. Zo heeft IJsland, dat de lijst aanvoert, zijn genderkloof al voor 85 procent verkleind. Daarom blijf ik mij in het Europees parlement inzetten om een volledige gelijkheid tussen vrouwen en mannen te bekomen.

Saadia Zahidi, een van de coauteurs van het rapport, wijst naar de economische en politieke participatie van vrouwen als het belangrijkste domein waar België nog veel vooruitgang kan boeken. Over het merendeel van onze buurlanden is zij minder lovend. Nederland zakte van de 11e naar de 17e plaats, Duitsland moest één plaatsje toegeven en zakt naar nummer 13 en Frankrijk tuimelt van plaats 18 naar 46. Enkel Luxemburg volgt ons voorbeeld en stijgt van de 63e naar de 26e plaats.

Met dit voorstel gaat Oettinger dus in tegen de rechts-conservatieve meerderheid in het Europees parlement. Op 7 oktober kelderden die rechtse Europese formaties onze resolutie, waarin werd gevraagd om een tijdelijk moratorium op diepzeeboringen in te stellen. Olieborende landen zoals het Verenigd Koninkrijk zijn daar niet happig op omdat ze vrezen dat dit nefast zal zijn voor hun industrie. De Britse regering kende trouwens al een nieuwe licentie toe aan Chevron om nieuwe olieboringen in diepe zee te beginnen.

In een gelekte versie van Oettingers voorstel staat dat bedrijven, voor ze een boorlicentie krijgen, eerst zouden moeten bewijzen dat iedere booroperatie veilig is en dat ze in staat zijn om crisissen te vermijden of ermee om te gaan. Ze zouden ook moeten aantonen dat ze financieel in staat zijn om de gevolgen van onvoorziene gebeurtenissen te dragen. Tot slot wil de Commissie de regels voor booreilanden uitbreiden naar de boorschepen.

Het congres stelt de uitdagingen van en het onderzoek in onze zeeën centraal. "De 'maritieme' economie is goed voor maar liefst 5 procent van de Europese activiteit", zei Kathleen tijdens haar welkomstwoord bij de start van de tweedaagse. "Jammer genoeg is er de problematiek van overbevissing, verontreiniging en de exploitatie van onze bronnen. Europa, wij, moeten de uitdaging aangaan om onze zeeën zowel gezond te houden als productief."

Meer info op www.eurocean2010.be.

De partij zal ook haar verantwoordelijkheid opnemen en al het mogelijke doen om een duurzame industriële activiteit op de terreinen van Opel te behouden. sp.a roept alle betrokken partijen dan ook op om te bestuderen welke alternatieven er nog een toekomst bieden voor de werknemers. Vanuit de Vlaamse regering blijft onze partij zoeken naar een nieuwe investeerder. In overleg met de vakbonden moeten we ervoor zorgen dat de werknemers opgevangen worden en dat het talent van deze mensen niet verloren gaat. De partij weigert hen in de steek te laten zoals General Motors dat gedaan heeft.

Enkele artikels uit De Standaard, De Morgen, Het Laatste Nieuws.

Het stopcontract is, zo onderstreept Innovatieminister Ingrid Lieten, zowel een milieubewuste als een consumentvriendelijke keuze. “Met de keuze voor het leggen van één onderzeese kabel, in plaats van verschillende kabels, worden de kosten voor de klanten zo laag mogelijk gehouden. Doordat er voor die kabel maar één sleuf naar het vasteland wordt gebaggerd, sparen we bovendien de zeebodem, het strand en de duinen”, legt ze uit.

We kunnen Ingrid alleen maar bijtreden. In de aanloop van de Europese verkiezingen van 2009 pleitte ik er al voor om de verschillende projecten in de Noordzee te laten samenwerken en om te investeren in gericht wetenschappelijk onderzoek. Het hele verhaal van de 'Noordzeering' paste hierin.

Belangrijk ook bij dit verhaal is de creatie van nieuwe jobs voor zowel hoog- als laaggeschoolden en de intentie om de cruciale knowhow in Vlaamse handen te houden. Zoals Ingrid zegt: “Dit  project zou een Europese referentie kunnen worden binnen de Noord-Europese offshore industrie. Bovendien is deze kennis zeer exporteerbaar en dus van groot nut voor onze eigen bedrijven.” Absoluut, zou ik zeggen. We zullen er met sp.a werk van maken om voldoende en betaalbare en groene energie voor iedereen te garanderen.

Voor de betoging in Brussel verwacht men zo'n 80.000 tot 100.000 vakbondsmilitanten. Darmee belooft deze betoging een van de grootste sinds jaren in Brussel te zijn. Het is de koepelfederatie van Europese vakbonden, het EVV, en de drie Belgische vakbonden (het christelijke ACV, het socialistische ABVV en de liberale ACLVB) die hebben opgeroepen om deel te nemen. In verschillende EU-lidstaten vinden terzelfdertijd betogingen plaats.

In zijn analyse van de betoging stelt Rasquin, de redacteur economie van De Standaard, dat de betogers en stakers een gemeenschappelijke vijand hebben: het bezuinigingsbeleid dat in heel wat Europese lidstaten wordt doorgevoerd om de begrotingstekorten weg te werken. “In de redenering van de vakbonden is zo'n besparingspolitiek nefast voor de gewone burger, maar ook voor de economie. (...) De bonden nemen het niet dat de man in de straat moet opdraaien voor de rekening van de financieel-economische crisis, die met veel overheidsgeld werd bedwongen.”
“Omgekeerd eisen de vakbonden het behoud - en zelfs de versterking - van de sociale beschermingsprogramma's, de vrijwaring van de koopkracht van werknemers en gepensioneerden, de creatie van 'kwaliteitsvolle banen' en een 'rechtvaardiger fiscaliteit'. In dat laatste dossier gaat het onder meer om de invoering van een taks op financiële transacties, de zogeheten Tobin-taks.
Vooral de hervormingen aan de pensioenregels liggen heel erg slecht bij de vakbondsaanhang. In meerdere EU-landen is er sprake van een verhoging van de wettelijke pensioenleeftijd en inleveringen op de ambtenarenpensioenen. In België is het nog niet zover, maar de gedachte aan een pensioeningreep alleen al doet de drie Belgische bonden steigeren. Elke besparing doet pijn, maar raken aan de pensioenen nog meer, blijkbaar.”

Het volledige artikel kan je hier lezen.

De hogeschool ondervroeg - in opdracht van windmolenbouwer Electrawinds - achthonderd gezinnen die vlakbij de windmolenparken van Ieper, Izegem, Brugge en Kortrijk wonen. Bijna zeventig procent van hen zegt tevreden te zijn met de molens in de buurt. Zo lezen we in De Standaard van 27 september. Opvallend daarbij is dat slechts zestig procent van de buurt voor de bouw van de parken enigszins enthousiast was.

Op de vraag of er nog windmolens mogen bijkomen, antwoordt net geen 84 procent positief. Veel ongemakken worden niet gemeld. Alleen enige lawaaihinder op verkeersarme dagen. Voor die ongemakken zoekt 90 procent overigens geen oplossing.

Vanaf deze winter kunnen gezinnen die er niet meer in slagen om hun aardgas te betalen terugvallen op een minimumlevering. “Zo kunnen ze tenminste hun woning verwarmen, zich wassen en koken”, zegt Van den Bossche. “Tegelijk vermijden we dat ze nieuwe schulden opbouwen en bieden we hen een perspectief op beterschap.” Zo’n 43.000 Vlaamse gezinnen zullen tegen 2012 een budgetmeter hebben. Zeker 14.000 dreigen deze winter zonder gas te vallen. Deze maatregel moet dat voorkomen.

Gezinnen die door betalingsproblemen zijn gedropt door hun commerciële energieleverancier komen bij de distributienetbeheerder terecht, die dan als sociale leverancier optreedt. Als ze ook daar hun facturen niet meer kunnen betalen, plaatst de netbeheerder een oplaadbare budgetmeter. De budgetmeter heeft onmiskenbare voordelen: dure afsluiting en heraansluiting wordt vermeden, mensen gaan veel bewuster met hun energie en hun budget om, en slagen er zo in om geen nieuwe schulden op te bouwen. De neerwaartse spiraal wordt gestopt.
Er zijn ook buffers ingebouwd in het systeem. Is het krediet op de kaart op, dan valt de levering van gas of elektriciteit niet onmiddellijk stil. Een noodkrediet voorziet nog in 200 KWh elektriciteit en 1000 KWh gas. Als ook dat opgebruikt is, valt men zonder gas. Elektriciteit kan via een stroombegrenzer altijd in minimale hoeveelheid worden geleverd om de basisbehoeften te dekken, maar ‘een beetje gas’ leveren is uit veiligheidsoverwegingen onhaalbaar.

Bijkomend probleem is dat het gasverbruik sterk varieert over het jaar. De elektriciteitsbudgetmeter kan maandelijks met ongeveer eenzelfde bedrag worden opgeladen. Maar wie het niet breed heeft verzuimt in de zomermaanden –als men geen gas nodig heeft- wel eens om de kaart voor de aardgasbudgetmeter op te laden. Bij de eerste winterprik moet men dan plots extra veel betalen om de woning voldoende te verwarmen. Naar schatting zouden minstens 14.000 gezinnen deze winter letterlijk in de kou komen te zitten, omdat ze hun budgetmeter niet meer kunnen opladen. “Het is onaanvaardbaar dat we die gezinnen een hele winter zonder verwarming of warm water zetten”, vindt Van den Bossche. “Het gaat hier niet om overbodige luxe, maar om basisbehoeften. Wie zich niet kan wassen of verwarmen dreigt zich nog verder te isoleren.”

Daarom werd een alternatief voorstel voor een minimumlevering uitgewerkt. Dat komt er concreet op neer dat OCMW’s automatisch worden verwittigd als gezinnen zonder gas dreigen te vallen. Als na een sociaal onderzoek bij de mensen in kwestie dan blijkt dat er een reële problematiek van energiearmoede is, kan het OCMW afhankelijk van het type woning en de samenstelling van het gezin een minimumhoeveelheid aardgas ter beschikking stellen via de budgetmeterkaart. Een deel van de kost van de minimumlevering zullen ze achteraf, in overleg met het OCMW, zelf moeten terugbetalen. Daarnaast kunnen de OCMW’s tot maximaal zeventig procent van de kostprijs via de tarieven recupereren bij de distributienetbeheerders. Voor de klant kan het OCMW dan een afbetalingsplan opstellen, ook voor historische schulden, en er tegelijk over waken dat de aardgasbudgetmeter ook tijdens de zomermaanden regelmatig wordt opgeladen. De aardgasbudgetmeter zorgt er dus voor dat energiearmoede actief wordt opgespoord, dat mensen geen nieuwe, voor het OCMW verborgen schulden opbouwen én dat ze een nieuw perspectief op reële vooruitgang krijgen. “Mensen met betalingsproblemen komen op die manier niet langer in een negatieve spiraal terecht”, besluit Van den Bossche.
Minister voor Armoedebestrijding Ingrid Lieten reageert tevreden: “Met deze beslissing is één van de belangrijkste punten uit het Vlaams Actieplan Armoedebestrijding verwezenlijkt.”

“Wanneer we jongeren bewustmaken van de moeilijkheden waar mensen in armoede mee geconfronteerd worden, zal dat de bestrijding van armoede een pak makkelijker maken”, zegt minister Ingrid Lieten. Ook Pascal Smet was meteen gewonnen voor het initiatief. “Dit soort leerrijke spellen zijn een ideaal middel om de nieuwsgierigheid van kinderen te stimuleren. Ook de leerkrachten zijn trouwens gemotiveerder als ze merken dat hun leerlingen enthousiast zijn”, aldus de minister.

Vanaf 20 oktober wordt het spel gratis online ter beschikking gesteld van alle secundaire scholen in Vlaanderen. Voor leerkrachten is er een cd en een handboek voor leerkrachten voorzien over de mogelijkheden van games op school en hoe het thema van armoede in het kader van het spel in een les kan worden aangebracht. PING werd mee mogelijk gemaakt dankzij de Koning Boudewijnstichting en het Interdisciplinair Instituut voor Breedbandtechnologie.
Meer informatie over het spel zelf is te vinden op www.povertyisnotagame.com.

Eind maart 2010 besliste de Vlaamse regering al om de ondertunnelde oplossing voor het Oosterweeltracé uit te voeren. Na een vergelijking van capaciteit, kostprijs en timing, keurde de Vlaamse regering op 22 september 2010 de ondertunnelde oplossing voor de Oosterweelverbinding definitief goed. De Stad Antwerpen en de haven van Antwerpen dragen samen bij tot de meerkost van de tunneloplossing, die ongeveer 10 procent van het totaalbedrag bedraagt.

In een persmededeling laat vice-minister-president Ingrid Lieten (sp.a) weten dat de bestaande viaducten in Merksem Schijnpoort (aan het Sportpaleis) en aan het station van Luchtbal nabij Groenendaallaan verdwijnen. En een groot viaduct, de Lange Wapper, wordt niet gebouwd. Tevens wordt de Antwerpse ring op geen enkele plek verbreed. Deze oplossing ontwart de mobiliteitsknoop in en rond Antwerpen, creëert het nodige maatschappelijk draagvlak, en verbetert de leefbaarheid in de stad en de rand van Antwerpen, zonder dat de verdere stadsontwikkeling in het gedrang komt. We houden ook rekening met de economische slagkracht van de haven van Antwerpen.

Om tot deze oplossing te komen, heeft sp.a consequent vier doelstellingen voor ogen gehouden. Samen met Caroline Gennez en Patrick Janssens en Ingrid Lieten werden deze doelstellingen steeds verdedigd:

- Duurzame mobiliteit: we streven naar minder en niet naar meer verkeer in en rond Antwerpen.
- Kwaliteit: we zorgen voor een verbetering van de verkeersleefbaarheid, de milieu­kwaliteit, de ruimtelijke kwaliteit en de leefkwaliteit in de stad, in de omgeving van de Antwerpse ring en in de ruime rand rond Antwerpen. We streven naar een evenwichtige oplossing, waarbij geen grote groepen mensen onevenredig belast worden.
- Stadsontwikkeling: we belemmeren de stadsontwikkeling niet, noch in oostelijke, noch in noordelijke richting. Integendeel, we investeren in de verbetering van de ruimtelijke relaties tussen de binnenstad en de aanpalende stedelijke omgeving.
- Goed bestuur: we willen oplossingen die rekening houden met inspraak, die uitvoerbaar zijn, en die correcte procedures volgen.
 
“Het Masterplan 2020 is een mooi voorbeeld van hoe de burger, de belangengroepen, de lokale en Vlaamse overheid door een bundeling van krachten tot een gedragen oplossing zijn gekomen. De Vlaamse regering heeft uitdrukkelijk gekozen voor een verhaal van leefbaarheid, van mobiliteit en verkeersveiligheid én van economische slagkracht voor de regio. De haven van Antwerpen biedt per slot van rekening jobs aan meer dan honderdduizend mensen”, zo besluit Lieten.

 In de bijgevoegde bijlage vindt u meer informatie over de beslissing van de Vlaamse regering.

“Die toename van de gezondheidsongelijkheid in ons land is een van de schokkende resultaten van het TAHIB-onderzoek van de federale diensten voor wetenschapsbeleid (DS van 5 mei)”, zo schrijft Guy Tegenbos. “Het verschil in levensverwachting tussen hoog- en laaggeschoolde mannen is vorig decennium gestegen van 5 tot 7 jaar. Een hooggeschoolde kan (op 25-jarige leeftijd) verwachten 80 te worden, een ongeschoolde maar 72,5 jaar. Voor de ongeschoolde is er in tien jaar niets gewijzigd; de hooggeschoolde is er in die periode 2,5 jaar op vooruitgegaan.”
“Het verschil in ‘gezonde levensjaren’ is nog groter. Anno 2004 had een 25-jarige hooggeschoolde vrouw nog 47 gezonde levensjaren voor de boeg; een ongeschoolde maar 29, dit is 18 jaren minder. Eind de jaren negentig was dat laatste verschil maar 11 jaren.”

In het bewuste artikel legt men uit dat hun lichaamswarmte volgend jaar appartementen zal kunnen verwarmen. “De Parijse metro vervoert dagelijks 4,5 miljoen mensen. De lichaamswarmte die al die mensen produceren, is per rit goed voor 100 watt energie.  Een stukje van die onbenutte energiebron wil Parijs gaan gebruiken in een appartementsgebouw in de rue Beaubourg, vlak bij het metrostation Rambuteau, in het hart van de hoofdstad. De aanleg van het verwarmingssysteem start begin volgend jaar. Als alles goed gaat, zullen zeventien woningen verwarmd worden met de metro-energie.” Het artikel vind je hier.

"De bouw van die centrale was een grote bedreiging geweest voor de realisatie van de algemene milieudoelstellingen van de stad", klinkt het op het kabinet van sp.a-schepen van Milieu Guy Lauwers. "Als stad vinden we het dan ook vanzelfsprekend leuk dat de provincie ons negatief advies heeft opgevolgd."

"Deze steenkoolcentrale zou jaarlijks meer dan 6 miljoen ton CO2 uitstoten of een equivalent van 3 miljoen auto's", argumenteert gedeputeerde voor Leefmilieu Rik Röttger (sp.a).
De Duitse energiereus E.ON wil een hoogtechnologische steenkoolcentrale bouwen met een bruto elektrisch vermogen van 1100 megawatt. Dat komt overeen met ongeveer acht procent van de elektriciteitsbehoefte van België. Om dit te realiseren heeft E.ON verschillende vergunningen nodig. In juni leverde de federale overheid reeds een productievergunning af. Voor de bouwvergunning loopt er momenteel een procedure bij de Vlaamse Overheid. Voor de milieuvergunning van klasse 1 is de Antwerpse deputatie bevoegd.

Op 11 mei diende E.ON bij het provinciebestuur de aanvraag voor een milieuvergunning in. Het openbaar onderzoek van de stad Antwerpen leverde 474 schriftelijke bezwaren op, waarvan zeven petitielijsten. Na verschillende ongunstige adviezen van de stad, de Vlaamse Milieumaatschappij en de afdeling milieuvergunningen van het Vlaamse departement Leefmilieu, Natuur en Energie, besloot de deputatie om de milieuvergunning te weigeren.

"Die steenkoolcentrale zou een te grote invloed hebben op het milieu en is daarom niet toelaatbaar. Alhoewel E.ON een hoogwaardig technologische steenkoolcentrale wil bouwen die milieuvriendelijker is dan de huidige steenkoolcentrales, blijven er alternatieve energiebronnen mogelijk die het milieu en onze toekomst veel minder belasten", besluit Röttger.

Het Europees Parlement en Kathleen ijveren al langer dan vandaag voor een uitstootvermindering van 30% en proberen uiteraard ook de Europese Commissie warm te maken voor deze doelstelling. Verrassend, op een vraag van Kathleen hierover vorige week antwoordt de Commissie of het Parlement misschien zelf voorstellen heeft voor beleidsmaatregelen. Dat is de wereld op zijn kop. De Commissie is de uitvoerende macht van Europa, en wordt gecontroleerd door het parlement. Door het parlement om beleidsvoorstellen te vragen, keert het de rollen om.

Maar goed, we zijn van goede wil:

1. Energie-efficiëntie!
Door efficiënt met energie om te gaan, kan er op energieverbruik bespaard worden. Dit kan op verschillende manieren. Denk aan het fonds ter ondersteuning van lokale milieuvriendelijke energieprojecten dat we laatst goedkeurden of het actieplan energie-efficiëntie dat we momenteel in het Parlement bespreken. Of door het gebruik van slimme energiemeters - meters die de consument via een display op regelmatige tijdstippen informeren over zijn energieverbruik. Kathleen is hier voorstander van, mits de invoering ervan gekoppeld wordt aan een transparante energiefactuur en de consument ook voldoende ingelicht wordt. Het is aan de Commissie om dit op de agenda van de lidstaten te plaatsen.

 2. Isoleren!
Het grootste potentieel van energie-efficiëntie zit in de gebouwen. Op dit moment gaat er door slechte isolatie en inefficiënte verwarming en verlichting nog te veel energie verloren. Het Europees Parlement besliste onlangs dat tegen 2020 het nettoverbruik van nieuwe gebouwen bijna nul moet zijn. Aan de Commissie om hier werk van te maken door o.a. subsidiëringsmechanismes in het leven te roepen.

3. Hernieuwbare energie!
Ook op vlak van hernieuwbare energie zijn er nog onbewandelde Europese paden. Windenergie op zee biedt enorm veel potentieel aan hernieuwbare energie, maar investeringen lopen al te vaak grote vertragingen op. Ook heel wat lidstaten hebben hier boter op het hoofd. Zo had België haar actieplan hernieuwbare energie aan de Europese commissie moeten overmaken op 30 juni, maar dat is nog steeds niet gebeurd.

Moet er nog zand zijn? We blijven duwen.
 

"De omzendbrief is duidelijk in tegenspraak met eerdere verklaringen gedaan door Eric Besson, de minister van Binnenlandse Zaken van Frankrijk. Die zei dat Frankrijk niet specifiek 'tegen' de Roma-mensen heeft gehandeld.
Het Europees parlement had het bij het rechte eind toen het eind vorige week de resolutie stemde waarin ze de Franse autoriteiten vraagt om de 'vrijwillige' repatriëring op basis van etnische criteria een halt toe te roepen."

De S&D-fractie dringt er bij de Europese Commissie op aan een grondige evaluatie te maken van de acties van de Franse regering ter zake. De fractie onderstreept ook de noodzaak om een Europese strategie voor de inclusie van de Roma-bevolking uit te tekenen en ervoor te zorgen dat de beschikbare financiële instrumenten hen effectief bereiken en hen helpen bij hun sociale integratie.
De fractie van socialisten en democraten verwacht ten slotte van de Europese commissaris voor Justitie, Grondrechten en Burgerschap – maar ook van haar collega's bevoegd voor Werk en Sociale Zaken en Binnenlandse Zaken – een grote betrokkenheid in dit proces.

Bijgevoegd vind je de integrale resolutie die door het Europees parlement werd goedgekeurd. 

Meer info over de campagne en over Wachtnacht vind je via deze link.
 

In zijn speech gaf de voorzitter van de Commissie een opsomming van wat Europa de laatste jaren heeft gedaan en wat ze nog moet doen. Europa staat volgens Barrosso voor vijf belangrijke uitdagingen. De aanpak van de economische crisis, het herstel van de groei ten behoeve van de werkgelegenheid, de totstandbrenging van vrijheid, rechtvaardigheid en veiligheid, het aangaan van onderhandelingen met het oog op een moderne begroting en een grotere rol gaan spelen op het wereldtoneel. Dat alles gesteund op het nemen van maatregelen die nodig zijn om uit deze crisis te geraken.

Barrosso was zichtbaar tevreden bij zijn opsomming van de "ambitieuze en uitdagende agenda". Ook onze S&D-fractie hoopt dat de Commissie hiermee de krijtlijnen voor een modernere en sterkere Europese Unie verder tekent. En vooral, dat de weg naar een sociaal Europa en een Europa dat klaar is voor de toekomst definitief wordt ingeslagen.

In januari 2009 stelde de Europese Commissie 3,5 miljard euro ter beschikking van grote infrastructuurprojecten voor energie. Bedoeling was met het geld de economie weer aan te wakkeren, nadat de economische crisis het grootste deel van deze projecten had stil doen vallen. Ook Belgische projecten genoten hiervan. Zo kreeg het windmolenpark op de Thorntonbank steun en kwam er ook geld voor een gasverbinding tussen Frankrijk en België. Ondertussen is het merendeel van de centen uitgegeven, maar er blijft een bedrag van 115 miljoen over. Met dit restbudget wordt nu het fonds opgericht.

Met het fonds zullen Europese steden en gemeenten financiële steun krijgen voor hun initiatieven op vlak van hernieuwbare energie en energie-efficiëntie. "Er liggen vandaag honderden van zulke projecten te wachten: initiatieven rond duurzame straatverlichting, oplaadpunten voor elektrische wagens, isolatieprojecten, projecten voor wind- en zonne-energie. De besturen willen wel, maar krijgen hun projecten niet gefinancierd. Banken zijn vandaag nog altijd relatief terughoudend en dat remt dit soort broodnodige innovatie erg af." Vandaar het fonds. "Met de steun van Europa zullen banken minder geneigd zijn op de rem te gaan staan. In de praktijk kan het fonds zo een veelvoud van zijn eigen bedrag aan milieuvriendelijke projecten genereren. In een eerste raming komen wij uit op maar liefst 800 miljoen euro. Een voor Europa relatief klein bedrag kan zo een redelijk grote impact genereren."

Het project is nieuw voor Europa, maar kan een enorme stimulans zijn voor lokale overheden én Europa een stap dichterbij brengen in de realisatie van de 20-20-20 doelstellingen."Bovendien verminder je er de werkloosheid mee: dit soort projecten gaan vaak gepaard met een grote werklast en leveren dus een pak nieuwe banen op. Ik zal er alvast voor ijveren dat onze Vlaamse steden en gemeenten goed van het fonds op de hoogte zijn."

Vandaag kreeg het initiatief alvast de unanieme steun van de Commissie Industrie en Energie in het Europees Parlement. De volgende stap is de stemming in plenaire begin oktober. In principe zal dat geen probleem meer vormen. Helaas zijn er nog enkele lidstaten die het geld liever onderling zouden verdelen, maar dat vindt Van Brempt onzin: "Deel dit bedrag door het aantal lidstaten en je ziet dat er niet veel overblijft. Bovendien verlies je ook de hefboomfunctie van het totaalbudget. Ik reken op voorzitter België om dit project goed door de Raad te krijgen."

Via deze link kan je het filmpje met de voorstelling bekijken.

Wat heb je nodig?
Risottorijst (goede kwaliteit, natuur)
350gr groene asperges (liefst klein formaat)
bakje shiitakes
ui (jong en vers)
look (vers)
Witte wijn
1L fijne groentebouillon
1 citroen (onbespoten, anders heb je pesticiden in je eten...)
verse basilicum en een takje verse munt
100gr kaas (liefst Fontina , maar parmezaan mag ook)
kruiden: zwarte peper (uit de molen), komijn, gedroogde rode peper, ...

Hoe?
Risotto maken is én heel erg simpel én kan grandioos mislukken. De rijst moet 'al dente' zijn, smeuïg maar niet te lopend en uiteraard goed van smaak... De manier om dat te bereiken is de ganse tijd roeren, bouillon bijvoegen en uiteraard op tijd stoppen met koken.

Asperges wassen, eindjes afsnijden (niet te gierig zijn de uiteinde kunnen echt houtig zijn), in stukjes snijden en de kopjes apart houden, de ui en de look fijn snijden. De shiitakes kuisen en in stukjes snijden. De citroen halveren en de schil er af doen (heel fijn en het wit van de schil niet meepellen!)

De ui, de knoflook en de komijnkorrels aanbakken in olijfolie en dan de rijst er bij doen. De korrels laten blinken. De wijn erbij en laten verdampen? Goed roeren. En vanaf nu: goed roeren en steeds opnieuw vocht toevoegen.

Na 7 minuten de asperges erbij (niet de kopjes). Na nog eens 7 minuten de kopjes en de shiitakes. Uiteraard is dit te variëren naargelang de dikte van de asperges.

Tot slot na nog eens 6 a 7 minuten : het laatste deel is nog ontzettend belangrijk, want hier komt het ruime smaakpalet op de voorgrond. De kaas in kleine blokjes, de fijn gesneden basilicum en de munt, de heel fijn gesneden citroenschil allemaal door de risotto die je nu van het vuur hebt genomen. Goed blijven roeren. Zout en peper en klaar.

Serveer met een fris glas witte wijn. Er kan een stukje witte gegrilde vis bij, maar dat hoeft helemaal niet!

De vraag kan je lezen via deze link.

Vooral de realisatie van een Europees minimuminkomen moet voor haar op de agenda komen tijdens dit Europees jaar van de armoedebestrijding. “Ondanks de overtuiging dat ook een Belgische regering in lopende zaken een goede Europese huisvader zal zijn, hoop ik toch op een snelle regeringsvorming”, onderstreept Van Brempt.
 
Ook de groep van Europese socialisten steunt volop het Belgische voorzitterschap. "Dit is een kans voor ons allemaal", zegt S&D-fractieleider Martin Schulz. Ook hij benadrukt het belang van het sociale tijdens het voorzitterschap.

In bijlage vind je de prioriteiten van sp.a voor het Belgisch voorzitterschap.

De tussenkomst van Kathleen vind je op deze link.

Klik hier voor de reportage die TV-Oost hierover maakte.
Voor meer info, zie ook dit artikel.

Met haar KLIK-klasjes is curieus één van de tien geselecteerden uit 62 projecten. De jury prijst de creativiteit en het gebruik van innovatieve methodes. De mobiele internetklas van curieus trekt door Vlaanderen en geeft niet de zoveelste surf of mail cursus. In vier lessen maakt curieus je helemaal wegwijs in sociale netwerksites zoals bijvoorbeeld facebook.

Drie van de tien organisaties zullen de uiteindelijke award in ontvangst mogen nemen. Op 18 november worden zij dan ook uitgenodigd in het Vlaams Parlement voor de officiële prijsuitreiking. Hopelijk zit Klik bij de drie laureaten. Succes!

Meer info over curieus en haar projecten vind je op hun site.
 

De foto van hun actie sturen ze, samen met een begeleidende brief, naar alle Europese regeringsleiders en Europees president Herman Van Rompuy. Het is aan hen om de signalen vanuit zowel het Europees parlement als de armoedeorganisaties op te nemen.

Het Vlaams Netwerk, De Link en Samenlevingsopbouw Antwerpen Provincie hebben samen met mensen in armoede gewerkt aan voorstellen voor een sociaal Europa, voorstellen voor een nieuwe strategie die wel degelijk een impact op armoedebestrijding zou hebben. Op uitnodiging van Kathleen Van Brempt gingen ze ook met deze voorstellen naar Straatsburg, waar ze een ontmoeting hadden met Commissaris Karel De Gucht en Laszlo Andor. Van deze reis is ook een boekje gemaakt, een verslag met tekst en beeld, een schets van het leven in armoede en bundeling van de eisen. Het boekje kan je gratis bestellen door een mail te sturen met je adresgegevens en het aantal exemplaren.

Onder vind je de brief van de verenigingen. 
 

International Whaling Commission

Artikel uit De Morgen

Concreet vraagt de commissie dat de lidstaten niet minder dan 85 procent van de gebruikte apparaten opnieuw inzamelen via gemeentelijke recyclageparken, verkooppunten of kringloopcentra. De inzameling tot dusver gebeurde op basis van gewicht: 4 kilo per inwoner per jaar. Gevolg was dat er vooral wasmachines gerecycleerd werden of apparaten waar nog waardevolle zaken in zitten, zoals gsm's. Sommige lidstaten haalden bovendien met gemak de doelstelling en anderen, waar toestellen bvb een langere levensloop hebben, totaal niet.

"Daarom deze verschuiving", legt Van Brempt uit. "We willen gewoon zo veel mogelijk inzamelen en recycleren. Vandaag weet de Europese consument vaak totaal niet waar hij met zijn gebruikte apparaten terecht kan. Dat moet veranderen. Via de lidstaten, naar de producenten, naar de consument. Deze richtlijn zal meer initiatieven bij de leveranciers genereren en meer kanalen voor de consument."

Naast inzamelen moet er natuurlijk ook meer gerecycleerd worden. In de richtlijn zijn daarom 6 categorieën opgenomen met concrete doelstellingen voor recyclage. Belangrijkste is dat de sector verplicht wordt voor elk van die categorieën 5 procent opzij te houden voor hergebruik. "Dit gaat een belangrijke opstoot geven aan de kringloopwinkels en de tweedehandsmarkt. En dus ook goed voor de sociale economie. Bovendien zetten we ook een stap dichter bij het idee van cradle to cradle."

Een laatste opdracht die de parlementsleden meegeven aan de Commissie is de vraag naar een nieuwe inzamelingsdoelstelling voor klein elektrisch en elektronisch afval. "Mensen gooien dit soort zaken erg makkelijk weg. Een elektrische tandenborstel, een sprekende pop, sportschoenen met lichtjes in. Vaak zitten daar grondstoffen in die erg duur zijn en moeilijk verkrijgbaar. Recyclage kan ook hier helpen. Een voorbeeldje: er wordt vandaag al meer goud herwonnen via recyclage dan er uit de mijnen komt."

Het sluitstuk van de stemming vandaag was de goedkeuring van een pak voorstellen die de controle op illegaal uitgevoerd afval moeten verscherpen. "Want afval dumpen blijft nog altijd goedkoper dan recycleren."

In het Offshore Valuation report wordt voor de eerste keer berekend wat offshore hernieuwbare energieproductie kan betekenen voor het Verenigd Koninkrijk. De resultaten geven aan dat de capaciteit enorm is, zelfs met de huidige technologieën. Het komt er hem enkel op aan om te durven investeren in hernieuwbare energie.

Meer info over de studie of het Pirc vind je via deze link.

Kathleen Van Brempt: "Het is duidelijk dat Europa nood heeft aan een overkoepelend economisch beleid. Dag aan dag verliezen we terrein aan speculanten die liever geld binnenhalen dan stil te staan bij de gevolgen. Dat gaat soms echt te ver. Recent was er het voorbeeld van Spanje. Eerst stonden de ratingbureaus te roepen dat het land dringend zijn begroting moest aanzuiveren. Maar toen Zapatero zijn besparingen voorstelde maakten ze zich plots zorgen over het gebrek aan investeringen en werd de rating van Spanje naar beneden gezet. Dat is echt immoreel."

De beste instantie om hier snel paal en perk aan te stellen is de Europese Commissie, vinden de socialisten. Daar moeten dringend afspraken gemaakt worden over de invoering van een bankentaks, een verbod op naked shortselling en een aanpak van de ratingbureau's. "Het is tijd dat we weer over waarden spreken", klonk het in het parlement. "Dit soort gedrag moet er echt uit."

De socialisten pleiten dan ook voor snelle actie. "De top van morgen moet hier een beslissing in nemen. De Task Force van Van Rompuy komt nu eerst met adviezen aandraven en daarna gaan we weer getouwtrek krijgen tussen Frankrijk en Duitsland. Dat moet echt ophouden. Barroso moet nu eindelijk eens tonen dat hij tanden heeft. We gunnen het Herman Van Rompuy, maar de realiteit is dat de staatsleiders op zo'n Europese top vooral bezig zijn met elkaar complimenten te geven in plaats van knopen door te hakken. Zo gaan we er echt niet geraken."

Uiteraard geldt de hoogdringendheid ook voor de Europese doelstellingen EU2020 die morgen besproken worden. "De voorstellen van de Commissie worden bijna systematisch uitgehold. De vijf doelstellingen worden bovendien steeds economischer en steeds minder sociaal, terwijl je de beide moet doen. Door het sociale af te bouwen verzwak je ook je veerkracht en dus je welvaart. Dat kunnen wij niet aanvaarden."

"De regeringsleiders die morgen samenkomen dragen een grote verantwoordelijkheid", vindt Van Brempt. "Ofwel slagen ze er in hun nationale belangen te overstijgen, ofwel wordt dit opnieuw een top van gemiste kansen en laten ze de weg opnieuw vrij voor speculanten. Met alle gevolgen van dien." Al ziet het er nu allerminst naar uit dat die kansen genomen zullen worden.

In de campagne hebben de andere partijen, met NV-A en Open VLD op kop, de mond vol van de noodzaak om streng te besparen en hard te snoeien. Daar moeten we mee oppassen, want zo’n standpunten kunnen onze toekomstige welvaart echt in het gevaar brengen. De volgende regering zal natuurlijk moeten bezuinigen, maar ze mag dit enkel doen binnen een verstandige toekomstvisie. Naast die strenge besparingen moet je daarom tegelijkertijd slim blijven investeren. Gezinsbeleid blijft daarbij een topprioriteit.

Enerzijds betekent dit dus dat we ons richten naar de sterkhouders van de maatschappij van morgen: de kinderen. De beste strategie om je welvaart te verzekeren is om te investeren in onderwijs en kwaliteitsvolle kinderopvang.

Neem nu het voorbeeld van kinderopvang. Het is absoluut cruciaal dat er voldoende, toegankelijke (en dus betaalbare!) en kwaliteitsvolle kinderopvang is. Het is eigenlijk de verdomde plicht van de overheid om hier voor te zorgen, ook als je het vanuit een kille, puur economische bril bekijkt.
Uit recente tijdsbestedingscijfers blijkt dat maar liefst één op zeven voltijds werkende vrouwen de combinatie arbeid en gezin als problematisch beschouwt. Natuurlijk start dit met de zoektocht naar kinderopvang. Maar ook in de verdere loopbaan zien we dat veel bedrijven (en overheden) hier tekortschieten. Nochtans heeft het faciliteren van de combinatie arbeid gezin enorm potentieel om meer mensen aan het werk helpen.
 
De volgende federale regering zal daarom extra inspanningen moeten leveren het vlak de combinatie van arbeid en gezin. Op Vlaams niveau betekent dat een verdere inspanning rond kinderopvang en onderwijs. Dat zijn niet alleen belangrijke verkiezingsthema’s. Het zijn cruciale thema’s naar de toekomst toe. Ik eis aandacht voor onze toekomst. Ik eis aandacht voor onze kinderen.

Dat net de sector van de hernieuwbare energie er vandaag in geslaagd is om de stemming hierover in de commissie milieu negatief te beïnvloeden stoort Van Brempt uitermate. "We zien dit al een tijdje komen. De sector, hierin vooral aangedreven door de Amerikaanse producent van cadmiumhoudende zonnepanelen First Solar, hangt al weken bij alle parlementsleden aan de bel om dit te bewerkstelligen. Met argumenten dat de sector sowieso milieuvriendelijker en verantwoordelijk genoeg is om zelf voor de afbraak in te staan, of dat de vooruitgang van de groene energie hierdoor geremd zou worden. Onzin. Ze zouden moeten begrijpen dat ze hiermee de deur openzetten voor andere uitzonderingen en dat ze zichzelf hiermee meer kwaad doen dan goed."

Met de stemming in de commissie is het verhaal nog niet ten einde, maar Van Brempt vreest dat ook bij de definitieve stemming een meerderheid voor de uitzonderingsmaatregel zal kiezen. "Met als gevolg dat we net dat wat het milieu moet verbeteren gaan toelaten om mensen ziek te maken. Het is als tegen de chauffeur van een elektrische wagen zeggen dat hij wel fout mag parkeren. Dit is echt geen goed signaal."

Los van de uitzondering voor hernieuwbare energieproducten keurde de commissie wel een aantal positieve zaken goed. Zo werd het toepassingsgebied uitgebreid, waardoor heel wat types van toestellen die vroeger niet onder de wetgeving vielen dat nu wel doen. Daarnaast werden procedures voor het toelaten van uitzonderingen en voor het toekomstig bannen van bijkomende gevaarlijke stoffen verscherpt. Tot slot werd een uitgebreide lijst van 'verontrustende' stoffen goedgekeurd waarvoor een bijkomende screening nodig is. Op die lijst staan onder meer alle gebromeerde en gechloreerde brandvertragers, ftalaten en PVC. Een voorstel om nu al een aantal bijkomende stoffen (onder meer in computers en gsm's) te verbieden haalde het niet door de tegenstand van de conservatieve fractie. De groenen stemden hier wel voor het voorstel.

Martin Schulz, fractieleider van de S&D in het Europees parlement: "Het gebruik van dodelijk geweld tegen burgers op deze schepen, is onaanvaardbaar. Israël heeft met deze militaire actie, zoals we die op televisie hebben gezien, een grens overschreden.”
 
"We vragen 'safeguards' en dus bescherming voor de mensen die door het Israëlische leger werden meegenomen. De internationale gemeenschap moet haar afkeuring duidelijk laten merken aan het adres van de Israëlische overheid.”
 
Vice-voorzitter van de fractie Véronique de Keyser, verantwoordelijke voor het humanitaire beleid en net terug van een delegatiebezoek aan Gaza, onderschrijft de oproep van haar fractieleider: "We moeten nu eisen dat Israël de blokkade op Gaza opheft. Het dramatische voorval heeft ons tot een 'a point of no return' gebracht."
 
Haar collega Adrian Severin (buitenlands beleid) schaart zich achter de veroordeling. “Een dergelijke daad van agressie zal geen enkele oplossing bieden. Wel integendeel. Het zal de humanitaire tragedies en de onveiligheid van Israëliërs en Palestijnen enkel doen toenemen."

De Hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie, Catherine Ashton, vraagt Israël om een volledig onderzoek naar de omstandigheden rond het incident. Ashton vraagt ook de onmiddellijke en onvoorwaardelijke doorgang van humanitaire hulp, commerciële goederen en personen van en naar Gaza. Ashton herinnerde eraan dat de Europese Unie de blokkade van de Gazastrook als "onaanvaardbaar en politiek contraproductief" beschouwt.

De aanleiding van het bezoek is de op het eerste zicht wat eigenaardige alliantie die de afgelopen jaren tot stand kwam tussen de natuurbeweging en het Antwerpse havenbedrijf. Deze samenwerking geldt tegenwoordig als voorbeeld in Europa over hoe je natuur en industriële belangen kan trachten te verzoenen.

Een tiental jaar geleden leefden natuurbeweging en haven op zeer gespannen voet.
Het conflict escaleerde bij de realisatie van het Deurganckdok op Linkeroever. De natuurbeweging eiste onverkort respect voor de Europese vogel- en habitatrichtlijn en trok naar de Europese commissie en de rechtbank om milderende maatregelen en compensatie voor teloorgaande natuur te eisen.

Toen ik als Europarlementslid in 2001 samen met toenmalige Vlaams parlementslid en havenkenner Robert Voorhamme tijdens een persconferentie stelde dat de haven moest leren om de Europese regels te respecteren en dat de impasse van het Deurganckdok enkel kon doorbroken worden door écht werk te maken van voldoende grote en ernstige natuurcompensaties was dat voor Antwerpse socialisten erg ongewoon. Vandaag ben ik er echter meer dan ooit van overtuigd dat het er mee toe geleid heeft dat er een dynamiek op gang kwam in de haven waarbij voor het eerst op gestructureerde wijze en op basis van gelijkheid getracht werd van belangen voor natuur en haven te verzoenen.

Nu bijna tien jaar later geldt de samenwerking die sinds toen enkel maar versterkt en uitgediept werd dus als voorbeeld voor Europa en daar mogen we in Antwerpen best trots op zijn en ook Natuurpunt mag zich daar voor op de borst kloppen.

Je vindt een verslagje van Natuurpunt op deze link, samen met wat meer uitleg over het project “De Antwerpse Haven Natuurlijker”.

Meer info over de Kuifeend vind je hier. Via deze link ga je naar de site van Janez Potocnik.
 

In Vlaanderen zijn we er aan gewoon geraakt dat we GFT scheiden en dat dit wordt opgehaald en verwerkt. Dat is echter in de rest van Europa lang niet overal het geval. Heel wat potentieel voor hergebruik van grondstoffen en energierecuperatie gaat zo verloren.

Ik was schaduwrapporteur voor het dossier in de industriecommissie. Dat wil zeggen dat ik woordvoerder was voor de sociaaldemocraten in het Europees parlement. Door de industriecommissie werd een unaniem opinierapport goedgekeurd. Daarbij werd mede op basis van mijn voorstellen het rapport van de Britse conservatief Giles Chichester (die als rapporteur namens de industriecommissie een eerste voorstel van opinie op papier zette) dat nogal eenzijdig op gericht was op energieopwekking uit bio-afval, stevig bijgestuurd. Ik legde daarbij de nadruk op de afvalhiërarchie die in eerste instantie focust (na preventie uiteraard) op het hergebruik van grondstoffen. Voor bio-afval betekent dit dat er eerst moet ingezet worden op compostering en dan pas op energieopwekking of productie van biobrandstof (biogas). Daarbij moet natuurlijk getracht worden om ook tijdens de compostering maximaal de vrijgekomen warmte en energie op te vangen en te gebruiken.

Compost kan een belangrijke rol spelen bij bodemverbetering en erosiebestrijding, kan kunstmest vervangen en het gebruik ervan heeft (door het inbrengen van organische stof in de bodem) een gunstig effect in de strijd tegen de klimaatverandering. Alle amendementen die ik indiende om hier de nadruk op te leggen, werden goedgekeurd.

Ik ben er ook van overtuigd dat de Europese commissie best met een voorstel van aparte richtlijn komt om daarin de hele aanpak van bio-afval te regelen en de nodige zaken op te leggen aan de lidstaten: organisatie van de inzameling van bio-afval en bijhorende doelstellingen, kwaliteitseisen voor compost, standaarden voor verwerkingen van bio-afval en dergelijke meer. De amendementen die ik daarvoor indiende haalden het niet. In de industriecommissie acht men het niet nodig dat hiervoor een duidelijk kader wordt geschapen. Het dossier werd naar de milieucommissie verhuisd, waar ik het verder opvolgde en opnieuw de nood onderstreepte om aan een aparte richtlijn te werken. Volgende week volgen stemmingen in de milieucommissie. Voorlopig ziet het er naar uit dat het pleidooi voor een specifieke richtlijn het daar wél haalt. Wordt vervolgd.

Interessant vandaag is vooral het debat over het begrotingsbeleid. Het Europa van de toekomst bouwen betekent immers dat er vandaag al geïnvesteerd moet worden. Dit staat echter in schril contrast met de roep naar massale bezuinigingen en een strikt orthodox begrotingsbeleid die het hardst weerklinkt in conservatieve en liberale hoek. Een misleidend debat dat echter vooral de verborgen agenda's dient, bijvoorbeeld om de rol van de staat terug te dringen.

Willen wij dan enkel uitgeven? Laat ons dat misverstand alvast de wereld uit helpen: een overheid die structureel op krediet leeft, voert een even asociaal beleid als zij die snoeien zonder omzien. Hiermee wordt de schuldlast immers gewoon naar de volgende generaties verschoven en brengt men ook de betaalbaarheid van de pensioenen ernstig in het gedrang. Zie ook het (verkiezings)debat vandaag bij ons. Een verzekerd pensioen staat of valt met gezonde overheidsfinanciën en correcte begrotingsdiscipline. Snoeien in de gemakkelijkste of de grootste budgetten is niet noodzakelijk de beste oplossing. De eerste slachtoffers zijn dan vaak de gezinnen en de zwakkeren (omdat sociale uitgaven vaak op de eerste rij staan als er gesnoeid moet worden).

Wat je nodig hebt, is een duidelijke lijn. Aan de basis van budgettaire orthodoxie moet een budgettaire strategie liggen. In deze strategie moet je duidelijk maken waar je naar toe wil, hoe je wil investeren, hoe je wil blijven beschermen. Dit voorkomt dat je hard maar contraproductief bezuinigt. Als je hard gaat bezuinigen in uitgaven die gericht zijn op gezinnen, snij je uiteindelijk in eigen vlees en bereik je het tegenovergestelde effect. Je rekening mag dan misschien aangezuiverd zijn, maar je hebt ondertussen wel je toekomstige economische groei zwaar gehypothekeerd, waardoor er stilstand dreigt.

Een concreet voorbeeld: door te snoeien of minder te investeren in kinderopvang vernietig je niet alleen jobs in de kinderopvang, maar werp je ook een barrière op voor ouders om de combinatie tussen arbeid en gezin te kunnen maken. Hierdoor sluit je een heel aantal mensen (en dus talenten) uit van de arbeidsmarkt.

Een begrotingsstrategie identificeert dus de doelstellingen achter je begroting waardoor je verstandig kan bezuinigen en slim kan investeren. Hierbij moeten er volgens ons drie punten centraal staan:

- investeren in gezinnen: het faciliteren van de combinatie arbeid gezin zal meer mensen aan het werk helpen wat onder meer ook zal leiden tot een bredere belastingsbasis

- investeren in sociale bescherming: de kosten van ons maatschappelijk falen en het opvangen van mensen die door de mazen van het net vallen zijn vele malen hoger dan de kosten van het voorkomen dat deze mensen überhaupt achterblijven

- investeren in slimme, groene groei: het is al vaker gezegd en het wordt vooral ook steeds luider en door steeds meer mensen gezegd. Het stoppen (en terugdringen) van de klimaatverandering is één van de belangrijkste uitdagingen waar we voor staan, maar biedt ook ongekende kansen om met slimme investeringen een ander soort economie op te bouwen en groene jobs te creëren

Dat is natuurlijk niet alles. Om te kunnen investeren, zijn er ook nieuwe inkomsten nodig. Ook hier pleiten we voor verantwoord en sociaal. Dat kan om te beginnen via twee taksen. Ten eerste een taks op financiële transacties: een bescheiden heffing van 0,05% oftewel 5 eurocent per transactie van 100 euro. Bescheiden, maar in de EU alleen al goed voor jaarlijks 200 miljard euro. Dat de taks er tegelijk toe bijdraagt om financiële speculatie af te remmen en meer stabiliteit in het financieel systeem te brengen is uiteraard meegenomen. Ten tweede de invoering van een CO2 taks. Dit gaat in sé over de internalisering van externe kosten (bijdrage aan de klimaatopwarming). In Europa staan we hier al ver in door de uitwerking van een emissiehandelsysteem, maar we moeten verder gaan. En als de rest van de wereld niet kan of wil volgen moeten we een invoerheffing instellen om te vermijden dat onze industrieën wegtrekken om zich te vestigen in landen waar ze niet moeten betalen om te vervuilen.

Dit alles maakt duidelijk dat er heel wat politieke moed nodig is, zeker binnen de EU, om op een verstandige manier uit deze crisis te geraken. Het is dan ook hoog tijd voor Barroso, als voorzitter van de Europese Commissie, om te tonen dat hij durft, en voor Herman Van Rompuy, als voorzitter van de Europese Raad, om te tonen dat hij kan, zelfs als dat betekent dat hij moet ingaan tegen sommige (grote) lidstaten.

Maar dit hele verhaal is niet alleen een Europees verhaal. Ook in België worden we geconfronteerd met een moeilijke budgettaire situatie. Om het begrotingstekort tegen 2012 tot de Maastrichtnorm van 3% terug te dringen, moet er de komende twee jaar bijna € 9 miljard bespaard worden. Het is dus meer dan ooit nodig om een duidelijk kader te hebben dat ons toelaat om verstandig te besparen en slim te investeren zodat we welvaart kunnen creëren en niet blind beginnen te snoeien waardoor we ons economisch en sociaal model op de helling zetten. Laat dit dus ook de inzet zijn van de kiescampagne hier in België. Na 3 jaar stilstand is het tijd om oplossingen aan te reiken.

Kathleen Van Brempt en Saïd El Khadraoui
 

Voor bestaande gebouwen komt er nog geen Europese richtlijn. Wel zullen grote renovatieprojecten onder dezelfde regelgeving vallen en dus ook moeten streven naar een bijna nul-verbruik.

Met de richtlijn wordt een belangrijke stap gezet in de plannen om het Europese energieverbruik te verlagen. Vandaag zijn de Europese huishoudens goed voor 25 procent van het totale energieverbruik.

Voor mij is de nieuwe wetgeving uiteraard een goede stap vooruit. Vooral omwille van de notie van energie-armoede die opgenomen is in de richtlijn. Met dit soort wetgeving moet je erg goed opletten dat iedereen mee is. Milieumaatregelen moeten, maar mogen geen kloof slaan. Vooral voor zij die het financieel moeilijker hebben is het belangrijk weinig te verbruiken. Ik zal daarom aandringen om ook op de Europese huurmarkt snel goede milieuregels in te voeren.

Meer info vind je via deze link.

"Het Europees Parlement is hier een belangrijk onderdeel van", vult Saïd El Khadraoui aan. "Dat Biden naar het Parlement komt heeft natuurlijk te maken met ons verzet tegen het Swift-akkoord, maar ook met het besef dat er wederkerigheid nodig is. De Verenigde Staten hebben Europa nodig en vice versa. De tijd van een eenzijdige wereldpolitie is voorbij en de Amerikanen beseffen dat. De wereld is ook op dat vlak veranderd en Biden erkent dat."

Dat Biden zegt dat hiervoor aan beide kanten moed nodig zal zijn vinden de Europarlementsleden een positief signaal. Van Brempt: "We moeten inderdaad de moed opbrengen met elkaar te praten en naar elkaar te luisteren. Recent ben ik naar Washington gegaan voor een ontmoeting met een aantal leden van het Amerikaans Congres. Ook daar realiseren ze zich het belang van de samenwerking. Onze argumenten van privacy worden herkend, omdat die discussie ook in de VS gevoerd wordt. Dat soort dialoog is nodig, want we staan allemaal voor dezelfde uitdagingen."

Besluit: een positieve passage met een opening naar meer en betere samenwerking. "Al hoeft het de volgende keer geen kwarteeuw te duren voor er weer een Amerikaan komt spreken", besluit Saïd El Khadraoui.

“Drie jaren stilstand in de Wetstraat hebben tot achteruitstand in de Volksstraat geleid”, weet Caroline Gennez. “Dat blijkt duidelijk uit werkloosheidscijfers, armoedecijfers, gezondheidscijfers, prijzen van de energie en kosten van de verzekeringen. Die kille cijfers betekenen voor veel mensen een drama. Dat kunnen we niet laten gebeuren. We willen werken aan een betere toekomst en de welvaart opnieuw op gang trekken. Onze sterke ploeg heeft een concreet en degelijk programma uitgewerkt, zodat we samen opnieuw vooruit kunnen gaan. sp.a wordt een te duchten tegenstander."

De ploeg waarmee sp.a naar de verkiezingen trekt kan rekenen op tonnen ervaring en expertise.
Zo trekt Johan Vande Lanotte de senaatslijst. Johan krijgt de steun van Frank Vandenbroucke. “Wij waren de eerste partij die een duidelijke nota over de staatshervorming voorgesteld heeft”, zegt Caroline Gennez. “Die nota was van de hand van Frank Vandenbroucke. We willen geen staatshervorming om de staatshervorming, maar wel een sociale staatshervorming.”

Caroline Gennez zelf trekt de kamerlijst in Antwerpen. “De voorbije drie jaar werd het steeds riskanter om ziek te worden”, zegt Gennez. “Bijvoorbeeld omdat mensen een onbetaalbare hospitalisatieverzekering aangesmeerd kregen. Dat kan voor ons niet. Daarom willen wij meer investeren in de gezondheidszorg.”

In Vlaams-Brabant trekt Bruno Tobback de lijst. Hij heeft een pensioenplan uitgewerkt, dat er niet alleen voor zorgt dat de laagste pensioenen serieus kunnen verhogen, maar er ook voor zorgt dat jongeren later nog een pensioen zullen hebben.
In Brussel-Halle-Vilvoorde is het aan Hans Bonte. Al jaren is ‘werk’ zijn thema in de Kamer. “Nu er steeds meer jobs sneuvelen is werk, werk en werk mijn prioriteit”, zegt Bonte.
De lijsttrekker in West-Vlaanderen wordt Renaat Landuyt. Hij stelt al drie jaar vast hoe justitie steeds meer in de soep draait en heeft er zelfs een blunderboek over geschreven. “Terwijl enkele simpele ingrepen eigenlijk volstaan om het tij te keren en justitie weer in de juiste banen te leiden”, zegt Landuyt.
In Oost-Vlaanderen trekt Dirk Van der Maelen de lijst. Dirk wil van eerlijke fiscaliteit en betrouwbare banken een thema maken. In Limburg tenslotte trekt Ingrid Lieten de lijst. Zij zet volop in op een vernieuwende economie, die de sputterende motor weer kan aanzwengelen.

“Met deze ploeg staan we aan de kant van de mensen. We worden een te duchten tegenstander”, besluit Caroline Gennez.
 

Centraal op dit seminarie staat de bestrijding van kinderen in armoede en de preventie van armoede op jonge leeftijd. Experten en politici uit diverse Vlaamse politieke partijen geven hierop hun commentaar, waarna een debat met alle aanwezigen plaatsvindt. 
Kom mee luisteren en debatteren.

Inschrijven kan via www.vleva.eu/content/6739 | Deelname is gratis.

- Ontmoeting (28/4) met Stan McCoy, assistent van de VS handelsvertegenwoordiger, verantwoordelijk voor de ACTA onderhandelingen. De ACTA staat voor Anti-Counterfeiting Trade Agreement, een handelsverdrag voor internationale standaarden op het gebied van de handhaving van het intellectueel eigendomsrecht. Meer info vind je hier.

- Ronde tafeldiscussie (28/4) met een groep vertegenwoordigers van de Amerikaanse democraten (de partij van president Obama).

Bijzonder interessant was de ontmoeting met Olivier Blanchard (28/4), de hoofdeconoom bij het Internationaal Monetair Fonds (IMF) én een van de meest gerenommeerde macro-economen. Onderwerp was de Griekse crisis.

- Ronde tafeldebat (29/4) over e-governance met vertegenwoordigers van ICANN (internet domeinnamen).

- Een evaluatie en gesprek met onze S&D-fractie over één jaar regeren onder president Obama (29/4).

Dergelijke proefprojecten rond witte daken verdienen aandacht en steun. Het had al eerder mijn aandacht getrokken en ik stelde er dan ook in november al een vraag over aan klimaatcommissaris Connie Hedegaard. 
 

"Tussen 1997 en 2007 nam de inkomensongelijkheid met 22 procent toe in Wallonië en met 24 procent in Vlaanderen", zo schrijven de kranten. "Volgens specialisten kan dat verklaard worden door het stijgende aantal eenoudergezinnen. De statistieken zijn gebaseerd op het inkomen dat alle Belgen jaarlijks aan de fiscus aangeven.
 

In het Waals-Brabantse Lasne en in het arrondissement Aarlen is de ongelijkheid tussen de inkomens het grootst. In Bütgenbach in de Oostkantons en in de Vlaamse arrondissementen Diksmuide, Maaseik, Tielt en Roeselare is het verschil tussen de inkomens het kleinst. Onder de steden tekenen Brussel-Stad en Schaarbeek de grootste kloof op qua inkomens. Brugge en Charleroi zijn het meest egalitair. Bij de gemeenten is na Lasne de ongelijkheid het grootst in Sint-Genesius-Rode, Kraainem, Sint-Martens-Latem en Terhulpen (Waals-Brabant). Bij de gemeenten met het kleinste verschil volgen Niel, Wervik, Laakdal en Opglabbeek op Bütgenbach."

Opnieuw een bericht dat duidelijk maakt dat meer actie om de groeiende ongelijkheid en dreiging van armoede te bestrijden geen overbodige luxe is.

Onder het mom van “we moeten nog wat studeren” werd de doelstelling om 20 miljoen mensen die in Europa in armoede leven uit die situatie te halen, uit de EU2020 gehaald. Dat is erg, zeker voor de 80 miljoen Europeanen die effectief in armoede leven...

In mijn tussenkomst op 7 april 2010 maak ik Herman Van Rompuy nogmaals duidelijk dat hij op de steun van de S&D-fractie kan rekenen, maar dat hij dan wel duidelijke doelstellingen rond armoede in zijn langetermijnvisie moet opnemen.

Ook de extra maatregelen uit het Masterplan 2020 helpen de leefbaarheid, verkeersveiligheid en bereikbaarheid van de stad vooruit. Dit is dan ook in de eerste plaats een positieve beslissing voor al wie in Antwerpen woont, werkt, of er gewoon langs moet rijden.

Lees hier onze volledige reactie.
 

Europa vervangt een al erg magere doelstelling vandaag door de intentie om 'meer' studiewerk te verrichten. Ze laten daarmee aan 80 miljoen Europeanen zien dat ze ook vandaag weer niks voor hen gaan doen. Hier gaan we het niet bij laten. Zowel in het federaal als het Europees parlement als met de betrokken organisaties moeten we er voor zorgen dat de regeringsleiders beseffen dat dit een brug te ver is.

 

Bij de ontmoeting die wij (met ervaringsdeskundigen in armoede) met hem hadden begin deze maand in Straatsburg, liet hij al duidelijk verstaan dat hij de absoluut werk wil maken armoedebestrijding, zoals vervat in de doelstellingen 2020 van de Europese commissie. Dit is wat hij nu ook herhaalt. De Tijd schrijft:

"Veel politici in Europa willen de sociaaleconomische strategie van de Unie voor de komende tien jaar strikt op de economie richten. De armoededoelstelling in de EU2020-strategie is daarom omstreden. Andor vindt het legitiem dat er discussie is over het nut van de doelstelling. Toch dringt hij erop aan dat in deze crisistijden sociale engagementen gerespecteerd worden en de zwaksten beschermd blijven.
 
Volgens de eurocommissaris moeten alle landen de ambitie hebben de armoede te doen dalen, maar Europa moet geen recepten dicteren, vindt hij. 'De oorzaken van armoede zijn verschillend in Europa, dus moeten ook de antwoorden verschillend zijn. In het ene land zal de werkgelegenheid moeten stijgen, in het andere moet er meer sociale zekerheid zijn of een betere ziekteverzekering.'
 
De Europese Commissie zal de lidstaten bijstaan via onder meer de sociale fondsen en het globaliseringsfonds.
'Armoede is zeer duur. Bovendien is sociale instabiliteit een probleem dat iedereen aanbelangt. De EU2020-strategie van de Commissie is evenwichtig. Sommige regeringen vinden het sociale te sterk, andere regeringen vinden het te zwak. De Commissie wilde een geloofwaardig beleid.' "

"Natuurlijk moet Griekenland vandaag inspanningen doen om uit de situatie waar ze zelf verantwoordelijk voor zijn te geraken. De solidariteit moet van twee kanten komen: als de Grieken deze inspanning doen moet Europa bereid zijn hen te beschermen tegen de aanval van speculanten. Bovendien geef je zo ook een signaal voor de toekomst: blijf van onze lidstaten af."

De Europese socialisten pleiten voor de invoering van een Europees financieringsmechanisme in drie stappen.

1. snel een Europees financieringsmechanisme in het leven te roepen dat Griekenland financiële ademruimte geeft om zijn economie opnieuw te stabiliseren.
2. dit mechanisme moet vervolgens uitgebouwd worden tot een permanent instrument, ter bescherming van de landen in de eurozone
3. op langere termijn kan het mechanisme vervolgens zorgen voor ondersteuning van de uitbouw van een duurzame economie met nieuwe jobs.
 

Met vertegenwoordigers van het middenveld én van aanbieders van innovatieve technologie, politici , organisaties waar armen het woord nemen en experten gaan we dieper in op de vraag of “noodzakelijke” innovaties de kloof tussen arm en rijk alleen groter maakt. Welke hightech is noodzakelijk om mee te kunnen in de maatschappij? En vooral, welke (extra) kosten brengt dat met zich mee?

Wil je meer weten over deze vierkante tafel rond armoede en innovatie? Laat het ons zeker weten, dan houden we je op de hoogte.
Meer info over KLIK, het mobiele internetklasje vind je op de website van curieus.

Zo moeten de etiketten voldoende leesbaar zijn, moet je goed kunnen zien van waar vlees, kip en zuivel komen en waar ze gekweekt of geslacht zijn en moet er op de voorkant van de verpakking ook een juiste verhouding per 100 gram of 100 ml komen. Zoveel Kcal per 100 gram, bijvoorbeeld in plaats van het vage 'per portie' zoals op ontbijtgranen. Daar staan de calorieën per portie van 30 gram, maar wie eet er nu zo weinig? Dat is misleidend.

Met de nieuwe regeling moeten de etiketten dan ook vooral minder misleidend worden en dat lijkt te lukken. Goede en juiste informatie, zodat iedereen perfect weet waar hij aan toe is. Dat is de bedoeling. Volgende stemming volgt in juni, waarna de lidstaten de opdracht krijgen de nieuwe wetgeving toe te passen.

De ex-burgemeester van Amsterdam is een innemend en inspirerend man. Hij is zeer links, en durft taboes doorbreken en confrontaties aangaan. Dat merk je aan Amsterdam en aan het beleid dat hij daar voerde. Dat heb ik zelf ook gemerkt toen ik hem interviewde voor mijn boek 'Verder dan morgen'. We hadden het over samenlevingsproblemen in Nederland en Vlaanderen, wat zijn de gelijkenissen en wat zijn de verschillen in vorm en aanpak.

Met bijna nóg meer interesse zal ik de verkiezingen in Nederland volgen. Een zwaluw maakt de lente niet, maar de resultaten van de regionale verkiezingen in Frankrijk van afgelopen weekend zijn bemoedigend (de PS van Martine Aubry komt als grootste partij uit de eerste ronde). En met een sterke figuur zoals Cohen zou de kentering bij sociaaldemocraten en socialisten wel eens ingezet kunnen zijn. 
 

In de banksector komt de Europese commissie overtuigend uit de hoek, zoals bijvoorbeeld de verplichting aan bepaalde instellingen om activiteiten af te stoten. Maar bij grote herstructureringen, zoals die van Opel-Antwerpen, kan de commissie bijna niks afdwingen. Dat kan echt niet.

Wij zeggen niet dat de commissie volledig stil is gebleven in dit Opeldossier. Zo liet ze al weten de Opel-fabriek, als ons land daar om vraagt, in aanmerking te laten komen voor steun uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG). En ze zal alle staatshulp voor de herstructurering bij GM Europe tegen het licht houden en ook het business plan van GM onderzoeken. Maar we blijven er bij, het is allemaal "too little, too late”. Onze conclusie is dan ook dat de wetgeving mank loopt. Misschien raakt GM nu wel weg met zijn herstructurering. Er moet een wetgevend raamwerk komen waardoor de Europese commissie meer macht krijgt op dat vlak.

Want bij fusies speelt de commissie een hoofdrol bij het controleren of bepaalde criteria mee in rekening worden gebracht. Zelfs de grootste bedrijven ter wereld, zoals Microsoft, vrezen de macht van de commissie. We werkten alvast zelf een wetgevend initiatief uit.

Specifiek voor de auto-industrie moet er een Europese strategie komen voor de automobielsector, naast een ambitieus, proactief industrieel beleid voor het ontwikkelen en conserveren van hoogwaardige activiteit. Europees geld mag enkel beschikbaar komen als de bedrijven in kwestie investeren in onderzoek en ontwikkeling en koolstofarme technologie, en zich houden aan hun contractuele verplichtingen.

En nog dit. Onze fractie steunt expliciet de Opel-vakbonden in hun rechtszaak tegen GM Europe, die beloofde de productie van twee SUV-modellen naar Antwerpen te brengen maar die belofte brak.
 

Uit 117 kandidaten wereldwijd, kreeg Marleen Temmerman, die ook sp.a-senator is,  in Londen de Lifetime Achievement Award voor haar bijdrage aan de medisch-wetenschappelijke sector. Haar reactie was hartverwarmend: “Ik ben blij en trots, en vind de prijs vooral belangrijk omdat hij de thema's waar ik mee bezig ben opnieuw onder de aandacht brengt. Ik heb de BBC al aan de lijn gehad en er staan nog journalisten te wachten dus ik ben blij dat ik het weer aan zovelen kan vertellen: dat gezondheid toegankelijk moet zijn voor alle sociale groepen en dat vrouwen recht hebben op een volwaardige medische behandeling, waar ook ter wereld.”

Mijn felecitaties ,Marleen, met deze mooie prijs.
 

Samen benadrukten we daarbij dat het Europees jaar van de armoedebestrijding ook effectief resultaat moet opleveren. De armoedeorganisaties vragen kwalitatieve jobs voor mensen in armoede, een Europees kenniscentrum rond ervaringsdeskundigen in armoede, een Europese minimumbevoorrading op vlak van energie en een Europees minimuminkomen. De Europese commissarissen erkennen het belang van een Europese armoedebestrijding en de nood aan resultaten.

Vooral de invoering van een Europees minimuminkom is voor mij een strijdpunt. Een vastgelegd minimuminkomen is de sleutel. Door dat te doen ga je al een groot deel van zowel de problematiek rond kinderen in armoede, de energiearmoede als de algemene armoede aanpakken. Vandaag worden mensen in armoede geconfronteerd met een vermenigvuldiging van problemen als gevolg van hun situatie. We moeten naar het omgekeerde effect, waardoor je veel beter de echte oorzaken van armoede kan aanpakken in plaats van de verschillende gevolgen. Ik ben er van overtuigd dat dit een winst zal zijn. Niet alleen voor de mensen in armoede, maar voor de hele Europese Unie. Ik engageer me dan ook de strijd voor dit minimuminkomen hoog op de agenda van de Commissie te houden.

Volgens de bevraging komt één vrouw op de vijf financieel moeilijk rond. Van de vrouwen die deelnamen aan de bevraging (2.313 vrouwen) heeft 22 procent dus financiële problemen: 7 procent zegt helemaal niet rond te komen en 40 procent komt rond, maar kan zich geen extra's permitteren. Bijna de helft (47 procent) zegt dat de omgeving niet weet van de financiële problemen. Bovendien blijkt 38 procent van de vrouwen met financiële moeilijkheden hoger onderwijs of universiteit te hebben gevolgd.

Het is duidelijk dat armoede veel dichter bij huis kan zijn dan men denkt. Zo lang een alleenstaande moeder, gelijk waar in Europa, moet vaststellen dat de eindjes aan elkaar knopen een voltijdse bezigheid is, zo lang hebben we nog werk. In het Vlaams, federaal zowel als in het Europees Parlement. Zo lang hebben we ook meer dan reden genoeg voor een vrouwendag op 8 maart. En zeker in dit Europees jaar van de bestrijding van de armoede moeten we deze thematiek hoog bovenaan de politieke agenda plaatsen.

In de uitzending Peeters en Pichal van 26 februari, waar ik te gast was, konden de luisteraars van Radio1 hun mening erover kwijt.
Wat vind jij er van? Laat het ons weten via onze eigen poll.

Voor mij was het een moment om duidelijk te maken waar België, tijdens haar voorzitterschap van de Europese Unie midden dit jaar, de klemtonen moet leggen. België moet:

• een richtlijn minimuminkomen voorbereiden. Het Belgisch voorzitterschap moet het recht op een relatief minimuminkomen naar voor schuiven en zich inzetten om dit binnen de Europese Raad op de politieke agenda te zetten en bespreekbaar te maken;
• discussies leiden in de Europese Raad om te komen tot kwantitatieve doelstellingen voor de bestrijding van armoede bij kinderen;
• de sociale diensten van algemeen economisch belang op de politieke agenda zetten. Alleen zo kan de Raad effectief de Europese Commissie aansturen en vragen om met een concreet voorstel te komen om een wettelijk kader te creëren voor de sociale diensten van algemeen economisch belang;
• zich maximaal inzetten om een akkoord te bereiken binnen de Raad over de richtlijn rond de uitbreiding van de moederschapsrust;
• een doorbraak forceren binnen de Raad om de kaderrichtlijn non-discriminatie goedgekeurd te krijgen;
• het unieke concept van de 'ervaringsdeskundigen' naar voor schuiven en promoten als goed voorbeeld van de participatie van mensen in armoede;
• een initiatief nemen om maatregelen binnen het energiebeleid te screenen op hun impact op het bestrijden van energiearmoede.

Dit jaar staan er verscheidene acties en initiatieven op de agenda die ik zelf organiseer of waar ik aan deelneem. Het eerstkomende is de ontvangst van een groep van mensen die in armoede leven in het Europees Parlement in Straatsburg op 8-9-10 maart. Samen met hen en met enkele organisaties waar armen het woord nemen gaan we er ook in debat over het sociaal beleid van en in Europa.

Het klimaatplan en de kandidatuur zijn belangrijk voor Antwerpen. Ze geven niet alleen blijk van de ambitie van de stad om daadwerkelijk de ecologische impact te verkleinen. Anderzijds zorgen ze ook voor een belangrijke wervende functie voor alle inwoners. De Antwerpse bestuursploeg maakt met deze projecten ook duidelijk dat het er niet om gaat om zoveel mogelijk verdragen te sluiten, maar wel om op lokaal vlak alvast een erg concrete bijdrage te leveren. Als andere steden dat voorbeeld volgen wordt er alvast wat gedaan aan de CO2-impact van steden wereldwijd, die vandaag goed is voor 80% van de uitstoot.

Ondertussen hebben al meer dan 1200 steden, net zoals Antwerpen, het internationale burgemeestersconvenant ondertekend. Dat geeft vorm aan hun ambitie om erg concrete milieumaatregelen te nemen, zoals het terugdringen van de CO2-uitstoot met 20% tegen 2020.
Antwerpen werkt bovendien een klimaatplan uit dat onder andere duidelijke indicatoren vastlegt waarmee de CO2-vermindering kan gemeten worden. Verder moet dat plan ook initiatieven ontwikkelen op vlak van klimaatneutrale gebouwen, een schonere mobiliteit, en een meer duurzame economie.

Begin februari stelt stad Antwerpen zich ook kandidaat voor de titel 'European Green Capital'. Stockholm is de eerste Europese stad die dit jaar de titel mag dragen. Het is een bekroning voor zowel de realisaties, als de geplande projecten en ambities van de Zweedse hoofdstad. Europa wil met deze titel Stockholm naar voren schuiven als voorbeeldstad voor alle andere steden in Europa. In 2011 is Hamburg aan de beurt. Antwerpen hoopt in 2012 of 2013 aanspraak te maken op de titel.  In oktober maakt Europa bekend welke twee steden Stockholm en Hamburg zullen opvolgen in 2012 en 2013.

Wij blijven hen alvast steunen. Niet alleen via onze mandatarissen op de verschillende beleidsniveaus, maar ook aan het piket zelf.

In zijn vorige functie onderhandelde hij met succes een akkoord over het ambitieuze EU-klimaatplan dat tegen 2020 de uitstoot van broeikasgassen met 20 procent wil reduceren (zie filmpje voor meer info). Jos Delbeke werkt sinds 1986 voor de Europese Unie.

Natuurlijk zijn we niet naïef en beseffen we dat zo'n inspanning in een internationaal plaatje moet passen. Daarom pleiten we voor een bondgenootschap van Europese landen dat erkent dat de klimaatsverandering een enorme bedreiging vormt en daar ook expliciet de gevolgen van wil opnemen. Bovendien moet het klimaat opgenomen worden in elk samenwerkingsakkoord dat de EU met andere landen afsluit.

Europa moet ook met 1 stem spreken op de volgende klimaatconferenties. Dat is zeker een taak voor de nieuwe commissaris voor de Klimaatsverandering Hedegaard. Zij moet ook een degelijke klimaatdiplomatie uitwerken, vooral ten opzichte van de ontwikkelingslanden. En tenslotte moeten ook de beloofde bedragen die uitgetrokken worden voor de strijd tegen de opwarming snel en actief ingezet worden.

Enkele interessante voorstellen over de koppeling van een Tobin-taks aan investeringen in het milieu haalden het niet. Maar de consensus over wat we moeten doen groeit met de dag. Zo is duidelijk dat we binnen de Europese socialisten met 1 stem spreken als het over het klimaat gaat. Iedereen bij ons is het er over eens dat we naar een emissiereductie van 30% moeten tegen 2020. Dat krijgen we er op termijn ook nog wel door.

Met de verkiezing krijgen de socialisten wel een sterkere greep op Europese beslissingen. Vooral het feit dat elke Europese beslissing sociaal getoetst zal worden is een overwinning. Met dit 'social impact assessment'-luik, dat er dankzij de socialistische fractie is gekomen, moet elk wetgevend initiatief van de commissie een effectbeoordeling ondergaan op vlak van het sociale en ecologische. De vorige commissie Barroso was vooral erg hard in de interne markt geïnteresseerd en veel minder in het ecologische of het sociale. Met dit instrument gaan we hen er keer op keer aan kunnen herinneren dat Europa een zaak is van mensen, in een gezonde leefomgeving.

Mijn collega Saïd El Khadraoui en ikzelf benadrukken wel dat deze commissie niet onze is. Ook al zijn er uiteraard wel een aantal kandidaten die een sterke en/of een sociale indruk gaven. Maar als een geheel blijft dit nog steeds de commissie van Barroso. Die heeft in het verleden niet getuigd van een sterke en sociale visie op Europa, integendeel. Daarom is het erg belangrijk dat de commissie het kaderakkoord tussen parlement en commissie zal herzien. Op vraag van de socialisten komt er een sterkere parlementaire controle op deze commissie en dat is echt wel nodig.

Concreet zal het parlement na de herziening evenwaardig behandeld worden als de Raad van ministers. Dat betekent regelmatig overleg, gelijke inzage in dossiers en een vlotte instroom van informatie over geplande beslissingen. Ook zal er een vragenuur voor de commissarissen komen, gelijkaardig aan dat van Barroso vandaag. Tenslotte krijgt het parlement ook sneller inzage in internationale overeenkomsten en wordt het nauw betrokken bij de aanwerving van de Europese ambassadeurs en speciale vertegenwoordigers.

Opel is niet alleen een economisch dossier. Achter de strakke cijfers gaan duizenden jobs en gezinnen schuil. Zo lang Europa dat blijft negeren is er voor mij geen sprake van een degelijke aanpak van grensoverschrijdende herstructureringen. Dat Europa wel ingrijpt als het gaat over concurrentieregels, maar niet als het gaat over ontslagen blijft mij een doorn in het oog. Europa moet stoppen zich te verschuilen achter de regels en werk maken van een wetgevend kader dat mensen beschermt tegen de willekeur van multinationals. Anders gaan we keer op keer belastinggeld investeren zonder enige garantie dat bedrijven ook de volgende dag nog zullen blijven.

Tijdens mijn tussenkomst op het debat van maandagavond, 8 februari, heb ik concreet ook verwezen naar de miljoenen overheidssteun die GM/Opel al vanuit België heeft ontvangen. Sinds 2001, toen de eerste geruchten over een sluiting de kop opstaken, heeft Vlaanderen 18 miljoen euro in de fabriek in Antwerpen geïnvesteerd. Daar komt nog eens een pak indirecte steun bij via de lastenverlaging op ploegenarbeid, een algemene lastenverlaging en een verlaging van de bedrijfsvoorheffing op de lonen van onderzoekers. En waarvoor? Om te zien dat het laatste voorstel van de Antwerpse Opel directie om de fabriek open te houden na vijf minuten van tafel gegooid wordt. Dat is hemeltergend.

Europa moet daarom meer initiatieven nemen op vlak van herstructureringen. En dat kan al vandaag. De Unie is immers bevoegd om lidstaten te ondersteunen, te coördineren of aan te vullen inzake industrieel beleid (artikel 6 van het Verdrag van de Werking van de Europese Unie). Meer nog, met het in werking treden van het Verdrag van Lissabon op 1/12/2009 is ook het nieuwe artikel 9 van kracht geworden (de ‘sociale clausule’). Dat artikel luidt: “Bij de bepaling en de uitvoering van haar beleid en optreden houdt de Unie rekening met de eisen in verband met de bevordering van een hoog niveau van werkgelegenheid, de waarborging van een adequate sociale bescherming, de bestrijding van sociale uitsluiting alsmede een hoog niveau van onderwijs, opleiding en bescherming van de volksgezondheid.”

Bij grote herstructureringen en herstructureringen met een Europese dimensie zijn er bovendien een heleboel beleidsmaatregelen van de Unie betrokken. Een paper van de Commissie vermeldt de Europese tewerkstellingsstrategie, het cohesiebeleid (Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling en het Europees Sociaal Fonds), Het Europees Globalisatiefonds, het monitoringcentrum voor verandering dat is opgericht binnen EUROFOUND, enzovoort. Met een beetje politieke moed kan de Commissie op basis van de bestaande regels dus nu al een proactieve rol spelen om de zaken duidelijk en correct te laten verlopen.

Hoe dan ook moet de Commissie er een prioriteit van maken een duidelijk wetgevend kader uit te werken die haar rol in Europese herstructureringen vastlegt. Elke onderneming die een Europese ondernemingsraad heeft en een herstructurering wil doorvoeren moet deze verplicht aanmelden bij de Europese ondernemingsraad en bij de Europese Commissie. De Commissie moet deze dan toetsen op haalbaarheid, gegrondheid en objectiviteit van de voorgestelde herstructurering in het kader van een duidelijk businessplan. Ook moet de Commissie de mogelijkheid hebben om alternatieven voor te stellen in het kader van een toekomstgericht Europees industrieel beleid.

Zie ook het filmpje vanuit het Europees Parlement.

In 2011 is Antwerpen Jongerenhoofdstad van Europa. Uitkijken dus naar de programmatie en het aanbod van de stad voor haar jongeren en de vele groepen die op bezoek komen.

Al jaren is er vraag naar zo'n netwerk. In 2009 heb ik er zelfs expliciet campagne voor gevoerd. Het is dan ook positief dat België, Nederland, Groot-Brittannië, Denemarken, Frankrijk, Duitsland en Luxemburg samenwerken om dit te realiseren. Het nieuwe net zou tegen 2020 operationeel moeten zijn en zal zo'n 30 miljard euro kosten.

Belangrijk is ook de windmolenparken zelf beter op elkaar af te stemmen en te komen tot een ring van windmolenparken, bijvoorbeeld in de Noordzee. De plannen daarvoor bestaan. Niemand minder dan OMA, het bureau van Rem Koolhaas tekende daarvoor een heus masterplan. Het is een prima zaak om een goed energienetwerk te voorzien dat de toevoer van hernieuwbare energie aankan. Het is even belangrijk goed samen te werken rond die aanmaak van schone energie.

Zie ook de facebookgroep rond de noordzeering en eerdere artikels.

De Commenwealth Games zijn de prestigieuze Spelen van het Britse Gemenebest (Groot-Brittannië, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland). De vierjaarlijkse spelen vinden dit najaar uitzonderlijk in Azië, in de Indiase hoofdstad New Delhi, plaats. En daarvoor zijn er best wel wat infrastructuurwerken nodig. Zoals de bouw van een nieuw stadion waar de openingsplechtigheid plaatsvindt. Net daar, zo bericht de krant, worden kinderen in ruil voor brood en melk ingeschakeld als werkkracht.

De organiserende 'Commonwealth Games Federation' uitte vanuit Londen al meermaals grote bezorgdheid. Maar niet over het lot van de kinderen die meebouwen aan hun prestigieuze project. Wél over de timing van de werken.

Aanleiding voor de betoging was de wilde herstructurering bij Opel Antwerpen, die duizenden mensen hun job kost. Samen met vakbonden, werknemers en sympathisanten wilden wij vrijdag het signaal geven dat je mensen niet zomaar kunt schrappen. Het management van GM en Opel vergeet dat Opel Antwerpen levensvatbaar was en is, dankzij de inspanningen van de werknemers. Dat is ook de boodschap die we met zijn allen gaven op de betoging zelf, en overal waar we kunnen.

Volgens de OCMW-voorzitter Frank Vandevoorde (sp.a) kreeg het OCMW heel wat vragen van kansarme gezinnen over opvoedingsproblemen. “Het zijn meestal mensen die niet de moed hebben om naar ons toe te stappen. Met de opvoedingskoffer willen we ze wel bereiken.” In de koffer steekt onder meer een cd en dvd met een voorbeeld van werkvormen, maar ook spelmateriaal en een aantal draaiboeken.

Voor de samenstelling van de koffer werd samengewerkt met de mensen van het Sociaal Huis, het Agentschap Jongerenwelzijn en met de vzw Wieder, een vereniging waar armen het woord krijgen.

Gasleveranciers Electrabel, SPE-Luminus en Distrigas hebben hun klanten te hoge prijzen aangerekend, berichtte sp.a eind januari 2010. Te gek voor woorden, maar zowel de federale regering als de gasleveranciers noemen het dossier “vertrouwelijk”. Voor ons is dat onvoldoende en daarom maakten we een modelbrief waarmee je je geld kan terugvragen. Met de brief kun je maximaal je rechten afdwingen. Meer info vind je op de site van sp.a

Met het bezoek wilden wij de mensen een hart onder de riem steken. De macht vandaag ligt in de solidariteit tussen de werknemers. Het is belangrijk dat dit een staartje krijgt in het Europees Parlement, zodat de Europese Commissie gedwongen wordt iets te ondernemen.

Ik zal alvast mee blijven ijveren voor een herziening van de beslissing om Opel Antwerpen te sluiten. Als dat niet lukt, moet er een alternatief komen, liefst met een grote tewerkstelling en het behoud van de automobielsector in Vlaanderen. Ik denk bijvoorbeeld aan de realisatie en productie van de elektrische wagen als wagen van de toekomst. Die moeten we hier in Vlaanderen ook maken.

Met mijn collega's uit Duitsland, Oostenrijk en Zweden bezochten we nog de fabriek. Aan de vakbondspost waren er dinsdag 26 januari 2010 ook vakbondsmannen aanwezig van andere bedrijven, zoals Atlas Copco en Ford.

Bij Opel Antwerpen gaan 2600 jobs verloren en nog eens duizenden bij de toeleveranciers. "Met ontstemming en afschuw namen wij kennis van de intentie tot herstructurering en sluiting vanwege de directie van GM," klinkt het vanuit de vakbond.

De vakbonden zien nog twee hete ijzers waarmee ze de confrontatie proberen aan te gaan:

1. Geen subsidies of staatssteun voor de aanleg van een sociaal kerkhof
2. Europese solidariteit

De vakbond roept de vertegenwoordigers en werknemers van alle GM-vestigingen op om resoluut te kiezen voor (Europese) solidariteit. "Waar dit nu in het voordeel is van de werknemers van de Antwerpse fabriek, zal dit in de toekomst ook in het voordeel zijn van eender welke andere vestiging."

Iedereen kan zijn steun aan de werknemers betuigen. Meer informatie en de petitie vind je via deze link.
 

Lees het antwoord hier. 

Een overzocht van alle schriftelijke en mondelinge vragen vind je op deze pagina van het Europees parlement.

Op een bijeenkomst in Mechelen, kwamen koploperbedrijven samen om hun vernieuwende projecten te presenteren. Projecten die de Vlaamse economie moeten vergroenen. Het eco-innovatieproject is een initiatief van de Vlaamse overheid, zo meldt De Morgen, die met haar Milieu- en energietechnologie Innovatie Platform (MIP) middelen vrijmaakt om vernieuwende projecten te ondersteunen. Het Platform vond al aansluiting bij de internationale trend om het nieuwe businessmodel Cradle to Cradle te stimuleren.

“Cradle to Cradle (C2C) is niet enkel een nieuwe filosofie, het is ook een nieuw businessmodel om een duurzame, afvalloze economie te ontwikkelen én een strategie om tot productinnovatie te komen”, stelt journalist Jan De Zutter terecht.
Het C2C-idee is van de hand van de Duitse chemicus Michael Braungart en de Amerikaanse architect William McDonough. Ik had het genoegen Braungart te interviewen voor mijn boek 'Verder dan morgen'[link]. Toen ik hem hoorde vertellen over Cradle to Cradle, letterlijk 'van wieg tot wieg', was ik niet alleen onmiddellijk gecharmeerd, maar vooral geboeid door dit idee.

C2C is geen ver-van-mijn-bed verhaal. Verscheidene bedrijven in Vlaanderen passen het C2C-principe al toe of tonen interesse om groen, ofte zonder afval te produceren. Ik juich dan ook de intentie van de Vlaamse Instelling voor Technologisch Onderzoek (VITO) toe om een studie uit te voeren naar de impact van C2C in Vlaanderen. Door te weten waar noden en vragen liggen, kan de overheid efficiënt investeren.

Het artikel sluit af met enkele voorbeelden van producenten die het C2C principe toepassen. Eén daarvan is koffieproducent Miko, die ook kunststofverpakkingen maakt. “(...) Die verpakkingen kunnen ze niet echt recycleren, want de inkt erop komt tijdens de recyclage immers in de kunststof terecht. Miko heeft daarom nu een voorstel ingediend om de inkt van zijn verpakkingen te kunnen scheiden van de kunststof, zodat er gerecycleerd kan worden.
Antwerpen wil in de toekomst dan weer een reeks ambitieuze projecten op het getouw zetten, zoals algen kweken op de stortplaats Hooge Maey. Algen zijn erg geschikt om biobrandstoffen of bioplastics van te maken, maar ze kunnen ook gebruikt worden als voeder in de viskweek of veeteelt. Er zit toekomst in dit soort van biotechnologie. Niet alleen zijn ze goed voor het milieu, wat aardig meegenomen is voor het imago van bedrijven; er valt ook een pak geld mee te scheppen. (...)”

Het spreekt voor zich dat ik me ook op het Europees toneel blijf inzetten voor groene productie, voor het produceren zonder afval, voor meer Cradle to Cradle.

Meer info hierover vind je op deze site , op de site van grondlegger Michael Braungart en in mijn boek.

“Ouders moeten nu vaak dertien plaatsen aandoen voor ze een plaats vinden voor hun kind”, legt Crombez uit. Daarom willen Gennez en Crombez alle opvangplaatsen laten oplijsten door een Lokaal Bureau voor kinderopvang. “Ouders vinden op deze manier sneller hun weg naar een opvangplaats dat past in hun woon- en werktraject”, zeggen ze.

Gennez en Crombez streven ook naar een uniforme regelgeving over de kwaliteit van de opvang. “Wie de aanbieder is – een zelfstandige crèche, onthaalmoeder of een mini-crèche – is voor ons van geen belang. Wat we wel decretaal willen verankeren, is uniform kwaliteitssysteem voor de Vlaamse kinderopvang”, beklemtoont Gennez.

De volledige tekst met voorstellen vind je in onderstaande pdf-bijlage.Meer info over het thema gezinnen en kinderopvang vind je elders op mijn site.

De enquête werd afgenomen bij 25.000 ondervraagde in 23 landen. Extreme armoede kwam dus bij meer dan 70 procent bovenaan op de lijst van hun bezorgdheden. Het thema milieu en vervuiling krijgt 64 procent en de stijgende voedsel- en energieprijzen 63 procent. Terrorisme, mensenrechten en ziektes staan hoog op de lijst van 59 procent van de ondervraagden, terwijl klimaatopwarming en de economische toestand respectievelijk door 58 en 57 procent van de mensen genoemd werden.
In India en Pakistan wordt het terrorisme helemaal bovenaan geplaatst. In onder meer de VS, Canada, Duitsland en Spanje zijn de mensen het meest bezorgd over de economie. Alleen Japan zet de klimaatopwarming bovenaan.

Twee jaar lang zal een EcoSchool rond een milieuthema werken. In ruil voor haar inspanningen, krijgt ze persoonlijk advies en materiële en/of financiële ondersteuning. Een ideale manier voor de overheid, in dit geval sp.a-schepenen Robert Voorhamme (Onderwijs) en Guy Lauwers (Milieu) om scholen te helpen om zorg te dragen voor het milieu. De stad werkt hiervoor samen met het Vlaams project Milieuzorg op School, dat scholen helpt om in de lessen te werken rond milieuzorg.

Vanaf september 2010 kunnen de Antwerpse basis- en secundaire scholen uit alle netten inschrijven op de thema’s afval en energie. De andere thema’s worden vanaf september 2011 voor alle scholen opengesteld.

Voor meer info, zie ook de site van antwerpen en ook www.milieuzorgopschool.be

Check ook de facebookpagina van de Noordzeering.

Onze doelstelling was vooral om te luisteren naar wat de mensen rond de tafel en de experts en ervaringsdeskundigen voordragen als problemen én oplossingen. Dat is waar wij, 'beleidsmensen', mee verder moeten en absoluut iets kunnen van leren.

Twee zaken kwamen heel duidelijk naar voor tijdens deze eerste vierkante tafel. Ten eerste is er nood aan een definitie van energiearmoede. Ook binnen de Europese lidstaten zijn er verschillende interpretaties en wordt de energiearmoede op verschillende manieren gemeten. Een duidelijke definitie zal ons beter in staat stellen het probleem te detecteren, te meten en maatregelen te ontwikkelen om energiearmoede te counteren.
Een tweede vaststelling: er dient zich een nieuwe 'dimensie' aan in de discussie rond armoede en energie. Met de schaarste aan energie en energiebronnen, is er het probleem van de toegang tot hernieuwbare energie voor de zwakkere groep. We moet absoluut vermijden dat er een soort tweedeling komt. Of dat enkel de goed geïnformeerden en de mensen met een beter inkomen toegang hebben tot deze nieuwe energiebronnen. Dat is zeker ook een taak van Europa.

Met de conclusies en vaststellingen van vandaag kunnen wij verder aan de slag. Zeker naar de steeds wederkerende vragen rond automatische toekenning van rechten, préfinanciering, duidelijkheid in het aantal en soorten subsidies, en de noodzaak voor meer coördinatie en stroomlijning. Er is zeker nog heel wat werk aan de winkel. sp.a zal er alvast werk van maken. Op alle beleidsniveaus.

In het voor- en najaar volgen er nog 2 vierkante tafels: armoede en innovatie en gekleurde armoede. Dit alles kadert in het Europese jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting van 2010.

Enkele interessante links: www.premiezoeker.be en www.energiesparen.be

Op 16 september werd José Manuel Barroso in het Europees parlement herverkozen als voorzitter van de Europese commissie met een kleine meerderheid van 23 stemmen. Hij kon alvast niet op de steun van onze socialistische fractie rekenen. Het programma dat Barroso in de aanloop van zijn herverkiezing had voorgesteld, bevatte te weinig sociale accenten om op de steun van de sociaal-democraten te kunnen rekenen. Voor mij en mijn Europese collega en Saïd El Khadraoui was Barroso vooral een voorzitter die visie en leiderschap miste. Dat bleek onder meer in zijn aanpak van de economische crisis, maar ook recent in het Opel-dossier.

Onze conclusie is duidelijk: Barroso dankt zijn herverkiezing aan het conservatieve en rechtse deel van het parlement. De Britse conservatieven, maar ook de liberalen van Verhofstadt. Zonder hun steun had hij het vandaag niet gehaald. Een jammere zaak, want Europa verdient een Commissie die proactief is en zich niet louter door de regels of de Europese Raad laat leiden
Daarom zullen wij, samen met mijn collega's binnen de Europese socialistische fractie, de druk op de nieuwe commissievoorzitter opvoeren. We gaan met argusogen toekijken wie er in het team komt, wat hun bevoegdheden zijn en hoe het programma van de commissie er uitziet. Er zijn vandaag 22 miljoen mensen werkloos in de Europese Unie, en 16% leeft nog steeds onder de armoedegrens. Samen met de economische crisis, het prangende milieuvraagstuk en een pak andere sociale hangijzers is er nog heel wat werk aan de winkel.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Deze Europese aanbestedingsprocedure werd toegewezen aan busbouwer Van Hool. 10 van die extra hybride bussen zullen ingezet worden in Antwerpen.

Zo stimuleren we onze industrie om te blijven innoveren. Dankzij dit contract kunnen we in Vlaanderen heel wat kennis opdoen over de nieuwste milieuvriendelijke technologie. Bovendien zorgt deze investering ervoor dat heel wat werknemers aan de slag kunnen in de automobielsector.

De hybride dieselbussen worden aangedreven door elektromotoren. De elektrische aandrijving gebeurt door de dieselmotor én door een soort batterij, de zogenaamde ultracaps, die remenergie opslaan en vrijgeven bij vertrek. Dankzij deze aanpak rijdt een hybride bus tot 30 % stiller, vooral wanneer hij vertrekt vanuit stilstand. Daarnaast verbruikt hij tot 25 % minder brandstof dan een gewone dieselbus, waardoor hij minder schadelijke stoffen uitstoot

Meer info op www.delijn.be

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Het ambitieuze plan van een Noordzeering van windmolenparken verdient alle steun. Daarom nodigde ik vandaag, 4 juni, OMA en Natuur en Milieu uit om dit project uitgebreid toe te lichten aan middenveldorganisaties en bedrijven. Onder meer Greenpeace en Bond Beter Leefmilieu reageerden positief op de voorstellen en debatteerden mee over de mogelijkheden en kansen van dit project. Ook vertegenwoordigers van bedrijven zoals Electrawinds en Hansen Transmissions gaven hun visie op de projectvoorstellen.

Het werd een bijzonder boeiend debat met alle mensen rond de tafel. Ik heb me alvast uitdrukkelijk geëngageerd om verder mijn schouders onder dit project te zetten.

Wil je meer weten over dit initiatief, klik hier voor de link naar het opiniestuk.

Wil je dit project mee ondersteunen? Sluit je hier aan bij de facebookgroep.

In ons Europees programma schuiven we vier speerpunten naar voor.

Banken moeten uw spaargeld sparen - Graaicultuur strafbaar maken

Wie lucht verkoopt, bedot de mensen en moet voor de rechter verschijnen. Nieuwe, strengere regels moeten het financiële systeem weer gezond maken. Wie die regels in de toekomst overtreedt, moet gestraft kunnen worden. Daarom willen wij een Europese toezichthouder op de banken. En transparante banken die vooral bankieren en kunnen aantonen dat ze over voldoende kapitaal beschikken.

Honderdduizenden nieuwe, groene jobs - Samen kiezen voor hernieuwbare energie

Investeren we in wind- en zonne-energie, dan creëren we massa's jobs én kunnen we Europa energieonafhankelijk maken. Doen we dat niet, dan moeten we tegen 2030 75 procent van onze energie invoeren. Met windmolenparken zoals de Noordzeering, die alle toekomstige parken in de Noordzee verbindt, kunnen er zevenhonderdduizend mensen aan de slag. Uw keuze voor Europa moet een keuze voor duurzame oplossingen zijn.

Geen kinderarmoede in Europa - 1 op 5 kinderen leeft in armoederisico, hallo?!

Het is een schande dat kinderen in de rijkste landen ter wereld nog in armoede leven. Kinderarmoede tegen 2020 halveren is voor ons een topprioriteit. Daarvoor willen we: ouders een goede baan bezorgen die te combineren is met hun gezin, van kwalitatieve en toegankelijke kinderopvang een recht maken, mannen en vrouwen echt gelijk behandelen, kinderen alle kansen geven in het onderwijs en hen de beste, betaalbare gezondheidszorg bieden, en gezinnen financieel steunen. Want het Europa van de toekomst is het Europa van onze kinderen.

Een duurzaam en respectvol Europa voor u (en na u) - De economie is er voor de mensen, niet andersom

Het Europa van gisteren was het Europa van de botte liberalisering, van grenzeloze concurrentie en van een markt waarin euro's voorrang hadden op mensen. Het Europa van morgen moet een menselijker Europa worden dat grenzen stelt aan de markt. Europa moet al haar werknemers zekerheden bieden en bij herstructureringen de werkgevers verplichten om met de vakbonden te onderhandelen over een eerlijke aanpak. De economische heropleving is beter gericht op dit nieuwe, sociale Europa dat het milieu en het klimaat respecteert. Overheden kunnen de bedrijven vandaag financieel steunen op voorwaarde dat die bedrijven een duurzame economie op mensenmaat helpen creëren.

Hier vind je alvast onze folder met onze speerpunten voor Europa.

Een eerste stap moet zijn dat tegen 2020 het aantal kinderen in armoede gehalveerd is. Dat betekent dat er in Europa een richtlijn moet komen die een minimuminkomen garandeert voor elke Europeaan. Dit wil zeggen, een bindende Europese wet die ervoor zorgt dat mensen steeds over genoeg inkomen beschikken om rond te komen. Alle lidstaten van Europa moeten initiatieven nemen om deze norm te halen. In Vlaanderen wil sp.a dit doen door van kinderopvang een recht te maken, door een Aanvullende Vlaamse Gezinstoeslag te voorzien, door ondersteuning van gezinnen die het moeilijk hebben.

Bovendien wil ik structuurfondsen ook inzetten voor het bestrijden van (kinder)armoede. De Europese Structuurfondsen, zoals het Europees Sociaal Fonds (ESF), zijn belangrijke financiële instrumenten van de Europese Unie die direct in mensen investeren. Het ESF is jaarlijks goed voor bijna 11 miljard euro. Voor de verdeling van deze middelen over de lidstaten zijn naast de werkgelegenheidsstrategie ook de armoedestrategie bepalend. De besteding van de middelen zelf gaat naar werkgelegenheidsacties en niet naar armoedebestrijding. 

Werk is natuurlijk een belangrijke factor om armoede te bestrijden, maar het is niet de enige. Daarom zouden de Europese Structuurfondsen ook ingezet moeten worden ter bestrijding van armoede in al haar facetten, en in het bijzonder in een doortastende aanpak van armoede bij kinderen.

Het beschikbare budget moet substantieel verhoogd worden en op termijn zelfs evolueren naar een verdubbeling tot 22 miljard op jaarbasis. Daarbovenop komt de cofinanciering van 50% van de lidstaten zelf.

Onze campagne rond de bestrijding van armoede bij kinderen heeft de pakkende titel: Ik wou dat ik een koe was.

Opvallend in al deze peilingen is dat ze grote verschillen tonen tussen de lidstaten onderling. Waar de Europese verkiezingen samenvallen met nationale verkiezingen, is de belangstelling groter. In de oude lidstaten is de belangstelling eveneens groter dan in de nieuwe lidstaten in Oost-Europa. De ‘nationale' reflex is bij Europese burgers nog zeer groot. Dat heeft wellicht te maken met het feit dat mensen hun lokale kranten en tv-zenders raadplegen als ze geïnformeerd willen blijven. En die media zijn zelden geïnteresseerd in Europees beleid, of zelfs in het nationale beleid van de andere lidstaten. Een van de grote Europese handicaps is ‘taal'. Of zoals Umberto Eco het ooit stelde, "de taal van Europa is vertalen". Het is inderdaad lastig om elkaar goed te leren kennen als je samen 23 officiële talen spreekt. Europa beschikt evenmin over een transnationaal medium dat geïnteresseerde Europeanen kunnen raadplegen.
Europaredacteur Marc Leijdekker van NRC Handelblad schreef onlangs: "Er bestaat geen krant die zowel door Italianen als door Tsjechen wordt gelezen, geen enkele website waar zowel Spanjaarden als Zweden hun nieuws kunnen vinden, geen televisieprogramma dat in elke Europese huiskamer om 8 uur wordt uitgezonden". Maar daar komt nu verandering in.

De Europese commissie heeft op 26 mei een initiatief gelanceerd dat dat euvel kan verhelpen. Het initiatief is nog pril maar bijzonder interessant: Presseurop is een Europese internetkrant, die het nieuws van de belangrijkste Europese dagbladen bundelt, en in tien verschillende talen - waaronder het Nederlands - aanbiedt. Binnen vijf jaar zal de site beschikbaar zijn in alle 23 officiële Europese talen. Het gaat niet om een soort promosite voor de Unie; de webkrant bericht immers niet specifiek over de Unie en haar instellingen, maar over ‘het Europa zoals de Europeanen het beleven'. Met een redactie van 10 journalisten met een onafhankelijk redactiestatuut, en een Europese steun van 3 miljoen euro, wil de commissie bijdragen tot het creëren van een "Europese publieke sfeer". Het zal je niet verwonderen dat dit initiatief gesteund werd door de socialistische vicevoorzitter van de commissie Margot Walström. Volgens Walström moet de site "de berichtgeving over Europese zaken verbreden, verrijken en uitbreiden." Er wordt gehoopt dat de site tegen eind 2010 maandelijks zo'n 1,5 miljoen bezoekers zal hebben. Volgend jaar wil de commissie een gelijkaardige televisieversie lanceren.

Lees Het gaat vooruit in pdf.

Lees hier Het gaat vooruit online.

De opbrengsten van een dergelijke slimme kilometerheffing, die ook door buitenlandse vrachtwagens zal worden betaald, moet worden gebruikt om te investeren in milieuvriendelijkere vrachtwagens, in spoorvervoer en binnenvaart of in maatregelen om de impact van het wegverkeer te verminderen. Het integrale opiniestuk vind je hier terug.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

CD&V en Open-VLD noemen deze tuigen ecocombi's. Dat woord werd gelanceerd door de transportsector, die berekend heeft dat grotere vrachtwagens in verhouding minder verstoken en dus minder schadelijke stoffen de lucht in stuwen. Ze zouden dus efficiënter zijn dan de vrachtwagens die vandaag over onze wegen rijden. Dat is ook de reden waarom mijn collega in de Vlaamse regering Crevits (CD&V) hoopt dat de transportsector snel trajecten voorstelt om een proefexperiment te starten.
Sinds ik regelmatig contact heb met de Duitse chemicus Michael Braungart , pleitbezorger van een afvalloze samenleving, ben ik op mijn hoede als de industrie het begrip ‘eco' combineert met ‘efficiëntie'. Toen ik destijds in het Europees parlement zat, ben ik al eens in die val getuimeld. Eco-efficiëntie betekent letterlijk dat er minder vervuild wordt. Dat klinkt geweldig goed. Maar is dat wel zo? Is het positief als je belooft dat je je kind wat minder zult slaan? Als ‘minder' de norm wordt, is ‘minder' ook aanvaardbaar. We hebben de gevolgen gezien in andere industriële sectoren. Ze vervuilen stuk voor stuk minder dan vroeger, maar de totale vervuiling is toegenomen. Er wordt immers veel meer geproduceerd, ook in de groeiende economieën in India, China, Rusland of Brazilië. Als je veel vaker ‘ietsje minder' vervuilt, vervuil je op het einde van de rit natuurlijk veel méér. Zo zal het ook gaan met de eco-trucks. Als we ze ‘aanvaardbaar' maken, kreunen onze wegen binnenkort onder die giganten. En omdat Vlaanderen een echt transitland is én druk bebouwd, zal het hier nog erger worden dan elders.

Maar de discussie over de milieuwinst is wellicht niet eens de belangrijkste. Zelfs al zouden de voorstanders gelijk hebben - wat ik ten zeerste betwijfel - is het vooral de verkeersveiligheid die ernstig gevaar loopt. Vrachtwagens zijn vaker betrokken bij dodelijke slachtoffers dan ander wegvervoer. Tweederde van die ongevallen gebeuren op gewone wegen, buiten de bebouwde kom. En dertig procent van de ongevallen met dodelijke afloop vindt plaats op de snelwegen. In Europa is dat maar 11 procent. Wij hebben dan ook een erg druk wegennet. Volgens het Nederlandse studiebureau SWOV zijn er belangrijke risico's bij het gebruik van supertrucks, vooral voor zwakke weggebruikers, maar ook bij het inhalen bijvoorbeeld zodat het nodig is om een algeheel inhaalverbod in te voeren als je supertrucks toelaat op de weg.
Toen op vraag van VLD en CD&V door de Vlaamse regering onderzocht werd op welke tracés zo'n supertrucks konden rijden, vielen alle voorgestelde tracés negatief uit. Dat is de reden waarom minister Crevits nu aan de sector zelf heeft gevraagd om alternatieve tracés aan te reiken. Blijkbaar moeten die supertrucks er koste wat het kost komen. Crevits wordt daarin overigens gesteund door federaal staatssecretaris voor mobiliteit Etienne Schouppe en door voormalig premier Leterme. In het Vlaams parlement kan ze steeds op applaus rekenen van VLD-parlementslid Annick de Ridder.

Voor sp.a is het duidelijk. Wij lieten vanuit de Vlaamse coalitie onderzoeken of dergelijke trucks op de drie voorgestelde tracés mogelijk zouden zijn. Nu blijkt dat dat niet aanvaardbaar zou zijn. Ik heb er geen vertrouwen in dat de alternatieve tracés die de sector nu gaat voorstellen plotseling wel geschikt zouden blijken. Maar goed, elk voorstel kan wat mij betreft onderzocht worden, al vind ik dat we er verder niet al te veel energie in moeten steken. Al was het maar omdat investeringen in supertrucks én in de noodzakelijke infrastructuuraanpassingen op onze wegen, alle aandacht afleiden van investeringen in écht duurzame oplossingen. Ik denk aan transport via het spoor of het water. Het is precies de bedoeling van de transportsector om het vrachtvervoer over de weg competitiever en dus aantrekkelijker te maken dan duurzaam transport. Eén van de voorgestelde tracés - van Gent naar Beringen - loopt overigens langs de E313, die grotendeels naast het Albertkanaal ligt. Daar supertrucks laten rijden, is een rechtstreekse concurrentie met de binnenvaart. Ook NMBS-baas Jannie Haeck liet al weten dat supertrucks een belangrijke concurrentie zouden betekenen voor het spoor. Ik heb dan ook in het parlement gezegd dat er niet te onderhandelen valt over de verkeersveiligheid én dat supertrucks géén concurrentie mogen betekenen voor het vervoer langs het spoor of het water. Wij willen duurzame oplossingen voor de mobiliteits- en klimaatcrisis, geen cadeautjes aan de transportsector.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Wij verschillen grondig van mening over wat Europa moet doen voor de mensen. Wat meneer Eppink (LDD) eurorealisme noemt, dat betekent eigenlijk euroliberalisme. Hij bedoelt: alles privatiseren, ook de gezondheidszorg voor mensen, ook de opvang van onze kinderen. Als we dat laten gebeuren, worden essentiële sociale voorzieningen duurder en minder toegankelijk voor de mensen. Dan wordt het ieder voor zich.

De bankencrisis bewijst dat ultraliberalisme niet werkt. De vrije markt heeft onze banken bijna failliet laten gaan. Stel je voor dat dat gebeurt met onze gezondheidszorg. Wij willen geen blinde liberaliseringen meer.

De conservatieven hebben enkel een plan om de job van commissievoorzitter Barroso te redden en niet om de duizenden jobs van de gewone Europeaan te redden.

Met de Europese socialistische fractie hebben we wel een plan om de crisis krachtdadig aan te pakken én tegelijkertijd een sterker sociaal Europa te realiseren.

Want daar is nu juist meer nood aan. Een Europa die haar verantwoordelijkheid op sociaal vlak niet ontloopt. Ik geef een concreet voorbeeld. In de sociale economie heb ik de afgelopen jaren meer dan 6000 jobs gecreëerd voor mensen die het moeilijk hebben om een job te vinden. Europa zou het in de toekomst niet meer toelaten om nog subsidies te geven om die mensen aan het werk te helpen. Dat zou betekenen dat die jobs allemaal op de tocht komen te staan. We moeten het dus over een andere boeg gooien.

De toekomst van Europa zijn onze kinderen. Je hebt geen toekomst voor Europa als er zoveel kinderen in armoede leven. 19 miljoen kinderen, dat is 2 maal België, leven nog in kinderarmoede!

Europa moet dus duidelijke sociale keuzes maken. Tegen 2020 willen wij de kinderarmoede halveren. Net zoals Europa koploper is op vlak van strenge normen voor milieu, zo moet Europa ook koploper worden op vlak van wegwerken van kinderarmoede.

Dat is ons engagement. Voor een menselijker Europa.

Verhofstadt is de absolute tegenpool van Dehaene. Je kan van de voormalige Belgische premier zeggen wat je wilt, maar niet dat het politieke vuur in hem gedoofd zou zijn. De pers heeft het steeds over het "Plan Verhofstadt", alsof dat Europees breed gedragen zou worden. Verhofstadts visie op de toekomst van Europa is niet eens zo gek; dat moest zelfs Bart Staes tijdens het ATV-debat toegeven. Maar niemand heeft opgemerkt dat het Plan Verhofstadt enkel uit gerecycleerde ideeën bestaat. Varianten van zijn voorstellen zijn al op de Europese tafel beland. En stuk voor stuk zijn ze tegengehouden door zijn eigen Europese liberale fractie. Dat Verhofstadt vandaag middelen wil inzamelen via Europese obligaties is een idee dat al van in het begin van de jaren '90 leeft, maar onder druk van liberalen uit alle lidstaten - ook uit ons land - nooit wortel heeft kunnen schieten.

Een veel recenter voorstel van de Europese socialisten om op die manier middelen te vergaren om het economische herstel mogelijk te maken, werd ook afgeschoten door de Europese liberale fractie. Zoiets doet je toch de vraag stellen of het ‘Plan Verhofstadt" wel gedragen wordt door zijn eigen Europese fractie? Het antwoord daarop is héél erg duidelijk: Nee.Verhofstadt fietst ook handig langs een van de kernvragen van de huidige crisis heen. Is deze crisis niet het gevolg van een losgeslagen neoliberale droom, die geëindigd is is een economische en sociale nachtmerrie? De man die ooit verklaarde dat "het neoliberalisme nu eenmaal in de natuur van de mens zit", verklaart vandaag luidop tijdens de debatten dat hij "altijd gezegd heeft dat een vrije markt regels nodig heeft. Alleen niet teveel." Daar breekt je klomp van. Socialisten hebben altijd gezegd dat de vrije markt regels nodig heeft. Vooral niet te weinig. Dat we er te weinig hadden, is wel degelijk het gevolg van een liberaal beleid. Ik wil dus graag meegaan in het voluntarisme van Verhofstadt en ik hoop dat hij zijn Europese fractie kan overtuigen, maar ik vrees het ergste.

De visie van Bart Staes ligt heel wat dichter bij wat mijn partij voor ogen heeft. Ik maak me alleen zorgen over de oprechtheid van het groene verhaal, als ik Mieke Vogels nu te pas en te onpas hoor verklaren dat zij liever met de liberalen in een coalitie stapt. Laat mij héél duidelijk zijn: Groen! is voor mij geen tegenstander van rood. Maar zo ziet Mieke Vogels het dus niet. Ik hoop dat de groene kiezer dat goed gehoord heeft.

‘s Avonds had ik de pech om in debat te moeten treden met Derk Jan Eppink, die ik evenmin heb kunnen betrappen op één Europese gedachte. Ik onthoud dat Lijst Dedecker alleen maar méér Europa wil om meer kerncentrales te bouwen, en dat komkommers zowel krom als recht mogen zijn. Dat bedoelde ik toen ik zei dat populistische partijen de Europese gedachte trachten te ondermijnen. Als je Europese visie er in bestaat om Europa belachelijk te maken, dan heb je eigenlijk maar één echt programmapunt: Weg met Europa! In dat toekomstige paradijs van Dedecker en Eppink zullen opnieuw kleine natiestaatjes zonder de minste regelgeving de concurrentie mogen aangaan met economische reuzen als de VS, China of India. Van dat soort debatten wordt een mens moedeloos.
Als ik de plannen van de andere partijen vergelijk met het socialistische programma van Europa, hoeven wij ons absoluut niet te schamen. Wel integendeel. De afgelopen weken heb ik in mijn blog al een aantal krijtlijnen geschetst: We moeten in Europa de financiële sector eerst weer gezond maken en een heldere reglementering opstellen omdat dat de voorwaarde is om een investeringsgedreven beleid te starten. Die investeringen moeten er voor zorgen dat we eindelijk de omslag kunnen maken naar een nieuwe, duurzame economie, waarin we honderdduizenden nieuwe banen kunnen creëren. Dat doen we door in te zetten op hernieuwbare energie , door te investeren in de komst van de elektrische auto en een sterk openbaar vervoer, door een economisch herstelplan te flankeren met een sociaal herstelplan, dat de gevolgen van de crisis voor werknemers kan counteren, en door een Europese armoederichtlijn te stemmen die eindelijk komaf maakt met de 19 miljoen kinderen die met een armoederisico leven in Europa. Het hele programma van de Europese socialisten kan je overigens hier nog eens lezen.

In een eerste fase moeten er dus oplaadpunten komen op plekken waar auto's een tijdje stilstaan, zoals carpoolparkings of grote bedrijfsparkings. We moeten ons ook focussen op de uitbouw van oplaadpunten in de steden, omdat het precies daar is dat elektrische auto's de grootste milieuwinst opleveren. Londen doet het ons voor. Tegen 2015 moeten alle bedrijfsvoertuigen van Londen elektrisch aangedreven worden. Tegen datzelfde jaar voorziet Londen overigens 25.000 oplaadpunten. Londen wil zelf een inspanning doen, verwacht een belangrijke bijdrage van de Britse regering én van de privé-sector. Ook in Vlaanderen kunnen die investeringen niet alleen komen van de overheid. De elektriciteitsleveranciers zullen een duit in het zakje moeten doen.

Londen is in Groot-Brittannië een echte proeftuin voor de elektrische wagen. Ook wij moeten snel zo'n proeftuin opstarten, meerbepaald in Antwerpen. Daar werden nu reeds de eerste twintig oplaadpunten geïnstalleerd in het nieuwe administratieve centrum van de stad in de oude Bell-gebouwen op het Zuid. De Antwerpse schepen voor Leefmilieu Guy Lauwers is vragende partij om een grotere inspanning mogelijk te maken met steun van de Vlaamse overheid. Zo moet het mogelijk worden om bij nieuwe stedebouwkundige ontwikkelingen - nieuwe wijken die gepland worden - oplaadpunten te voorzien. Ook Cambio, het bedrijf dat autodelen mogelijk maakt in verschillende Vlaamse steden, moet haar wagenpark versneld kunnen omschakelen naar elektrische wagens. Cambio heeft eigen staanplaatsen waar makkelijk oplaadpunten kunnen voorzien worden. Voordeel is dat de elektrische wagen dan ook echt zichtbaar wordt in de stad. Elektrische auto's in het straatbeeld krijgen, wordt in de nabije toekomst heel belangrijk. Het is daarom ook nodig dat de overheid het goede voorbeeld geeft en haar eigen wagenpark snel omschakelt. Tegen 2015 moeten daarom alle bedrijfsvoertuigen van de Vlaamse overheid elektrische wagens zijn. In diezelfde periode kan er gewerkt worden aan de verdere uitbouw van het Vlaamse netwerk van oplaadpunten.

Specialisten vrezen dat de introductie van de elektrische wagen veel te traag zal verlopen als er geen stimulerende maatregelen worden genomen om de aankoopprijs wat te drukken. Voorlopig zijn elektrische wagens nog duurder. Het voordeel van een elektrische wagen - naast de indrukwekkende milieuwinst - is echter dat hij langer meegaat dan een auto met verbrandingsmotor en veel minder kost aan energie. Op het einde van zijn ‘levensloop' is zo'n wagen niet echt duurder, maar bij de aanschaf voel je het verschil wel degelijk in de portemonnee. Via tijdelijke fiscale maatregelen of via subsidies kan dat euvel verholpen worden. Dat is dan ook precies wat de Britse regering wil doen met haar nieuwe subsidiereglement dat vanaf 2011 van kracht wordt. Vlaanderen moet in elk geval de stimulering van elektrische wagens opnemen in haar vergroening van de fiscaliteit en tijdelijk subsidies voorzien om de introductie van de EV op de markt te kunnen versnellen.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

In alle studies waarin vrouwen bevraagd worden, komt het thema arbeid en gezin op de voorgrond, wat aantoont dat er daar iets grondig mis zit. Wat zegt de Comeva-enquête?: Deeltijds werken moet aantrekkelijker gemaakt worden, schooltijden moeten beter afgestemd worden op de werktijd, opvang moet betaalbaar worden, het bevallingsverlof moet uitgebreid worden en huismoeders en -vaders moeten erkend worden. Tijdens de afgelopen legislatuur zijn er 18.000 plaatsen bijgekomen in de kinderopvang. Dat is een belangrijke inspanning, maar lang niet voldoende. Bovendien heb ik, samen met Frank Vandenbroucke, een inspanning gedaan om kinderopvang betaalbaar te maken. Vandaag is opvang in de publieke sector inkomensgerelateerd (de prijs hang af van je inkomen), maar in de privé-sector was dat niet zo. Daar betalen ouders tot 25 euro per dag. Heel wat mensen kunnen dat gewoon niet betalen. Niet alleen zorgt dat er voor dat ouders die willen werken, thuis moeten blijven omdat ze hun kinderen niet geplaatst krijgen; je riskeert bovendien dat er twee soorten opvang ontstaan: eentje voor een gegoede klasse en eentje voor mensen met een bescheiden inkomen. Ik heb daarom aan privé-crèches voorgesteld om in het systeem van inkomensgerelateerde opvang te stappen. Heel wat crèches hebben dat gedaan, maar lang niet allemaal. Dat moet in de toekomst veranderen. Wij stellen dan ook voor dat de volgende Vlaamse regering alle crèches inkomensgerelateerd maakt, zodat iedereen overal terecht kan. Maar zelfs dat zal niet voldoende zijn. Vooral in de steden zijn er onaanvaardbare wachtlijsten. Die moeten weg. Wij stellen dus voor om 25.000 extra opvangplaatsen te creëren. Want wie wil werken, moet dat kunnen; en zijn of haar kind naar de opvang kunnen brengen. Daarom moet betaalbare, inkomensgerelateerde kinderopvang ook decretaal ingeschreven worden als een recht.
Het probleem van kinderopvang hangt ook nauw samen met een ander thema waar vrouwen wakker van liggen, met name de soms moeilijke financiële situatie waarin alleenstaanden terecht komen. Heel dikwijls gaat dat over alleenstaande moeders. Als zij geen goedkope opvang vinden voor hun kinderen, zijn ze wel verplicht om thuis te blijven. Je merkt dan ook dat deze alleenstaande ouders heel makkelijk in de armoede terecht komen. Ook voor hen zal een hervorming van de kinderopvang cruciaal zijn. In het basisonderwijs heeft Frank Vandenbroucke er met de maximumfactuur al voor gezorgd dat kinderen van alleenstaande ouders of van gezinnen met bescheiden inkomen dezelfde kansen krijgen als andere kinderen. In de volgende Vlaamse regering moet dat beleid doorgetrokken worden naar het secundair onderwijs.

Tijd en ruimte voor de kinderen zijn belangrijk. Ik stel daarom al een hele poos voor om het ouderschapsverlof na de geboorte uit te breiden. Dat voorstel lag overigens ook op de tafel van het Europees parlement. Maar het is weggestemd door de conservatieve en liberale fractie. Het is onvoldoende bekend dat het vandaag progressieve partijen zijn die opkomen voor een gezinsbeleid dat de noden van vandaag aanpakt. In het kader van een uitbreiding van het ouderschapsverlof na de geboorte heb ik in mijn boek ‘Verder dan Morgen ' ook een pleidooi gehouden voor een uitbreiding van het vaderschapsverlof. In landen waar dat reeds gebeurd is - ik denk dan aan de Scandinavische landen - heeft dat er voor gezorgd dat er veel meer vrouwen aan het werk zijn. En het had een positief effect op het geboortecijfer: er worden meer kinderen geboren. Natuurlijk, want de zorg wordt eerlijker verdeeld tussen papa en mama. Bovendien blijkt dat papa's die vroeg na de geboorte voor hun kinderen hebben gezorgd, ook later makkelijker zorgtaken op zich nemen. Dat idee is in Vlaanderen, maar ook in andere delen van Europa, nog revolutionair. Uit een enquête die ik afgelopen jaar hield, blijkt dat heel wat vrouwen liever niet hebben dat papa thuis blijft voor de kinderen. Ik kan daar begrip voor opbrengen, want deze moeders vrezen dat het gezinsinkomen sterk zal dalen als ook vaders de zorg voor hun pasgeborenen op zich nemen. Maar die vrees is onterecht. Als zowel moeders als vaders kunnen rekenen op een ernstig vervangingsinkomen, heeft een uitbreiding van het vaderschapsverlof enkel positieve effecten. Vandaag gaan vaders net harder werken als er kinderen komen, wat het onevenwicht tussen de taken thuis en buitenshuis alleen maar vergroot en de loonkloof doet toenemen.
De vrouwen in de Comeva-enquête halen ook een aantal federale bevoegdheden aan die ze belangrijk vinden, zoals pensioenen, gezondheidszorg en sociale zekerheid. Ik vrees inderdaad, samen met deze vrouwen, dat het immobilisme van de federale regering onze sociale zekerheid onder druk zal zetten. Na deze Vlaamse en Europese verkiezingen zal de puinhoop van de federale begroting op orde moeten gebracht worden. Ik vrees dat er ook zal gesnoeid worden in de sociale budgetten. Dat is ook een van de redenen waarom mijn partij een pleidooi heeft gehouden voor een aanvullende Vlaamse gezinstoeslag, bovenop het kindergeld.

In de Comeva-enquête pleiten vrouwen ook voor minder macho-politiek. Dat blijkt ook uit de recente Eurobarometer over ‘vrouwen en de Europese verkiezingen': 68 procent van de Belgische vrouwen vindt dat "de politiek door mannen wordt gedomineerd". Met die treurige vaststelling doen we het zelfs beter dan het Europese gemiddelde, waar 77 procent het met die stelling eens is. De ondervoorzitster van de Europese Commissie, de socialiste Margot Wallström zei daarover: "Een democratie die aan de tafel waar de beslissingen worden genomen, niet genoeg ruimte geeft aan 52 procent van de bevolking is geen echte democratie."

Deze Eurobarometer polste ook naar wat vrouwen precies willen van de Europese politiek. Ze willen gelijk loon voor gelijk werk, betere en betaalbare kinderopvang, pensioenrechten voor de periode waarin je voor kinderen hebt gezorgd en een stevigere aanpak van geweld tegen vrouwen. Uit een aanvullend onderzoek bleek dat vrouwen ook consumentenbescherming en publieke gezondheidszorg prioritair vinden. Vrouwen maken zich ook meer dan mannen zorgen over de economische crisis. Mannen vinden andere thema's belangrijker, zoals de strijd tegen het terrorisme én de klimaatsverandering. Ook hier zie je bij vrouwen eerder sociale thema's op de voorgrond komen, terwijl - net zoals bij de hoger genoemde studentenenquête - de mannen ondermeer ecologie prioritair vinden.

In het Europees parlement doen vrouwen het overigens niet slecht. Terwijl in de nationale parlementen van de lidstaten er 25 procent vrouwen zetelen, is dat in het Europees parlement 31 procent. Daarmee doet de politiek het overigens beter dan het bedrijfsleven waar slechts 11 procent van de topfuncties bekleed wordt door een vrouw. Tijdens de afgelopen legislatuur heb ik daarom het project M/V United opgestart, een project dat de gelijkheid van mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt wil bevorderen. Ik heb er ook voor gezorgd dat slechts tweederde van de leden van Vlaamse adviesraden van hetzelfde geslacht mag zijn. Frank Vandenbroucke zei daarover in het Vlaams parlement: "Minister Van Brempt is bijzonder hardnekkig ter zake. We hebben daar soms wat last mee, maar ze heeft gelijk." Een gelijkaardige regel zou moeten bestaan voor het bedrijfsleven. In Noorwegen is dat al gelukt. In Vlaanderen moeten we daar nog hard voor vechten.

Comeva is ook in de partijprogramma's op zoek gegaan naar standpunten die overeenkomen met de thema's die vrouwen het belangrijkst vinden. Ook hier is het opvallend dat de topscores gaan naar progressieve of centrumpartijen, zoals de sociaal liberalen, de groenen, de christendemocraten en de socialisten. Rechtse partijen zoals het Vlaams Belang, Open VLD, NV-A en LDD scoren het laagst. Hoe vrouwen in werkelijkheid zullen stemmen, moet blijken op 7 juni. Maar als ze echt willen dat de thema's die voor hen belangrijk zijn aan bod komen, kunnen ze maar beter voor een progressieve partij stemmen. Ik ken er zelf een hele goede: sp.a.

De astronomische bedragen die circuleren in het Europese landbouwbeleid staan in schril contrast met de inspanningen die geleverd worden in de strijd tegen armoede. In de meeste Europese landen lopen kinderen een groter risico om in armoede te vervallen dan volwassenen. Kansarmoede zorgt al op héél jonge leeftijd voor achterstand. Slechts 3 op de 10 kansarme kinderen onder de 3 jaar, gaan naar de kinderopvang, tegenover 6 op de 10 bij alle kinderen van die leeftijd. Op de leeftijd van 1 jaar hebben kansarme kinderen gemiddeld al 1 maand achterstand opgelopen in hun ontwikkeling, een achterstand die bij kansarme kinderen in allochtone gezinnen oploopt tot 2 maanden. Peuters uit een kansarm milieu kennen gemiddeld 400 woordjes, terwijl hun leeftijdgenoten uit hoger opgeleide gezinnen er 1200 kennen. Die achterstand kan vaak nooit meer ingehaald worden, met het gevolg dat kansarme kinderen vroegtijdig uit het onderwijs stappen en op latere leeftijd kansarm blijven. Kansarme kinderen beginnen ook later aan het kleuteronderwijs. Ze wonen vaker in ongeschikte en te kleine huizen en hebben meer gezondheidsproblemen. Eén op drie gezinnen in armoede kan het zich financieel zelfs niet permitteren om hun woning in de winter behoorlijk te verwarmen.
Ons land scoort, in vergelijking tot andere Europese landen, gemiddeld, met een armoederisico van bijna 15 procent. Het probleem is dat de armoede in ons land niet afneemt, maar eerder stijgt. Vooral nu we in een financiële en economische crisis zijn terecht gekomen, wordt de toekomst voor mensen met een armoederisico nog onzekerder.

Experts zijn het er over eens dat investeren in kinderen beter is dan te remediëren op latere leeftijd. Elke overheidseuro die uitgegeven wordt aan jonge mensen, levert later 7 euro op. Volgens Unicef helpt het openstellen van kwaliteitsvolle publieke voorzieningen voor alle kinderen om kansarmoede in te perken. Kinderen uit kansarme gezinnen hebben het meeste baat bij kinderopvang en onderwijs. Europa kan en moet nu meer ondernemen om kansarmoede aan te pakken. Een halvering van het aantal kinderen in armoede tegen 2020 is reeds een bestaande doelstelling, maar Europa heeft nog geen instrumenten om dat af te dwingen. Daarom moet er in de volgende legislatuur een Europese richtlijn komen, vergelijkbaar met de milieurichtlijnen. Ik stel voor dat we werken aan een richtlijn voor het minimuminkomen, omdat het armoederisico precies gemeten wordt aan de hand van het inkomen. In verschillende Europese landen ligt het minimuminkomen lager dan de armoedegrens. Met een Europese richtlijn voorzien we een wetgevend en dus bindend kader om de strijd tegen armoede bij kinderen aan te pakken. Ook de Europese structuurfondsen, waarvan het budget moet verdubbeld worden, moeten efficiënter ingezet worden om de armoede bij kinderen te bestrijden. Als we dat doen, en we houden er rekening mee dat de lidstaten verplicht moeten co-financieren, kan het budget voor armoedebestrijding eindelijk het niveau halen van het budget voor landbouw.

Maar ook in Vlaanderen moeten we waakzaam zijn. Daarom pleit ik voor een recht op betaalbare kinderopvang, die vanzelfsprekend afhankelijk wordt gemaakt van het inkomen. Situaties zoals die zich nu voordoen in de private opvang, waar de kost voor de ouders tot voor kort in alle gevallen niet-inkomensgerelateerd was, kunnen niet meer. Ik heb in de Vlaamse regering, samen met Frank Vandenbroucke, middelen vrijgemaakt om de prijzen voor opvang in privé-crèches die dat wensen, inkomensafhankelijk te maken.
Daarenboven moet er een Vlaamse aanvullende gezinstoelage komen, ten minste een verdubbeling van de huidige Vlaamse schooltoelage. Tot slot is het nodig om op alle terreinen die kunnen bijdragen om het armoederisico te verlagen een tandje bij te steken. Ik denk daarbij aan taalinitiaties voor ouders, begeleiding naar de arbeidsmarkt, opvoedingsondersteuning, opleiding en gezondheidszorg. Want kinderen zijn 20 procent van de bevolking , maar 100 pct onze toekomst.

In de sector van de Sociale Economie, waar ook de beschutte werkplaatsen toe behoren, heb ik tijdens deze legislatuur in totaal 6.532 jobs bijgecreëerd. Een resultaat waar ik bijzonder fier op ben. 

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De Noorse minister van Financiën Kristin Halvorsen stelde vorig week voor om auto's op fossiele brandstoffen tegen 2015 gewoon te verbieden. Heel wat Noren verslikten zich in hun ochtendkoffie omdat ze vreesden dat ze hun gloednieuwe auto in 2015 naar de schroothandel zouden moeten brengen. Maar dat is niet de bedoeling. De minister, lid van de kleine socialistische partij - een coalitiepartner van de grotere Noorse Labourpartij - wil vanaf 2015 nieuwe wagens laten rijden op schone brandstoffen. Ook hybride wagens die fossiele brandstoffen combineren met schone energie, zouden nog toegelaten zijn. Met de maatregel wil Halvorsen innovatie stimuleren.

Dat Halvorsens voorstel niet op gejuich werd onthaald, is niet verwonderlijk. Velen vrezen dat Noorwegen, de zesde grootste aardolie-exporteur in de wereld, haar eigen economie zal treffen. Nochtans bezweert Halvorsen dat het voorstel "veel realistischer is dan op het eerste zicht lijkt." De kans dat Halvorsens plan ook aanvaard wordt is - voorlopig althans - verwaarloosbaar. Hoedanook, het Noorse voorstel heeft de verdienste dat het ten minste het debat in gang zet. En het debat begint wel degelijk vorm aan te nemen. Eén week voordat Halvorsen haar gewaagde voorstel lanceerde, stapten de Britse Labour-ministers Peter Mandelson (Business Secretary) en Geoff Hoon (Transport Secretary) in een elektrische Mini Cooper om nieuwe maatregelen voor te stellen die de productie van elektrische wagens moet stimuleren. "De elektrische wagen komt er aan", zei Lord Manselson, "we kunnen dus maar beter voorbereid zijn." Elektrische wagens zijn vandaag nog te duur om ze aan gewone consumenten te kunnen slijten, argumenteren de Labour-ministers.
Mandelson en Hoon stellen overheidssubsidies voor ten belope van 2000 tot 5000 pond, zo'n 2250 tot 5600 euro, bij de aanschaf van elektrische en hybride wagens vanaf 2001. Voor de Britse Labourregering is een CO2-arm transport één van de speerpunten van haar toekomstvisie op de Britse economie. Het overheidsplan omvat een investering van 280 miljoen euro om de omslag te kunnen maken naar een vergroening van het verkeer. Ruim 22 miljoen euro gaat naar de uitbouw van oplaadpunten - zeg maar: stopcontacten - en naar de ontwikkeling van ‘electric car cities'. Zo'n 112 miljoen euro wordt uitgetrokken om het onderzoek naar schone motoren te stimuleren.
De Britse regering wil ook 200 demonstratiewagens beschikbaar stellen aan consumenten die overwegen een elektrische auto te kopen. Voor Mandelson is het duidelijk: "De regering moet nu optreden om te garanderen dat de zakelijke voordelen van onze ambities in het Verenigd Koninkrijk gerealiseerd worden." De Britten hebben het goed begrepen. Wie nu voorsprong in de groene omslag neemt, zal er in de toekomst de vruchten van plukken. En die vruchten vertalen zich ondermeer in duizenden nieuwe jobs. Mandelson noemt dit soort overheidsoptreden ‘nieuw industrieel activisme'.

De maatregelen die de regering voorstelt, vormen slechts een eerste stap in een ambitieus plan. Zo overweegt de Labour-regering om een leasingprogramma voor batterijen op te starten, om de onderhoudskosten voor elektrische wagens te beperken. Zo'n ‘leasingprogramma' voor batterijen staat ook in het voorstel dat de Nederlandse vakbeweging FNV samen met de milieubeweging Natuur en Milieu in januari heeft voorgesteld aan de regering Balkenende. De vakbonden en de milieubeweging verwachten meer heil van een ambitieus overheidsplan, dan van de spontane ontwikkeling van de markt. Zij stellen voor dat de overheid de meerkost van 10.000 elektrische wagens voorfinanciert, zodat de markt op gang kan worden getrokken. Zo'n voorfinanciering wordt op termijn terugverdiend omdat elektrische wagens langer meegaan dan wagens met een verbrandingsmotor en op termijn ook goedkoper zijn in verbruik. Bovendien zou de overheid een inkoopconsortium moeten ontwikkelen, in samenwerking met de privé-sector. Dat consortium zou 40.000 elektrische auto's moeten bestellen. Dat biedt de autoproducenten een afnamegarantie en dus investeringszekerheid. Tienduizend auto's moeten gaan naar de overheid zelf, die haar wagenpark volledig moet vergroenen. De 30.000 andere auto's worden op de markt gebracht voor burgers en bedrijven. Daarnaast moeten er tijdelijke fiscale voordelen komen voor elektrische auto's en een investering in onderzoek en ontwikkeling. Inmiddels heeft de Nederlandse regering gezegd een plan te zullen ontwikkelen om de versnelde introductie van elektrische wagens mogelijk te maken. Inmiddels is bekend geworden dat de Nederlandse netbeheerders 10.000 publieke oplaadpunten zullen installeren tegen 2012. Ze voorzien daarvoor 15 miljoen euro. Ook Amsterdam gaat aan de kar trekken. Tegen 2040 moeten alle auto's in Amsterdam op elektriciteit rijden. In 2015 zouden dat er al 10.000 moeten zijn.

De hoger genoemde voorbeelden zijn niet de enige die stilaan vorm beginnen te krijgen. Zo investeert Duitsland bijvoorbeeld 60 miljoen euro, louter in de ontwikkeling van batterijen. Het probleem is dat Europa deze investeringen alweer in gespreide slagorde doet. Net zoals dat het geval is bij de omschakeling naar de productie van hernieuwbare energie, ontwikkelen de lidstaten elk hun eigen plannen en plannetjes. Zo wil elke lidstaat "een voorsprong nemen" in de ontwikkeling van schone motoren. Dat betekent ook dat bijna elk plan een protectionistisch angeltje verbergt. De Britten hopen vooral de Britse auto-industrie te kunnen stimuleren, het Nederlandse voorstel van de vakbonden en de milieubeweging gewaagt van een order van 50.000 elektrische wagen bij Nederlandse constructeurs...

En elk land is van plan op op hun eentje veel geld te stoppen in ‘onderzoek en research'. Stel je eens voor welk een gigantisch bedrag we zouden kunnen samenbrengen als Europa de leiding neemt en het onderzoek Europees zou organiseren. Daarom moet ook de herstructurering van de autoindustrie in Europa deel uitmaken van één Europese herstelplan, dat ons samen op weg helpt naar een duurzaam Europa. Dat betekent geenszins dat lidstaten geen inspanningen moeten doen. In Vlaanderen zijn er voorlopig nog geen concrete plannen.

We weten nu eindelijk op wie we niet moeten rekenen als het over gezinnen gaat. Op de CD&V en haar conservatieve vrienden in het Europees Parlement. Die hebben, met de steun van de liberalen, woensdag in het Europees Parlement een voorstel om het zwangerschapsverlof uit te breiden tot 20 weken en ook papa's twee weken vaderschapsverlof te geven, verworpen. Voor het jonge stel Martens-Smet moet dat hard zijn aangekomen. Vooral voor Miet Smet, die zich altijd erg heeft ingezet voor de vrouwenbeweging en daarvoor zelfs van de vrouwenraad de Marie Popelinprijs kreeg, moet het wringen dat de Europese Volkspartij, waarvan haar man voorzitter is, de klok tracht terug te draaien.

De uitbreiding van het zwangerschapsverlof werd voorgesteld door mijn socialistische collega Edite Estrela en overgenomen door het comité voor vrouwenrechten en gelijke kansen van het Europees Parlement. Toen Estrela in de jaren '70 moeder werd, had ze in Portugal recht op vier weken zwangerschapsverlof. Het was niet eenvoudig om haar job te combineren met de opvoeding van twee kinderen. Bovendien werd ze door heel wat mensen een ‘slechte moeder' genoemd omdat ze haar ‘taak' als vrouw, namelijk de opvoeding van kinderen, zou verwaarlozen. De tijden zijn vandaag gelukkig veranderd, maar Estrela is altijd blijven vechten voor een progressief gezinsbeleid. In haar voorstel, waaraan overigens sp.a-parlementslid Anne van Lancker hard heeft meegewerkt, zouden vrouwen in de hele Unie kunnen rekenen op 20 weken zwangerschapsverlof, waarvan minstens zes weken met behoud van het volledige loon. Lidstaten zouden ook vaders minimaal twee weken vaderschapsverlof moeten geven. Bovendien zouden ouders ook beter beschermd worden tegen ontslag als ze terug aan het werk gaan. Werkgevers zouden, in de 12 maanden volgend op het zwangerschapsverlof, moeten aantonen dat zo'n ontslag niets met de zwangerschap te maken heeft.

Vandaag kennen de Europese lidstaten heel verschillende regelingen inzake zwangerschapsverlof. Voor Groot-Brittannië bijvoorbeeld zou de nieuwe Europese regeling een verdrievoudiging van het betaalde zwangerschapsverlof betekenen. Voor ons land komen er vijf weken bij. Het was dus niet alleen de bedoeling om een betere bescherming voor ouders te voorzien, maar ook om de sociale regelingen in de Unie te harmoniseren. Laat het nu eindelijk eens duidelijk zijn wie dat wél en wie dat niet wil. Een echt sociaal Europa vertrouw je maar beter niet toe aan conservatieven.

In mijn boek Verder dan Morgen, heb ik ook gepleit voor de uitbreiding van het vaderschapsverlof, hoewel mijn voorstel veel verder gaat dan wat nu voorligt in het parlement. Maar de argumentatie is dezelfde.

Vorige week nog lazen we het zwart op wit in het Nieuwsblad: ‘Moederschap schaadt carrière.' Volgens een onderzoek van Manpower geeft een op twee Belgische werkgevers schaamteloos toe dat moederschap de carrière van een vrouw beperkt. En één op drie werkgevers is ervan overtuigd dat de gelijkheid van man en vrouw nooit zal bereikt worden op directieniveau. Een op vijf denk denkt dat dat pas over 20 jaar mogelijk zal zijn. Van dit soort uitspraken word je moedeloos. Vooral als je weet dat het anders kan. De Scandinavische landen hebben al lang komaf gemaakt met deze archaïsche verschillen tussen mannen en vrouwen. In Zweden hebben ouders recht op 390 dagen zwangerschapsverlof die ze vrijelijk kunnen verdelen tussen de papa en de mama. In Noorwegen bestaat er een vaderschapsquotum van 6 weken die mannen verplicht moeten opnemen. De socialisten in de regering willen dat zelfs optrekken tot 10 weken. Maar vaders kunnen langer voor hun pasgeboren kinderen zorgen, omdat het zwangerschapsverlof van 1 jaar vrij verdeeld kan worden tussen beide ouders. De Noorse staatssecretaris voor gelijke kansen Kjell Eric Øie vindt het Noorse systeem erg socialistisch: "Het heeft betrekking op herverdeling; herverdeling van zorg en macht." IJsland heeft nog een ander systeem, waaraan ik zelf de voorkeur geef. Daar krijgen ouders negen maanden zwangerschapsverlof, waarvan beide ouders elk drie maanden opnemen. De resterende drie maanden kunnen vrij verdeeld worden.

Echte gelijkheid tussen mannen en vrouwen heeft heel wat voordelen. Niet alleen zou het voor werkgevers meteen onmogelijk worden om enkel vrouwen te discrimineren omdat ze zwanger kunnen worden. Bovendien werk je hiermee de hele problematiek van het glazen plafond weg. Mannen en vrouwen krijgen gelijke kansen om hun carrière te ontwikkelen, maar ook - en dat is niet onbelangrijk - gelijke kansen op zorg in het gezin. De effecten op kinderen zijn eveneens gunstig. Voor kinderen is het belangrijk dat ze kunnen rekenen op de zorg van beide ouders. Papa's die al vroeg betrokken geraken bij de zorg voor hun kinderen, gaan later ook makkelijker zorgtaken opnemen, als hun kind ziek wordt bijvoorbeeld. Voor veel papa's is dat idee vandaag nog beangstigend, maar de ervaring in de Scandinavische landen leert dat vaders als ze de kans krijgen om voor hun kinderen te zorgen, daar ook heel trots op zijn. Ook bedrijfsleiders hoeven niet echt te vrezen voor zo'n echte gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Volgens de Noorse bedrijfsleiders waarmee ik vorig jaar sprak, heeft het vaderschapsverlof veel voordelen. Zoals de directeur van Microsoft Norway me zei: "Voor elke papa die op vaderschapsverlof gaat, komt er een mama terug werken." En omdat vrouwen vandaag vaak hooggeschoold zijn, kunnen bedrijven rekenen op talentvolle werknemers, die niet afhaken omdat niet weten hoe ze hun gezinstaken moeten combineren met hun werk.
Ik ben overigens niet de enige socialist die pleit voor een sterkere uitbreiding van het vaderschapsverlof. Mary Honeyball , Europees parlementslid voor Labour vraagt zich eveneens af "waarom vaderschapsverlof zo beperkt moet zijn in vergelijking met moederschapsverlof." Ze merkt op dat in landen waar het ouderschapsverlof na de bevalling verdeeld wordt een veel kleinere genderkloof bestaat, dan in landen waar dat niet het geval is. Honeyball verwijst naar de Britse Commissie voor Gelijke kansen en mensenrechten, die recent heeft voorgesteld om vrouwen zes maanden en mannen vier maanden ouderschapsverlof te geven na de geboorte. Een gedeeld ouderschapsverlof na de bevalling is ook het onderwerp van discussie bij de Europese sociale partners. Als die conclusies binnen afzienbare tijd publiek worden gemaakt zou het vaderschapsverlof weer opnieuw in de aandacht kunnen komen.

De Europese discussie over zwangerschapsverlof zal pas na 7 juni opnieuw ter tafel komen. Als ik dan in het Europees parlement zetel, zal men in mij een hevig voorvechter van gelijke kansen aantreffen en een sterk voorstander van een gedeeld ouderschapsverlof, met een ruime bescherming van jonge ouders, voldoende verlof na de geboorte en een eerlijk vaderschapsverlof.

 Lees ook 'Een christendemocratisch of socialistisch gezinsbeleid' elders op de site. 

Verhofstadt wil vooreerst ‘orde op zaken stellen bij de banken'. De onzichtbare hand van het liberalisme is er niet in geslaagd om het geklooi met geld tegen te gaan. Verhofstadt geeft ruiterlijk toe dat hij de ‘toxische producten' die de sector besmet hebben pas nu - en ik citeer - "bij het schrijven met stijgende verbazing (heb) ontdekt." Toch merkwaardig dat een liberaal leider pas recent heeft ontdekt dat mensen vals spelen als er geen spelregels zijn. Zoals de PES voor hem, pleit Verhofstadt voor een Europese bankregulator, voor strenge regels en transparantie. Hij wil zelfs het bedrijfsleven hogere lasten opleggen! Jazeker. Verhofstadt wil banken die zonder overheidssteun niet overeind kunnen blijven, herkapitaliseren. Dat geld - duizend miljard euro - mag niet van de belastingbetaler komen, zegt hij. Het zijn de banken die, eens ze weer winst maken, de overheidssteun moeten terugbetalen. De toekomstige winsten van de banken moeten dus volgens de voormalige premier afgeroomd worden. Het zal niemand verbazen dat ik het daar helemaal mee eens ben.

De gezondmaking van ons financiële systeem is prioritair, want noodzakelijk om een investeringsgedreven beleid te kunnen ondersteunen. PES-voorzitter Rasmussen zei al enkele maanden geleden dat Europa haar investeringsinspanningen moet optrekken tot het niveau van de Verenigde Staten. Verhofstadt zegt vandaag krek hetzelfde. Het geld voor die investeringen moet komen van Europese obligaties, zeg maar een Europese lening. Europa geeft vandaag géén obligaties uit. Hoe zou dat nu in godsnaam komen? Ik citeer een passage uit een interview met voormalig Euro-commissaris en oud-SP-voorzitter Karel van Miert, dat deze maand verschijnt in het tijdschrift Samenleving en Politiek: "Wij hebben vroeger al gezegd dat het niet uitgesloten is dat de Europese Unie ooit extra geld zou nodig hebben om investeringen te doen. Geld dat de begroting niet zou kunnen opbrengen. Waarom zou de Europese Unie dan niet mogen lenen om dat geld in productieve investeringen of in ontwikkeling te stoppen? Maar dat mocht niet om ideologische redenen. Het waren de Reagan- en Thatcherjaren. De overheid mocht geen schuld hebben. Dat credo heeft Verhofstadt destijds met hand en tand verdedigd. Ik heb dat altijd dom gevonden."

Als je Verhofstadts uitspraken van vandaag vergelijkt met de ervaringen van Van Miert, dan voel je al nattigheid. Er is een probleem; een probleem van geloofwaardigheid. Toen onze West-Vlaamse lijsttrekker John Crombez voorstelde extra investeringsmiddelen vrij te maken, werd dat afgeschoten door Bart Somers en Karel de Gucht, en toen de PES in Europa voorstelde om Europese obligaties uit te schrijven werd dat door de liberalen en de conservatieven op hoongelach onthaald.

De ongeloofwaardigheid wordt nog sterker als je er Verhofstadts voorstellen inzake de economische heropleving op na leest. Net zoals de PES pleit hij voor één Europees herstelplan. De Europese liberale fractie heeft zo'n plan niet klaar liggen, de Europese socialisten wel. Wij zijn overigens van plan om meteen na 7 juni dat plan voor te leggen aan de kandidaat-commissarissen en de leden van het Europees parlement. In het socialistische plan staan investeringen in nieuwe, groene jobs in een radicaal vernieuwde Europese economie centraal. Verhofstadt zegt hetzelfde: radicaal investeren in een duurzame niet-fossiele economie. Nu is het de VLD van Verhofstadt die inzet op de ontwikkeling van nieuwe kerncentrales, die draaien op fossiele brandstoffen. Erger nog was de reactie van Vlaams VLD-minister van economie én innovatie Patricia Ceysens op mijn pleidooi om het masterplan voor de Noordzeering van de Nederlandse architect Rem Koolhaas ernstig te nemen. De Noordzeering is hét typevoorbeeld van wat Verhofstadt Europese samenwerking noemt. Zeven Europese landen die aan de Noordzee liggen, moeten samenwerken om de windmolenparken van de Noordzee met elkaar te verbinden middels een soort energiesnelweg op zee. Dat plan zal 700.000 jobs opleveren en maakt van de Noordzee de groene accu van Europa. Maar volgens zijn partijgenoot Patricia Ceysens is het een onverstandig plan, want te grootschalig en te duur. Geen grote visionaire projecten dus voor de VLD. Er is dus nogal een verschil tussen wat de VLD zegt en wat de VLD in de praktijk doet.

Op papier snijdt Verhofstadts analyse van de Europese problemen hout, maar hoe geloofwaardig zijn zijn voorstellen? Ik wil hem graag de hand reiken: laten we strenge regels maken voor de banken, financiële producten labelen zodat spaarders en beleggers weer zekerheid krijgen, een Europees investeringsbeleid voeren via de Europese Investeringsbank, die nu echt een groene investeringsbank moet worden, kiezen voor een radicale omslag naar hernieuwbare energiebronnen, meer Europese middelen genereren om een groot Europees herstelplan mogelijk te maken... Ik hoop Verhofstadt te mogen verwelkomen als partner van het Europese socialistische plan dat in de weken na 7 juni op tafel komt. En ik raad hem aan naar de PES-website te surfen, om ook eens het sociale aspect van de crisis te bestuderen. Want in zijn hele speech heeft Verhofstadt het enkel over instellingen en instrumenten, nooit over de zware sociale gevolgen van de crisis op de mensen zelf. Er is vanzelfsprekend ook nood aan één Europees Tewerkstellingspact om bestaande jobs veilig te stellen en nieuwe jobs te creëren, een pact dat duidelijk maakt dat Europa geen vrije markteconomie is maar een sociale markteconomie waarin sociale rechten voorrang hebben op winstmaximalisatie en economische vrijheid. Europa heeft ook nood aan een Sociaal Vooruitgangspact dat de consequenties van de crisis afblokt zodat armoede, uitsluiting en ongelijkheid geen kansen krijgen in Europa. Er is nog wat werk aan de winkel alvorens Verhofstadt echt kan toetreden tot de socialistische fractie van het Europees parlement, maar ik heb goede hoop. Hij zou er alvast meer kans maken om zijn voorstellen waar te maken, omdat de socialistische fractie meer dan dubbel zo groot is dan de liberale. In die liberale fractie, waar het nog bulkt van de ideologisch neo-liberalen, maakt zijn plan overigens geen schijn van kans. Dan gaat het niet meer over een Europa van oplossingen, maar over een Europa van schone verhaaltjes. Guy, waar wacht je op?
 

Klik hier voor de toekomstvisie 2020 van De Lijn.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Via Start to Drive krijgen kandidaat-bestuurders een infoavond, twee uur praktijkopleiding, een proefexamen en het eigenlijke rijexamen aangeboden. De kandidaat moet dit hele traject samen met zijn begeleider (ouder, grootouder, buur,...) doorlopen. Voor die onderdelen krijgen de pupillen waardebons ter waarde van 211 euro. Het project doen we net als rijbewijs op school in nauwe samenwerking met de erkende rijscholen en de examencentra.
Alle jongeren die via Rijbewijs op School hun theoretisch rijbewijs behaalden, kunnen zich vanaf morgenvroeg inschrijven via http://www.starttodrive.be/.
 

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Maar liefst 37 bedrijven, organisaties en studenten productontwikkeling hebben deelgenomen. Winnaar is Jules Clarysse nv uit Pittem, West-Vlaanderen.
Alle vijf laureaten verdienen bloemen, zij zijn allen winnaars. De vijf winnende bedrijven zijn: Babymatters uit Lier, Saint-Gobain Gyproc Belgium NV uit Kallo, Roltex uit Erembodegem, Wienerberger uit Kortrijk en Clarysse Jules NV uit Pittem.  Alle laureaten krijgen een begeleidingspakket waarmee ze advies op maat over C2C kunnen kopen bij een erkend C2C adviesbureau.

Jules Clarysse is bovendien de grote winnaar en mag binnenkort Michael Braungart, één van de grondleggers van C2C verwelkomen op de werkvloer voor een workshop op maat. 
Dit West-Vlaamse familiebedrijf verdient het om de hoofdprijs weg te kapen omdat het in een sector die zwaar te lijden heeft onder de economische crisis, erin slaagt de vlucht vooruit te nemen. Clarysse kijkt vooruit en zet volop in op innovatie via Cradle to Cradle.

Meer weten? Zie dit artikel of surf naar de site van Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen Vlaanderen.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Investeren in de kinderen, is investeren in de toekomst. Ons land zal zijn welvaart en zijn goede sociale bescherming maar op peil houden, als kinderen van in de wieg tot ze afstuderen alle kansen krijgen. Er is daarom nood aan prima kinderopvang en uitstekend onderwijs, die ook toegankelijk zijn voor gezinnen met een bescheiden inkomen. We willen dat de Vlaamse regering daarom 50 miljoen euro uittrekt en inzet op drie kindvriendelijke domeinen.

Inzetten op méér en betaalbare kinderopvang

Goed uitgebouwde kinderopvang die betaalbaar is voor iedereen, is zeer belangrijk. Wie geen kinderopvang vindt of kan betalen, heeft meteen veel minder kansen om een interessante job te vinden. Bovendien is goede kinderopvang al lang niet meer alleen een kwestie van "op de kinderen letten". In de opvang worden peuters al zachtjes voorbereid op een goede schoolstart. De sp.a wil daarom op drie terreinen investeren: in voldoende aanbod, in betaalbaarheid en in een goede kwaliteit.

Met het creëren van nieuwe plaatsen is de Vlaamse Regering al een tijdje bezig. Ze heeft hier dit jaar ook nieuw geld voor vrijgemaakt. We steunen minister van Welzijn Vanackere in zijn beleid terzake.

Tegelijk moet er oog zijn voor de kostprijs voor de ouders, want die kan volgens ons nog rechtvaardiger. Er bestaat nu teveel verschil tussen de inkomensgerelateerde prijzen in de gesubsidieerde kinderopvang en de vrije prijzen in de privé-sector. De gemiddelde ouderbijdrage in de gesubsidieerde sector bedraagt nu 12,39 euro per dag; in de zelfstandige sector is dat 17 tot 20 euro per dag, met nog belangrijke regionale schommelingen, en vaak ook bijkomende kosten. Het prijsverschil per maand loopt dus enorm op, zeker voor minder bemiddelde gezinnen. Voor hen is een groot deel van de private sector onbetaalbaar.

We stellen daarom voor om de inkomensafhankelijke prijzen van de gesubsidieerde sector ook te gebruiken voor de zelfstandige sector. Dat wil niet zeggen dat de zelfstandige sector op gelijke voet gefinancierd moet worden als de gesubsidieerde sector, dat zou onbetaalbaar zijn. Maar met een investering van ca. 20 miljoen euro kan de overheid o.i. een meerderheid van de zelfstandige sector er wel toe overhalen om de tarieven voor de ouders gelijk te schakelen.

We stellen daarom voor dat zelfstandige voorzieningen in een vrijwillig afsprakenkader kunnen stappen waarbij ze in ruil voor het garanderen van de tarieven die gelden voor de diensten van Kind en Gezin, een verhoogde tegemoetkoming krijgen, die rekening houdt met het sociale profiel van de betrokken ouders en tegelijkertijd de leefbaarheid van de voorziening ondersteunt. De verdere toelichting bij het systeem dat we voorstellen, vindt u in bijlage 1.

Een derde aandachtspunt is de kwaliteit van de opvang. Kinderopvang is immers meer dan het opvangen van het kind terwijl de ouders aan het werk zijn. Goede kinderopvang zorgt ervoor dat het kind zich kan ontplooien op alle gebied: motorisch, geestelijk, sociaal, ... We willen daarom mensen met de juiste competenties in de kinderopvang. Een diploma hebben, is één weg om daar voor te zorgen. Maar ook het waarderen van al aanwezige en het versterken van nieuwe competenties op de werkvloer biedt garanties op kwaliteit. We willen daarom samen met de Vlaamse minister van Welzijn verder werk maken van opleiding en competentieontwikkeling, ook voor laaggeschoolden, in de kinderopvang.

Extra verhoging schooltoelagen gekoppeld aan gezinsdossier

Het Vlaamse onderwijs scoort uitstekend in internationale proeven. Maar er zijn toch belangrijke problemen. Zo is het verschil tussen de top en de minder goed presterende leerlingen nergens zo groot. Wie minder goed presteert, is vaak kansarm of anderstalig. We zien ook dat lang niet iedereen de juiste studiekeuze maakt, wat leidt tot frustraties op school of zelfs later op de werkvloer. Bovendien veroorzaakt foute studiekeuze knelpunten op de arbeidsmarkt.
Deze problemen aanpakken vraagt inspanningen op vele domeinen. Een vlotte toegankelijkheid van het onderwijs garanderen is er één van. Er mogen geen financiële drempels bestaan om kinderen al vanaf de leeftijd van 2,5 jaar regelmatig naar school te sturen, de schoolkeuze mag niet afhangen van de kostprijs van schoolmateriaal of uitstappen en ouders met een bescheiden inkomen mogen zich geen zorgen moeten maken over de kosten die gepaard gaan met verder studeren.

De afgelopen jaren hebben we op dit vlak al belangrijke beslissingen (zie ook bijlage 2) genomen. Zo moeten basisscholen sinds dit jaar het noodzakelijke lesmateriaal kosteloos ter beschikking stellen en komen er volgend jaar grenzen op wat de ouders moeten betalen voor uitstappen. Daarnaast is beslist om de school- en studietoelagen fors uit te breiden: vanaf volgend schooljaar zijn er toelagen vanaf het kleuteronderwijs, en zal er gewerkt worden met een eenvormig "gezinsdossier". Op elk onderwijsniveau zal het minst vermogende kwart van de gezinnen hiervan genieten. Dat betekent dat er 200.000 kinderen méér recht zullen hebben op een toelage.

Via het gezinsdossier gelden voortaan bovendien dezelfde inkomensvoorwaarden voor het kleuter- tot en met het hoger onderwijs. Dat is een heel belangrijk signaal voor de ouders: "Investeer in de scholing van uw kind, wij zullen u tijdens de hele schoolloopbaan financieel bijstaan. Van de eerste dag dat uw oudste kind naar de kleuterschool gaat, tot de laatste dag dat uw jongste eventueel de universiteit verlaat.".

Toch stellen we vast dat deze inspanning nog versterkt moet worden. Vooral in het secundair onderwijs slagen we er vooralsnog niet in om de studiekosten te dekken. Uit lopend HIVA-onderzoek over de studiekosten blijkt dat de hoogste toelage in het algemeen secundair onderwijs voor een leerling vandaag maar 40 procent van de gemiddelde directe studiekosten dekt. Daar waar de huidige bedragen voor een extern in het SO tussen 70 en 310 euro liggen, denken we dat een vork tussen - bijvoorbeeld - ca. 120 en ca. 530 euro meer verantwoord zou zijn. Maar ook in het basisonderwijs willen we de toelagen verhogen, zij het minder fors.

We bepleiten voor schooltoelagen in het leerplichtonderwijs een inspanning in een orde van grootte van ca. 27 mln euro, waardoor het bedrag dat nu al voorzien is voor toelagen voor het komende schooljaar (2008-2009) met ca. 70% verhoogd wordt. Uit bijlage 2 blijkt hoe sterk het budget voor schooltoelagen voor het leerplichtonderwijs daarmee zou stijgen tijdens deze regeerperiode: van 12 miljoen euro vóór de recente hervormingen, over 28 miljoen euro voor het lopende schooljaar (de uitbreiding in secundair), naar ca. 66 miljoen volgend schooljaar (de uitbreiding naar kleuter- en lager + de extra investering van 27 miljoen). Wij vinden dit meer dan verantwoord. Vanzelfsprekend willen we daarover overleg plegen met onze collega's in de regering.

Naadloze overgang tussen kinderopvang en kleuterklasjes en voldoende omkadering

Van jongsaf regelmatig naar de kleuterklas gaan, is cruciaal voor de verdere schoolcarrière van kinderen. We zorgen daarom best voor een naadloze overgang van kinderopvang naar het onderwijs. Kleuteronderwijs is het begin van het onderwijs, maar aandacht voor ‘welzijn' blijft daar vanzelfsprekend heel erg centraal staan: dat veronderstelt groepjes die niet te groot worden, aandacht voor het verzorgende aspect, mogelijkheden om rustig te slapen... Er is ook een zachte overgang nodig tussen de opvang vóór en na de school en de periodes op school. Op dat vlak is zeker nog initiatief mogelijk.

Met de inzet van kinderverzorgsters in het kleuteronderwijs door de vorige minister van Onderwijs en met de extra middelen in het kader van het actieplan kleuterparticipatie komen we hieraan al voor een stuk tegemoet. Ook via deelname aan het lokaal overleg kinderopvang kunnen scholen zoeken naar een betere overgang tussen kinderopvang en onderwijs. We willen ook onderzoeken hoe we meer structurele maatregelen kunnen nemen, bijvoorbeeld door een flexibel gebruik van beide voorzieningen mogelijk te maken. Net zoals over de opleiding van de verzorgenden, willen we hierover aan de slag gaan met de minister van Welzijn.

Voor een goede overgang van kinderopvang naar kleuteronderwijs is het cruciaal dat de omkadering van het kleuteronderwijs kwantitatief en kwalitatief op punt staat. Dit was onder meer de inzet van de maatregelen die we dit schooljaar - het "Jaar van de Kleuter" - hebben getroffen om de omkadering in het kleuteronderwijs te verbeteren en om kleuteronderwijzeressen vanop de tweede lijn meer te ondersteunen, met name in kleuterscholen met veel kinderen uit kansarme gezinnen.

We kunnen op dit ogenblik al enkele conclusies trekken op basis van de ervaringen met deze maatregelen. Eén van de vaststellingen is dat de krapte op de arbeidsmarkt het moeilijker maakt om leraren kleuteronderwijs te vinden, waardoor beschikbare lestijden soms niet ingevuld raken. Frank Vandenbroucke heeft hierover contacten gelegd met de onderwijsvakbonden om ook hun visie te kennen. Via bijsturingen en creatieve oplossingen moet het mogelijk zijn om de groeiende schaarste op de arbeidsmarkt aan te pakken en de omkadering in de praktijk verder te verbeteren.
Het beschikbare budget laat toe de gehanteerde coëfficiënt te verhogen en meer lestijden toe te kennen. Men zou kleuterscholen b.v. ook de mogelijkheid kunnen geven om de bijkomende omkadering voor nieuwe kleuters die instappen naar eigen keuze in te zetten: ofwel extra kleuteronderwijzer(essen)(s) ofwel extra kinderverzorg(st)ers, vanzelfsprekend op voorwaarde dat daarover overleg gepleegd wordt op lokaal vlak, en mits garanties dat de leiding van de kleuterklas duidelijk bij de leerkracht kleuteronderwijs blijft liggen. Een mogelijke piste is dat het werk van kleuteronderwijzer(essen)(s) die gerechtigd zijn op TBS maar toch aan het werk blijven, verlicht wordt door toekenning van extra uren voor kinderverzorgsters in de betrokken school. Deze pistes zullen verder verkend worden in overleg met de onderwijsvakbonden (en de inrichtende machten).

Bekijk hier bijlage 1: Een beter toegankelijke kinderopvang

Bekijk hier bijlage 2: Besliste maatregelen rond kostenbeheersing en schooltoelagen

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Opiniestuk: Ik ben Tolero

De Tolero-campagne, die ik lanceerde in samenwerking met de holebifederatie en verschillende jeugdbewegingen en die jongeren oproept om toleranter te zijn tegenover verschillen in seksuele voorkeur, kan niet overal op tolerantie rekenen. De vzw Actie Gezin is zopas een tegencampagne gestart, waarin holebi's ondermeer verweten wordt geslachtsziekten te vespreiden.

Onze sensibiliseringsactie wil aan jongeren verduidelijken dat het niet uit maakt of je holebi of hetero bent, maar dat tolerantie belangrijk is. Die boodschap werd vertaald in de slogan ‘F*ck holebi's en hetero's, ik ben tolero'.

Sinds kort circuleert er op het net een georganiseerde briefschrijfactie tégen de tolero-campagne, georganiseerd door de Actie Gezin, een "pluralistische" organisatie die beweert op te komen voor het gezin. De vereniging liet zich eerder al horen met campagnes tegen de adoptie van kinderen door holebi's en tegen medisch begeleide voortplanting bij holebi's.

Actie Gezin verduidelijkt dat ze opkomt voor het "natuurlijke gezin" waarmee meteen gezegd is dat er ook "onnatuurlijke gezinnen" zouden bestaan. Dit soort "biologisch" taalgebruik mondt - zo leert de ervaring- al snel uit in ziektemetaforen. En jawel, volgens Actie Gezin zou de Tolero-campagne bijdragen tot de "verontrustende toename van geslachtsziekten." Vooral de toename van HIV schrijft Actie Gezin op het conto van de holebi's. We weten inmiddels dat niet de seksuele voorkeur, maar het gebrek aan een degelijke bescherming de verspreiding van HIV in de hand werkt, en dat de HIV-epidemie zich vooral doorzet in continenten waar homoseksuele contacten niet echt de gangbare praktijk zijn. Maar de onderliggende boodschap van Actie Gezin is duidelijk. Bovendien wordt homoseksualiteit in verband gebracht met vrije seks, alsof holebi's niet, net als andere koppels, verlangen naar een warme en liefdevolle relatie.

De eerste mails van "bezorgde mensen" arriveerden de afgelopen dagen op mijn kabinet en bij de organisaties en jeugdverenigingen die meewerken aan de Tolero-campagne, zoals de Holebifederatie en Wel Jong Niet Hetero, de Katholieke Landelijke Jeugd (KLJ), de Kristelijke Arbeiders Jongeren (KAJ), Jeugd Rode Kruis en Chiro. De toon van die mails is soms opmerkelijk. Ik geef enkele passages mee. Een briefschrijver die pleit voor meer "fatsoen" heeft het over "de f*cking campagne van minister Van Brempt. (als er een sterretje tussenstaat mag je toch zeggen wat je wil...)" Een andere briefschrijver vindt dat holebi's "bewust in de kijker willen lopen met wansmakelijke arrogante acties die de normale mens uitdaagt en uitlacht." Volgens nog een briefschrijver zegt de bijbel dat god "homoseksualiteit haat en de steden Sodom en Gomorra zijn twee prachtige voorbeelden van wat er met een stad kan gebeuren die deze dingen praktiseert of tolereert." Ik krijg  ook voorlichting van briefschrijvers die me melden dat god "niet voor niets de vrouw van een spleetje en de man van een piemelke heeft voorzien. En nu wil u de mensen doen geloven dat het abnormale normaal is. Ik geloof dat het 1000x beter was als u dat geld gebruikte om jongeren, die met een onduidelijk rolpatroon opgegroeid zijn, psychisch bij te staan om ‘normaal' te gaan leren denken."

Mocht ik niet zo verbaasd en geschokt zijn over deze reacties, dan zou ik de initiatiefnemers danken. Zij tonen immers kristalhelder aan dat acties die oproepen tot meer tolerantie - tegenover élke groep die het slachtoffer is van discriminatie - absoluut noodzakelijk blijven. Dat is ook de reden waarom in mijn ontwerpdecreet  ‘Gelijke Kansen en Gelijk behandelingsbeleid', dat de Vlaamse regering in februari goedkeurde, discriminatie op grond van seksuele voorkeur opgenomen werd.

De Tolero-campagne is nodig, omdat recent onderzoek uitwijst dat 43,5 procent van de Vlaamse jongens en 23,5 procent van de meisjes een negatieve houding heeft ten opzichte van holebi's. Discriminatie op grond van seksuele geaardheid komt in heel Europa nog vaak voor. Ze staat in de Europese top drie, na discriminatie op basis van afkomst en van handicap. Ook bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen staat het aantal klachten inzake discriminatie op basis van seksuele voorkeur op de derde plaats. Ruim vijftig procent van de Europeanen is volgens de Eurobarometer van 2007 van mening dat homoseksualiteit een negatieve impact heeft op iemands maatschappelijke positie. Vooral de nieuwe EU-landen hebben het moeilijk met gelijke rechten voor holebi's. In België, zo dachten velen, is de strijd al lang gestreden. Ons land vervulde een pioniersrol in de wereld, samen met Nederland en Denemarken, toen we het huwelijk openstelden voor holebi's. Ondertussen vindt ons voorbeeld navolging in vele landen. Dat is een goede zaak omdat we daardoor alle gezinnen gelijke kansen geven om zich ten volle te ontplooien. Vandaag zijn de gezinsvormen uitermate divers geworden, gaande van klassieke gezinnen, over eenoudergezinnen, nieuw samengestelde gezinnen, kinderloze gezinnen tot holebigezinnen. Er is geen enkele reden om de ene gezinsvorm te bevoordelen of een andere te benadelen. Elke mens heeft recht op waardigheid en geluk, en heeft het recht dat te delen in de warmte van een gezin, met of zonder kinderen. Een progressief gezinsbeleid moet de voorwaarden creëren die deze gelijke kansen garanderen.

De praktijk leert ons echter dat sommige gezinsvormen minder kansen krijgen dan andere - ik denk aan eenoudergezinnen en nieuw samengestelde gezinnen - en dat sommige gezinsvormen zelfs te kampen hebben met al dan niet verdoken vormen van discriminatie. Als minister van Gelijke Kansen is het mijn opdracht om daar over te waken en zo nodig maatregelen te nemen. Omdat vooral holebi's het soms knap lastig kunnen krijgen, zette ik de Tolero-campagne op. Ze heeft nu al haar nut bewezen. Ik wil daarom ook de organisaties en de jeugdverenigingen die deelnemen aan de campagne hartelijk danken. Hun steun getuigt van moed en warmte. En dat is, zo blijkt nu uit de kille reacties, absoluut noodzakelijk.
 

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Ik vind het belangrijk dat we slim en sociaal investeren in kinderopvang. Elk kind heeft recht op goede en betaalbare kinderopvang. In mei trok de Vlaamse regering op mijn vraag al extra middelen uit voor meer opvangplaatsen en voor de betaalbaarheid van kinderopvang. Met de extra middelen kunnen we nu ook in de zelfstandige kinderopvang de ouderbijdrage afhankelijk maken van het inkomen. Dat is veel eerlijker en het maakt kinderopvang betaalbaarder voor iedereen. Bijvoorbeeld voor een verpleegster en een arbeider met een gemiddeld loon, betekent deze maatregel al snel een besparing van ongeveer 1200 euro per jaar.

Door mensen meer te ondersteunen bij werken aan hun huis om het energiezuiniger te maken, ben ik ervan overtuigd dat meer mensen effectief de stap zullen zetten om bijvoorbeeld hun dak te isoleren of dubbele beglazing te steken. Dat is goed voor het milieu én voor hun portemonnee, want hoe minder het verbruik, hoe lager de energiefactuur.

Ook de versterking van de jobkorting is een sociale maatregel en zorgt dat mensen die werken meer loon overhouden. Die maatregel is belangrijk in het kader van de dalende koopkracht voor lage en middeninkomens, zeker op het moment dat federale maatregelen achterblijven. Het verschil tussen een uitkering en een loon wordt er ook wat groter door, wat de drempel om aan de slag te gaan verlaagt.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

In Mechelen, Kortrijk, Tienen en Ronse zal je gedurende een jaar met dienstencheques dringende kinderopvang kunnen betalen. Je inkomen bepaalt wat je betaalt voor die cheques. De komende maanden tekent elke gemeente haar plan van aanpak uit. Zo wordt Mechelen een 'open proeftuin': er zal flexibele en occasionele kinderopvang zijn voor kinderen tot 10 jaar. De criteria voor Ronse, Mechelen en Kortrijk moeten we nog vastleggen. Zo kan Kortrijk bijvoorbeeld opvang aanbieden voor zieke kinderen of Ronse zich specifiek richten op kinderen van alleenstaande ouders.

Het budget voor de proeftuinen past in een forse investering in kinderopvang, in totaal 78,8 miljoen euro die de Vlaamse Regering vandaag heeft goedgekeurd. De grootste hap uit dat bugdet, 42,5 miljoen euro zal ervoor zorgen dat dat kinderopvang ongeacht of je beroep doet op een privé of gesubsidieerde opvang, inkomensgerelateerd wordt. Kinderen verdienen immers gelijke kansen.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Zwangerschapsverlof dient verschillende doelen. In eerste instantie zijn er medische redenen, namelijk het noodzakelijke herstel van het lichaam van de moeder na de zwangerschap en de bevalling, en de gunstige effecten van borstvoeding voor kind en moeder. In tweede instantie is er de permanente nood aan zorg voor de pasgeborene en de ontwikkeling van een emotionele band tussen de ouders en het kind. We gaan er nog steeds te makkelijk van uit dat die zorg uitsluitend moeders toekomt. Uit de Europese studie Work Changes Gender blijkt dat negentig procent van de mannen vindt dat vaders ‘actief en aanwezig' moeten zijn als het gaat om de zorg voor kinderen. Belgische papa's hebben echter maar recht op tien dagen vaderschapsverlof. Dat is niet de meest geschikte basis om ‘actief en aanwezig te zijn'.

Ook de EU wijst op de gevolgen van die onevenwichtige verdeling van zorg. Hoewel de ‘gelijkheid tussen mannen en vrouwen' een Europese basiswaarde is, is die gelijkheid nog lang niet gewaarborgd. In Europa heeft slechts 62 procent van de vrouwen met minderjarige kinderen een baan, tegenover 91,4 procent van de mannen. Dezelfde wanverhouding zien we als het gaat over deeltijdse arbeid. In ons land werkt 32 procent van de werkende vrouwen deeltijds, tegenover slechts 8 procent van de werkende mannen. Dat verschil heeft vooral te maken met de moeilijke combinatie van arbeid en een druk gezinsleven. En dat probleem ontstaat precies op het ogenblik dat er kinderen komen. Door thuis te blijven voor de kinderen lopen vrouwen grote sociale risico's. Uit een recente Britse enquête blijkt dat éénderde van de werkgevers geen vrouwen aanwerven die de leeftijd hebben om zwanger te worden. Vrouwen die hun werk tijdelijk onderbreken zien ook hun loon dalen in vergelijking met dat van kinderloze vrouwen en van mannen. Ze zien ook hun doorgroeikansen verminderen, zodat ze op het onvermijdelijke glazen plafond botsen. Ook voor mannen heeft het feit dat enkel moeders verantwoordelijk worden geacht voor de zorg negatieve effecten. Zij gaan dikwijls harder werken om het gezinsinkomen op peil te houden. Het gevolg daarvan is dat van alle mannen het de papa's zijn die het hardst werken, terwijl het net de papa's zijn die meer zorg willen besteden aan hun kinderen. Moedige vaders die wel ouderschapsverlof opnemen, wordt een gebrek aan loyaliteit voor het bedrijf verweten en hun loon daalt in verhouding zelfs nog meer dan dat van vrouwen die even uit het werk stappen.

We kunnen gerust stellen dat een belangrijk deel van de zogenaamde loonkloof het gevolg is van een onevenwichtige verdeling van de kinderzorg in gezinnen. Als we dus het debat aangaan over zwangerschapsverlof, moeten we dat in de geest van gelijkheid tussen mannen en vrouwen doen. Er bestaan in Europa overigens good practice voorbeelden. Noorwegen bijvoorbeeld kent sinds 1993 een vaderschapsquotum van zes weken. Mannen en vrouwen hebben samen recht op één jaar zwangerschapsverlof, waarvan vrouwen verplicht negen weken en mannen zes weken moeten opnemen. De Noorse overheid overweegt om het vaderschapsquotum op te trekken tot tien weken. Aanvankelijk was er behoorlijk wat weerstand tegen het vaderschapsquotum, zowel bij vrouwen - die vreesden dat een deel van hun rechten werden afgenomen - als bij mannen - die vonden dat de overheid zich niet met hun privéleven moest bemoeien. Maar vandaag zijn Noorse mannen trots op hun verworven rechten. Noorwegen is radicaal gegaan naar een herverdeling van zorg en werk. Omdat mannen een deel van de zorg op zich namen, konden vrouwen makkelijker opnieuw aan de slag gaan. Mannen wonnen aan levenskwaliteit, vrouwen aan arbeidskwaliteit. En de kinderen wonnen aan aandacht, omdat ze die krijgen van beide ouders. Bovendien werden de sociale risico's van ouderschap eerlijker verdeeld. Het gevolg is dat Noorwegen niet alleen het het hoogst aantal werkende vrouwen van Europa heeft, maar ook het hoogste geboortecijfer.

Andere Scandinavische landen hebben variaties op hetzelfde thema ontwikkeld, waarvan ikzelf het IJslandse systeem het beste vind. IJsland kent negen maanden zwangerschapsverlof - eigenlijk moeten we het nu kraamverlof noemen, omdat mama's én papa's er evenredig bij betrokken worden. Dat kraamverlof wordt in drie delen verdeeld. Eén deel wordt opgenomen door de mama, één deel door de papa en één deel kan vrij door beide ouders verdeeld worden. Als we in ons land het zwangerschapsverlof herbekijken, vind ik dat we dat model ernstig moeten  bekijken. Bovendien moet zo'n model flexibel genoeg zijn zodat ook kinderen van alleenstaande ouders en holebi-ouders van dezelfde rechten kunnen gebruik maken. In elk geval moeten we verlost worden van de vastgeroeste redenering dat het verlof na de bevalling enkel een zaak van mama's is. Kinderen hebben recht op de beide ouders, papa's hebben ook recht op zorg  en vrouwen mogen op de arbeidsmarkt niet het slachtoffer worden van de kinderkeuze die ze samen met hun partner maken. Als het ons menens is met de gelijkheid tussen mannen en vrouwen, wordt het de hoogste tijd dat we die gelijkheid ook toepassen als het over de zorg om kinderen gaat. Het volledige voorstel past in een bredere visie over progressief gezinsbeleid dat één van de hoofdstukken vormt van mijn boek Verder dan Morgen.

Lesbische koppels met een kinderwens hebben immers eigen specifieke vragen die niet beantwoord worden in de bestaande boeken. Bijvoorbeeld: gaan we voor een anonieme of bekende donor? Kan de meemama ons kindje adopteren en zo ja, hoe moet dat?

‘Samen mama - zwangerschapsgids voor lesbische koppels' biedt daarom in de eerste plaats veel juridische en praktische informatie voor lesbische mama's en meemama's. Daarnaast vind je in het boek heel wat eerlijke, ontroerende, soms grappige getuigenissen van lesbische mama's. Uiteraard is het ook een leidraad voor de zwangerschap en de bevalling.

Het boek wordt uitgegeven door Lannoo en kost 24,95 euro in de winkel.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

In het plan zitten onder andere voorstellen om een nieuw treinstation in Turnhout (Turnhout-Zuid) te openen, om extra treinen te voorzien, om lightrail aan te leggen naar Antwerpen vanuit Turnhout en langs het Albertkanaal, om de E313 verkeersveiliger te maken, om fietspunten te installeren in de vier stations (Geel, Mol, Herentals en Turnhout), om autodelen te starten in een aantal Kempense gemeenten, enzovoort.

De voorstellen die in het plan staan, duiden goed aan waar de problemen in de Kempen liggen. Alleenstaande oplossingen voor mobiliteitsproblemen zijn er niet zo vaak. De meerwaarde van het congres en van het plan dat sp.a voorlegt, is dat er naast de concrete oplossingen ook is nagedacht over bovenlokale acties en oplossingen. Het is zoals David Geerts, ondervoorzitter sp.a provincie Antwerpen correct concludeerde: "Dit congres is een vertrekpunt. sp.a gaat nu lokaal én in het parlement acties ondernemen om de voorstellen te realiseren."

Vanuit mijn eigen bevoegdheid zal ik op korte termijn zorgen voor extra snelbussen vanuit de Kempen naar Antwerpen via de vrije busbaan op E313/E34 (zie elders op de site). Maar ik heb ook aandacht voor automatische controles op vrachtvervoer (tussenafstand, overlading) op de E313. En voor de fietspunten aan de vier stations zal ik vanuit sociale economie geld voorzien en de NMBS aansporen om mee die fietspunten te ontwikkelen.

De Kempen verdient een ambitieus mobiliteitsplan. De regio heeft al heel wat troeven in handen om een topregio te worden op het vlak van duurzame mobiliteit en leefbaarheid. We moeten in de Kempen blijven inzetten op openbaar vervoer en verkeersveiligheid.

Meer info vind je op deze site. Foto's van het congres vind je op Flickr.

Hier alvast enkele plannen.

Openbaar vervoer
De Kempen verdient op korte termijn een strategisch openbaar vervoerplan dat inzet op spoor, bus en nieuwe vormen zoals lightrail.

Méér treinen en méér zorg voor de pendelaars op die treinen

• Het spoor in de Kempen gaat ten onder aan haar eigen succes. Bijkomende capaciteit in het treinaanbod is nodig, in het bijzonder op de lijn Neerpelt-Lier en Herentals-Turnhout. sp.a wil ook een extra P-trein Brussel-Kempen en extra capaciteit voor de studententrein op zondagavond vanuit Turnhout.
• Een nieuw station Turnhout-Zuid is nodig. Dit moet komen aan het nieuwe stedelijke plateau aan de ring rond Turnhout. Op die manier wordt sluipverkeer en parkeerdruk aan het huidige station in de kern van Turnhout verminderd.
• Het station Herentals moet de HUB worden voor de Kempen met voldoende parkeergelegenheid, een snelle aansluiting met De Lijn, fietspunt, comfortabele wachtruimtes, nette toiletten, reizigersinformatie op de perrons, enz.
• Toegankelijkheid van àlle stations voor minder mobiele reizigers. Vandaag zijn minder mobiele reizigers uit Geel verplicht om op te stappen in Mol of Herentals omdat Geel niet beschikt over een platform.
• Reizigersinformatie in de onbemande stations.

Vracht over het spoor

• Minder hindermaatregelen als de IJzeren Rijn komt, een euro voor minder hinder voor een euro IJzeren Rijn
• Ontsluiting goederenspoorlijn langs het Albertkanaal die ook kan gebruikt worden voor lightrail

Een Hermesplan voor De Lijn: snelbussen en lightrail

• Een openbaar vervoerplan voor de Kempen, naast Pegasus, Neptunus en Spartacus
• Extra snelbussen en een vrije busbaan op de E313/E34 in beide richtingen
• Kempense fuifbussen
• Lightrail naar Antwerpen vanuit Turnhout en langs het Albertkanaal
• Alle haltes van bussen toegankelijk
• Ecoproject schuilhuisjes: groendaken en zonnepanelen

Rijden en (vracht) vervoeren
De Kempen fungeert voor het vrachtverkeer meer en meer als een transitzone. Hiervoor moet de Kempen compensaties durven vragen, zoals bijvoorbeeld investeringen in openbaar vervoer.

De Kempen als hinterland, mag geen hinderland worden: E313 veiliger, duurzaam vrachtverkeer en autodelen

• E313 moet veiliger: veiligheid verhogen door langere op- en afritten, controles op overlading, tussenafstand en inhaalverbod bij vrachtwagens
• Vrachtwagenroutenetwerk voor de Kempen moet ook in de Vlaamse studie opgenomen worden. Op die manier ontstaat er een voorkeurroute voor vrachtverkeer en kan sluipverkeer vermeden worden.
• Inplanting industrieterreinen enkel als mobiliteit duurzaam afgewikkeld kan worden: minder parking, meer fietsaccomodatie, mobiliteitseffectenrapportage, Pendelfonds,..
• Afstelzones voor dode hoekspiegels
• Betere fietspaden naar en op industrieterreinen.
• Meer en beter uitgeruste carpoolparkings.
• Autodelen in stedelijke kernen

Zachte weggebruiker, verkeersveiligheid en leefbaarheid
De Kempen heeft vandaag al veel in zich om de provincie Limburg voorbij te steken als fietsregio. Hier moet verder op ingezet worden.

Fietsregio Kempen: fietssnelwegen, -boulevards en -punten

• Investeren in fietssnelwegen
• Naar analogie met de speelstraten, fietsboulevards rond scholen tijdens de schooluren
• Permanent onderhoud van de recreatieve fietspaden en pechverhelpingsdienst
• Fietspunten in 4 stations
• Duurzaam naar school-project in alle gemeenten

Heinrich Werner is zonder twijfel de grootste joyrider van De Lijn. Ik weet niet of er in Vlaanderen nog zo'n fanatieke fan van De Lijn te vinden is. Maar zijn verhaal toont wel aan hoe belangrijk openbaar vervoer is voor heel wat mensen, ook op sociaal vlak. Onder leiding van sp.a heeft men enkele jaren geleden beslist om ervoor te zorgen dat er in heel Vlaanderen een hoogstaand en betaalbaar openbaar vervoer moest komen. Dat was een drastische politieke keuze, die spijts de spectaculaire reizigersgroei van De Lijn door bepaalde politici steeds weer in vraag wordt gesteld.  Ik blijf ervan overtuigd dat die drastische keuze de enige juiste was. Als het van mij en van sp.a afhangt, zullen we die keuze blijven maken. Misschien doen de sceptici er goed aan om eens een dagje met Heinrich te gaan joyriden.

 

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

 

De hybride dieselbussen worden aangedreven door een elektromotor en een dieselmotor. De elektrische aandrijving gebeurt door een soort batterij, de zogenaamde ultracaps die remenergie opslaan en vrijgeven bij vertrek. Dankzij deze aanpak rijdt een hybride bus tot 30 % stiller, vooral wanneer hij vertrekt vanuit stilstand. Daarnaast verbruikt hij tot 25 % minder brandstof dan een gewone dieselbus, waardoor hij minder schadelijke stoffen uitstoot. Zo zorgen we voor 500 ton minder CO 2 per jaar.

Naast de 44 hybride bussen zullen 19 gelede dieselbussen worden besteld. Al deze bussen zullen uitgerust zijn met de meest milieuvriendelijke motor en een roetfilter. Deze bussen zullen vanaf begin volgend jaar worden geleverd.
 

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)  

Je kunt ook aansluiten bij de facebookgroep : Noordzeering

Vandaag, 25 februari, gingen sp.a voorzitster Caroline Gennez, Antwerps schepen voor Jeugd Leen Verbist en ikzelf alvast de boer op in Antwerpen. We bezochten een minicrèche die meedoet aan het nieuwe systeem en waar de ouders vanaf nu dus minder zullen moeten betalen.

Lees hier het persbericht_kinderopvang.

Elke dag moeten er 2,5 miljoen Vlamingen op het werk geraken. Momenteel gebeurt het leeuwendeel van die verplaatsingen met de wagen. Met alle nefaste gevolgen vandien: files, schade aan het milieu en luchtkwaliteit en werknemers die te laat komen.

We hebben de laatste jaren enorm geïnvesteerd in fietspaden en openbaar vervoer. Maar zelfs dat uitgebreide aanbod biedt niet voor alle werknemers een oplossing. Voor woon-werkverkeer heb je maatwerk nodig. En dat is wat we via het Pendelfonds kunnen bieden.

Ondanks het feit dat de doelstelling van alle projecten dezelfde is, namelijk praktische en duurzame oplossingen zoeken voor woon-werkverkeer, gaat het toch om 20 heel verschillende projecten. Het gaat om heel verschillende bedrijven. Van een multinational (zoals Nike) tot een ziekenhuis.  Maar het gaat ook om heel verschillende mobiliteitsproblemen. Van een moeilijke bereikbaarheid tot een gebrek aan parkeerplaatsen. En ook de oplossingen variëren van project tot project: vanpooling, vouwfietsen, het leasen van een carpoolwagen, dienstfietsen, carpoolparkings, autodelen, derdebetalerssytemen, fietsfaciliteiten,… elk project heeft zijn eigen mix aan maatregelen.  

De vorige 2 oproepen genereerden 16 projecten, die nu ondertussen lopen of in de steigers staan. Na deze derde oproep zitten we in totaal nu dus aan 36 projecten die allerhande oplossingen uitwerken en uittesten voor hun mobiliteitsproblemen.

Ik ben ervan overtuigd dat dit uiteindelijk voor een sneeuwbaleffect zal zorgen en dat heel wat bedrijven met gelijkaardige mobiliteitsproblemen de oplossingen gaan beginnen overnemen.

Het Pendelfonds gaat trouwens voort, want de dealine van de volgende oproep is eind januari. En ook in 2009 zullen er twee oproepen zijn.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De economische crisis zorgt ervoor dat vele doelgroepmedewerkers economisch werkloos worden. Bovendien dreigen ook hun monitoren of werkvloerbegeleiders zo massaal hun baan te verliezen. Om te voorkomen dat de monitoren ontslagen worden, reserveer ik nu al 6 miljoen euro voor extra loonssubsidies gedurende vier maanden. De monitoren worden vandaag voor 25% gesubsidieerd door de Vlaamse overheid, de overige loonkosten worden verzekerd door de beschutte werkplaatsen zelf. Dankzij herschikking van de bestaande budgetten kan ik die Vlaamse loonssubsidie nu tijdelijk verdubbelen. Zo zullen de BW's tijdelijk maar 50% van de loonkosten zelf moeten verzekeren. Indien nodig, wordt de maatregel verlengd.

Daarnaast voorzie ik 1 miljoen euro, goed voor 80.000 extra opleidingsuren. Zo kunnen ongeveer 3.700 werknemers hun capaciteiten en vaardigheiden versterken. Ook geef ik de beschutte werkplaatsen de opdracht actief te blijven zoeken naar nieuwe activiteiten, liefst activiteiten die minder te lijden hebben onder de economische crisis. Zoals de overheid: dit segment heeft nog heel wat taken die ze kan uitbesteden, zoals archivering of grote mailings. Tot slot maken de sociale partners een handleiding die beschutte werkplaatsen wegwijs maakt in de alternatieven voor ontslag, zoals tijdskrediet of deeltijds werk.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

In augustus van vorig jaar lanceerde ik een oproep aan alle beschutte en sociale werkplaatsen om projecten in te dienen die de CO₂-uitstoot van de werkplaatsen zou verkleinen. Ik reserveerde daarvoor 4 miljoen euro. Omdat het aantal ingediende projecten ruim boven de verwachtingen lag, werd het subsidiebedrag opgetrokken tot 9,2 miljoen euro. Zo dekt het subsidiebedrag ongeveer de helft van het totale investeringsbudget.

De ingediende projecten zetten in op een ruim gamma aan milieuvriendelijke oplossingen: spaarlampen, zonnepanelen, betere isolatie, opleidingen om de werknemers bewust te maken van een energiezuinige aanpak, roetfilters voor de bedrijfsbusjes... De werkplaatsen kiezen meestal voor een combinatie van maatregelen.

Tegen eind 2011 zal er zo ruim 10.000 ton CO₂ per jaar minder uitgestoten worden. Dat is gelijk aan de uitstoot van meer dan 1.400 Vlaamse huishoudens (elk huisgezin stoot per jaar ongeveer 7 ton CO₂ per jaar uit) of de uitstoot van 3.125 wagens die per jaar 20.000 kilometer rijden.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Wouter Deprez is altijd een goed excuus om je huis uit te komen op zondagnamiddag. Voor de voorstelling van gisteren werden kosten noch moeite gespaard om iedereen, ook mensen met een beperking te laten genieten. Met voelstoelen, een ringleiding, assistentie indien nodig en tolken Vlaamse gebarentaal werd de voorstelling voor iedereen toegankelijk. Veel volk, een gezellige sfeer, veel gelach en af en toe een ontroerende stilte.

Het luide applaus en de vele draaiende handen in de lucht (doven applaudiseren niet, maar draaien met hun handen in de lucht) lieten me op het einde weten dat het goed was...

Omdat onze jonge gezinnen onder druk staan, is een gezinsvriendelijk beleid is meer dan nodig. En dat is een uitdaging voor ons allemaal: overheid, werkgevers, mama's én papa's. Als overheid moeten we in de eerste plaats inzetten op meer, flexibele en betaalbare kinderopvang voor iedereen, en dat voor kinderen tot 12 jaar. Daarnaast moeten we blijven werken aan meer gezinsvriendelijke diensten in bedrijven én meer zorgverlof voor papa's. Werkgevers moeten hun werknemers de nodige flexibiliteit bieden zodat het mogelijk blijft een job te combineren met een gezinsleven. Dat kunnen ze doen door tele- en thuiswerk mogelijk te maken of flexibel om te springen met arbeidstijd. Mama's en papa's ten slotte moeten op zoek naar een eerlijk evenwicht in hun gezins- en arbeidsleven.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Mechelen is een stad met heel wat mobiliteitsknooppunten. De geplande ontwikkelingen in de wijk achter het station (Arsenaalsite, met kantoren en woningen) en in de Ragheno-site zullen extra mobiliteit genereren. De stad heeft de ambitie om het autoverkeer van werknemers op die locaties zo beperkt mogelijk te houden. Schepen van Mobiliteit Karel Geys plaatst daar cijfers tegenover: "Kantoren rond het station mogen maar 30 procent autogebruikers tellen, de kantoren op Ragheno-site 50 procent." Om deze doelstelling te halen én om ervoor te zorgen dat bijvoorbeeld de Vesten minder autoverkeer slikt en meer een aangename stadsboulevard wordt, is er extra openbaar vervoer nodig. Niet onder de vorm van extra bussen, wel door de inzet van nieuw openbaar vervoer zoals de tram en de lightrail.

De tram kan bijvoorbeeld tussen het station en het centrum van de stad rijden, en doorgetrokken worden naar het noorden. Op die manier worden de stationsomgeving en het centrum verbonden. Maar wordt er ook een link gemaakt met de stadsontwikkeling in het noorden, de geconcentreerde woonkernen zoals Otterbeek, de tewerkstellingszone Mechelen Noord, de geplande ziekenhuissite en eventueel het voetbalstadion. Ook kan deze tramlijn aansluiten op park&ride parkings aan het station en aan de E19 in het noorden. Waar de tram kan rijden en wat de mogelijke tracés zijn, is onderwerp van verdere studie en overleg.

En met de idee van een lightrail naar Mechelen wil ik nog een stap verder gaan in de inzet van nieuw openbaar vervoer. Een lightrail is een combinatie van tram en trein. Het is sneller dan een tram, maar lichter dan een trein. De lightrail kan ook op treinsporen rijden. Het kan op die manier een ideaal vervoersmiddel zijn om het probleem van de missing link in de verbinding Boom-Willebroek-Mechelen weg te werken. Tussen Boom en Mechelen ligt er wel een spoorlijn maar er rijdt geen rechtstreekse trein. Een lightrail over de treinsporen laten rijden van Boom over Willebroek en Hombeek naar Mechelen zou aan heel wat mensen een betere mobiliteit geven. Deze lightrail zou dan in Boom kunnen ingepast worden in een uitgebreider net van lightrail in relatie met Antwerpen.

In Mechelen zelf kan de lightrail aankomen aan het station en zelfs verder rijden over het nieuwe tramspoor naar het noorden van Mechelen. Ik vraag dan ook aan De Lijn om de Mechelse tram en lightrail mee te nemen in het vernieuwen van het Pegasusplan, het openbaar vervoerplan voor de regio. Dat staat gepland voor het voorjaar van 2009.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Tot 2 maart kunnen bedrijven, organisaties en studenten hun idee indienen. Dit kan gaan om een nieuw idee of om een idee dat een bestaande goede aanpak nog verbetert. Gedetailleerde businessplans hoeven niet, met de wedstrijd wil ik vooral creatieve en innovatieve ideeën zien geboren worden.

Een jury van experts onder leiding van voorzitter Guillaume Van der Stighelen (mede-oprichter Duval-Guillaume) zal bij de beoordeling van de voorstellen daarom ook in de eerste plaats oog hebben voor het ambitieniveau en de visie op C2C van de indiener.

Wie deelneemt, maakt kans op een workshop met Michael Braungart, één van de grondleggers van C2C in het eigen bedrijf. De vijf beste kandidaten krijgen een begeleidingspakket waarmee ze advies op maat over C2C kunnen kopen bij een erkend C2C adviesbureau. Ik reik de prijzen uit op 17 maart in aanwezigheid van Michael Braungart.

Meer info vind je op www.grenzeloosgebruik.be/.

Op de site van Tv Oost vind je een verslag van mijn bezoek aan Desso.

In het Antwerpse daklozenrestaurant Kamiano, een project van de Sint-Egidiusgemeenschap, kunnen thuislozen en mensen in moeilijkheden allerhande twee keer per week terecht voor een gratis warme maaltijd, een hartelijk woord en ondersteuning bij de problemen die ze op hun levensweg ondervinden. Via de Tijdbank gingen Unizo en de Stad Antwerpen een helpen. Als meter van de Tijdbank wou ik niet ontbreken.

Via de Tijdbank kunnen bedrijven hun personeelsleden tijd laten geven aan organisaties uit de sociale sector.

Uitgebreid zorgverlof na de geboorte voor beide ouders is immers zo belangrijk: voor de kinderen die zo kunnen rekenen op de zorg van mama én papa. Maar extra zorgverlof heeft ook een positieve invloed op de economie. In landen waar ouders veel zorgverlof krijgen, zijn mannen én vrouwen meer aan het werk. Meer zorgende papa's zorgen dus voor meer werkende mama's.

En vandaag is duidelijk dat ook vier op de vijf papa's graag extra zorgverlof wil. Drie op vier ziet zelfs drie maanden verplicht verlof zitten. Er moeten wel een aantal voorwaarden vervuld zijn om mannen over de streep te halen. Zo verwachten papa's een rechtvaardige vergoeding voor dat extra zorgverlof. Ook het standpunt van de werkgever beïnvloedt de keuze. 

Een goede verloning is een eerste vereiste om dit zorgverlof aantrekkelijk te maken voor mannen en vrouwen. 82% van de papa's zegt dit zorgverlof waarschijnlijk tot zeer zeker te willen opnemen bij 100% loonbehoud, tegenover 95% van de mama's. Als dat zorgverlof aan 75% betaald wordt, zegt 59% van de papa's en 86% van de mama's ja. Slinkt de verloning tot 50%, is slechts 16% van de mannen en nog altijd 47% van de vrouwen geïnteresseerd. Ook de houding van de werkgever speelt een belangrijke rol. De helft van de mannen zegt het zorgverlof zeker te willen opnemen als het een recht zou zijn (tegenover 73% van de vrouwen). Als de werkgever dit recht niet mag weigeren, zegt 56% van de mannen ervoor te kiezen. Opvallend: als de werkgever het zorgverlof zou aanmoedigen, zegt 70% (+14%) zorgverlof te willen opnemen.

Zie ook het artikel op zappybaby.be


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

(Tot juni 2009 was Kathleen de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie) 

Om de 5 meter maakt de camerawagen een foto van 360 graden. De foto's worden vervolgens naar een centrale computer doorgestuurd en verwerkt. Zo wil ik een overzicht krijgen van alle wegwijzers, verbods- en gebodsborden én snelheidsbeperkingen. Dat overzicht zal toelaten om eventuele onlogische verkeerssituaties aan te pakken. De gegevens uit de databank zullen ook ingevoerd worden in de gps-toestellen voor automobilisten. Zo zal je bijvoorbeeld op voorhand weten hoe snel je ergens mag rijden. Of waar je de dichtstbijzijnde parkeerplaatsen vindt.

We beginnen niet toevallig in Edegem. De gemeenten in de zuidoostrand rond Antwerpen die vaak geconfronteerd worden met sluipverkeer, zullen in de eerste fase van het project aan de beurt komen. Sluipverkeer aanpakken vraagt om een bovenlokale aanpak. De informatie van de databank is daarom essentieel om een strategisch beleid rond dit soort problemen te kunnen uitwerken. Nu is er geen zicht waar er precies welke beperkingen gelden en waar er welke bewegwijzering staat.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Een meer evenwichtige verdeling is een zaak van vrouwen én mannen. De afgelopen decennia hebben vrouwen massaal de stap gezet naar de arbeidsmarkt. Beide partners gaan uit werken, ze zorgen beide voor het familie-inkomen. Maar thuis worden de lasten blijkbaar niet gedeeld.
Vrouwen spenderen nog altijd meer tijd aan huishoudelijke taken en klusjes: een vrouw zonder kinderen spendeert gemiddeld 6 uren per week meer dan haar man aan dit soort taken, als er kinderen zijn loopt dit verschil zelfs op tot 10 uur per week meer. Ook de zorg voor de kinderen zit grotendeels bij de mama's.

Uit de Europese studie Work Changes Gender blijkt nochtans dat 90 procent van de mannen vindt dat vaders "actief en aanwezig" moeten zijn als het gaat om de zorg van de kinderen.
Maar de werkelijkheid toont aan dat dat niet het geval is. Onderweg, tijdens de emancipatie van vrouwen, zijn we blijkbaar vergeten onze mannen mee te nemen. Het is dus tijd om werk te maken van een herverdeling van zorg en macht.

En dat mag je letterlijk nemen. Het huishouden beheren en de zorg van de kinderen in handen hebben, is ook een vorm een macht hebben. Mama's moeten een stuk macht op het thuisfront afgeven en dat is duidelijk niet zo gemakkelijk. Zo zeggen de mama's van het luisterforum bijna allemaal (92%) dat ze graag meer tijd aan spel en ontspanning zouden spenderen en minder tijd aan de eigenlijke, praktische zorgtaken. Maar dat betekent niet automatisch dat de partner die praktische taken mag overnemen. Zo wil één vijfde van de vrouwen niet dat hun partner meer zorgtaken zou opnemen.

Herverdeling van macht en zorg betekent dat vrouwen moeten mannen de kans geven om mee te draaien in het huishouden en de zorg voor de kinderen. Vrouwen moeten durven loslaten: niet alles hoeft op jouw manier te gebeuren. Tegelijk moeten mannen de kans krijgen om ‘huisman en vader' te kunnen zijn. Daarom ben ik ervan overtuigd dat we moeten blijven sensibiliseren over de taakverdeling thuis. Samen met Flair lanceer ik daarom het ‘wie doet wat' contract: koppels verdelen de taken eerlijk met dit ludieke contract.

Daarnaast zouden we in België moeten evolueren naar een uitbreiding van het ouderschapsverlof. Bovenop het zwangerschapsverlof voor vrouwen stel ik voor om gezinnen twee periodes van twee maanden te geven: één periode op te nemen door de vader, en één periode vrij op te nemen door een van beide ouders. Zo kunnen we ervoor zorgen dat mama's en papa's vanaf de geboorte hun rol opnemen.

Na de geboorte is het vandaag alleen de mama die lang thuis is en daarom het gros van de zorg- en huishoudelijke taken op zich neemt. Om na die drie maanden terug naar een eerlijkere ‘verdeling' te gaan, blijkt voor beide partners vaak moeilijk. Doordat enkel vrouwen lang thuis zijn voor de kinderen, zijn werkgevers ook minder geneigd om vrouwen aan te werven of promotie te geven. Vrouwen gaan daarom minder werken en zijn dus meer thuis.
Het omgekeerde zie je bij mannen: mannen gaan net meer werken, om meer te verdienen voor het gezin en zijn dus nog minder thuis. Zorgverlof voor beide ouders vlak na de geboorte kan deze patronen doorbreken.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

(Tot juni 2009 was Kathleen de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie)

De energiesnoeiers komen bij mensen gratis aan huis om te kijken hoe het gesteld is met de energiehuishouding. Ze voeren ook kleine energiebesparingsacties uit (zoals het aanbrengen van spaarlampen en spaardouchekop, radiatorfolie en buisisolatie). Dit gebeurt zowel door de energiesnoeiers uit de sociale economie als door lokale besturen zelf en privébedrijven. Er werd al beslist om in 2008 en 2009 50.000 energiescans te laten uitvoeren bij kansarme gezinnen. Volgend jaar komen daar nog eens 12.500 scans bij. En vanaf 2010 zullen er elk jaar 25.000 scans plaatsvinden.

Vanaf volgend jaar start er ook een proefproject waarbij gezinnen die een scan hebben gekregen, een opvolgingsbezoek krijgen. Tijdens dat bezoek wordt de energiebesparing gemeten en worden nog bijkomende kleine besparingsacties uitgevoerd, zoals bijvoorbeeld het dichten van spleten en kieren, het isoleren van de warmteboiler, een rook- en CO-melder aanbrengen, de herstelling van kranen, enzovoort. Voor dit alles wordt een budget uitgetrokken van 3 miljoen euro in 2009 en 5 miljoen euro in 2010.

Om deze bijkomende scans en opvolgingsbezoeken te kunnen doen, moeten er meer energiesnoeiers aangeworven worden. Daarom trek ik 1 miljoen euro uit om 70 voltijdse energiesnoeiers en een aantal begeleiders aan te werven in sociale werkplaatsen en lokale diensteneconomie.

Deze uitbreiding toont aan dat het goed gaat met de energiesnoei Twee jaar geleden nog maar hebben we deze nieuwe niche in de sociale economie opgestart. Ondertussen zijn er al in meer dan 40% van de Vlaamse gemeenten energiesnoeiers aan het werk. 100 voltijdse mensen hebben tot nu toe al 10.000 scans uitgevoerd. Bij 10.000 gezinnen zijn de snoeiers dus al aan huis geweest.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Nagenoeg alle bestaande regelgeving dateert uit de tijd dat klassieke gezinnen de norm waren in onze samenleving. Dat is allang niet meer het geval, nu kinderen opgroeien in eenoudergezinnen, holebigezinnen of nieuw samengestelde gezinnen. Zoals blijkt uit de studie van de Koning Boudewijnstichting zal het aantal kinderen dat opgroeit in nieuw samengestelde gezinnen in de toekomst alleen maar toenemen. Dat zou op zich niet zo'n probleem zijn, ware het niet dat die regelgeving ernstige discriminerende gevolgen heeft voor kinderen uit nieuw samengestelde gezinnen. Ik geef een voorbeeld. Een getrouwd paar met twee kinderen scheidt en opteert voor co-ouderschap. Hoewel in de feiten de zorg en kosten volledig gedeeld worden, moeten de kinderen wettelijk bij één van beide ouders hun domiciliëring krijgen. Er wordt gekozen voor het adres van de moeder. Als papa met zijn nieuwe partner een derde kindje krijgt, beschouwt de overheid dat als... zijn eerste kind. Zijn twee andere kinderen zijn immers niet bij hem gedomicilieerd. Dat betekent een flinke streep door de rekening als het kindergeld wordt aangevraagd. Hij ontvangt immers niet de 230 euro voor een derde kind, maar slechts 83 euro voor een eerste kind. Papa heef nu plotseling twee ‘eerste kinderen'. Een eerlijkere regeling in het huidige systeem zou er in bestaan dat de kinderen uit de eerste relatie gedeeld worden (de zorg en kosten worden immers ook gedeeld) en dat het derde kind in het hoger genoemde gezin behandeld wordt als een tweede kind. Dat scheelt 50 euro per maand. In een veranderende samenleving waarin co-ouderschappen steeds meer voorkomen, is het nog eenvoudiger om voor elk kind evenveel kindergeld te voorzien. Het kindergeld voor kinderen uit co-ouderschap kan dan opnieuw netjes verdeeld worden. In de huidige regeling heeft het kind, als het 18 is geworden, een bom geld waarop het in een klassiek gezin recht had, gemist. Zoiets heet discriminatie. Het lijkt me immers nogal evident dat alle kinderen in ons land gelijk behandeld worden. Guy Swennen introduceert daarom in zijn wetsvoorstel de mogelijkheid om het kindergeld te verdelen tussen beide ouders.

In de personenbelasting bestaat er sinds het aanslagjaar 2008 een fiscale co-ouderschapsdeling, waarbij de ten laste zijnde kinderen gedeeld worden door de ouders. Maar de op dezelfde belastingsbrief vermelde mindering op de onroerende voorheffing en de kortingen op de interesten en kapitaalsaflossingen - die afhankelijk zijn van het aantal kinderen ten laste - kunnen dan weer niet gedeeld worden door de ouders. Hoewel de kinderen in ons voorbeeldgezin de helft van de tijd bij papa wonen, vindt de overheid dat hij géén kinderen heeft en dus geen recht heeft op aftrek. Nochtans heb je wel degelijk permanent meerdere kinderkamers nodig. De wet verplicht papa en mama zelfs om twee aparte kamers te hebben, als het geslacht van beide kinderen verschillend is. Zelfs al zijn beide kamers de helft van de tijd onbezet, ze moeten er wel zijn. Ook bij verhoogde tegemoetkomingen in de sector van de gezondheidszorg speelt het aantal kinderen ten laste, dat bepaald wordt aan de hand van het domiciliëringsadres. Eén van de ouders kan daar geen beroep op doen.

Het probleem stelt zich eveneens bij allerlei kortingen voor grote gezinnen. Papa kan niet eens aantonen dat hij drie kinderen heeft: er bestaat geen officieel document van co-ouderschap en het bewijs van gezinssamenstelling dat je kan aanvragen bij het gemeentebestuur, vermeldt zijn twee kinderen in co-ouderschap niet. Het sp.a-wetsvoorstel van Guy Swennen lost dat op door een co-ouderschapspas in te voeren. Het probleem met kortingen voor grote gezinnen bij abonnementen van De Lijn heb ik afgelopen jaar opgelost. Kinderen in nieuw samengestelde gezinnen tellen nu allemaal mee. Voor de NMBS geldt dit dan weer niet en betalen ‘grote nieuw samengestelde gezinnen' de volle pot. Maar er zijn nog problemen. Eén van beide ouders uit een co-ouderschapsregeling kan bijvoorbeeld niet beschikken over een sis-kaart, wat bij ziekte van de kinderen voor ellendig heen en weer geren zorgt. Ook kandidaten voor een sociale woning ondervinden vaak hinder als de kinderen niet op hun adres gedomicilieerd staan; kinderen kunnen in het gezin waar ze niet gedomicilieerd zijn geen Grabbelpas krijgen... enzovoort.

De Koning Boudewijnstichting vermeldt een mogelijke oplossing die sp.a vorig jaar al suggereerde en die in het wetsvoorstel van Guy Swennen een prominente rol speelt, namelijk dat kinderen in co-ouderschap gedomicilieerd worden volgens hun werkelijke verblijfplaats: dat betekent dat ze een dubbele domiciliëring krijgen. In Frankrijk werkt dat systeem naar ieders voldoening.

Co-ouderschap is sinds de wet van 13 april 1995 (gezagsco-ouderschap) en de wet van 18 juli 2006 (verblijfsco-ouderschap) de regel bij echtscheidingen. De overheid spoort beide ouders daarmee aan hun verantwoordelijkheden op te nemen en zorgt er zo voor dat kinderen recht blijven hebben op de zorg en toewijding van beide ouders. Dat loopt niet altijd van een leien dakje, maar ex-partners die er wel in slagen om de scheiding goed te  regelen, worden daarna door diezelfde overheid aangemoedigd om elkaar naar het leven te staan omwille van de implicaties van de domiciliëring bij één ouder. Het wordt dringend tijd dat de federale parlement werk maakt van die archaïsche regelgevingen. Het wetsvoorstel van Guy Swennen is daarbij een belangrijke stap.

We hebben het nu enkel gehad over de financiële en fiscale gevolgen van de regelgeving op nieuw samengestelde gezinnen. Die zijn ernstig, hoewel niet zo dramatisch als de gevolgen voor eenoudergezinnen, die het nog steeds het moeilijkst hebben. Over de psychologische gevolgen hebben we het nog niet gehad. De verwerking van een scheiding, pendelen tussen twee woningen, scholen die er nog steeds van uitgaan dat één nieuwjaarsbrief voldoende is of weigeren beide ouders te informeren over schoolactiviteiten, het plotseling opduiken van een stiefouders en misschien wel stiefbroertjes en zusjes in het gezin... Het zijn allemaal elementen die een rol spelen in het welzijn van kinderen in nieuw samengestelde gezinnen. Extra steun en opvang en een grondige informatie over de uitdagingen die ouders na een scheiding te wachten staan, is geen overbodige luxe. Heel wat ouders die op een beschaafde manier uit elkaar zijn gegaan, hebben immers regelingen getroffen voor de kinderen, zonder er zich bewust van te zijn dat ze binnen afzienbare tijd mogelijk in een nieuwe relatie stappen. En de gebruiken in een nieuwe relatie kunnen behoorlijk haaks staan op de afspraken uit de co-ouderschapsregeling. Het Noorse systeem van een verplichte, eenmalige consulentie voordat de echtscheiding en het co-ouderschap wordt uitgesproken, moet dan ook bespreekbaar zijn. Zo'n bemiddeling moet niet de bedoeling hebben om een gebroken relatie alsnog te lijmen - mensen gaan niet onbezonnen uit elkaar - maar moet de betrokkenen grondig informeren over wat hen te wachten staat en koppels die riskeren in een vechtscheiding te belanden, mogelijkheden bieden tot extra bemiddeling en hulp. Hoe dan ook is het de hoogste tijd dat we als overheid een progressief gezinsbeleid voeren dat ook de nieuwe gezinsstructuren erkent, ondersteunt en naar waarde schat en alle drempels wegneemt die een stabiel gezinsleven zouden belemmeren. Wij gaan er dan ook van uit dat de federale meerderheidspartijen volop dit voorstel zullen steunen, zodat alle kinderen in dit land gelijk kunnen behandeld worden, in welke gezinssamenstelling ze ook leven.

De hybride bussen zijn een primeur voor België. Van Hool zal 35 hybride bussen bouwen: 5 kleine stadsbussen, 5 gewone bussen  en 25 gelede bussen. Goed voor een investering van 15 miljoen euro. Bij de toewijzing van het contract werd rekening gehouden met o.a. de prijs, het brandstofverbruik, de milieuvriendelijkheid van de technologie en het geluidsniveau.

De hybride dieselbussen worden aangedreven door elektromotoren. De elektrische aandrijving gebeurt door de dieselmotor én door een soort batterij, de zogenaamde ultracaps die remenergie opslaan en vrijgeven bij vertrek. Dankzij deze aanpak rijdt een hybride bus tot 30 % stiller, vooral wanneer hij vertrekt vanuit stilstand. Daarnaast verbruikt hij tot 25 % minder brandstof dan een gewone dieselbus, waardoor hij minder schadelijke stoffen uitstoot.

Begin volgend jaar zullen de eerste hybride bussen rijden. 5 bussen zijn voor Brugge, 20 voor Gent en 10 voor Leuven. Tegen eind 2010 moeten alle bussen geleverd zijn.

Voor de bouw 35 hybride bussen kunnen ze 85 mensen een heel jaar tewerkstellen.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Het gezinsbeleid vertrekt vandaag nog te veel vanuit een klassieke visie op gezin, namelijk een moeder, een vader en kinderen. De realiteit is anders, onze samenleving telt ook nieuw-samengestelde gezinnen, eenoudergezinnen, holebigezinnen... Alle gezinnen verdienen een beleid dat hen op maat ondersteunt. Daarom is het erg belangrijk te weten wat onze gezinnen nodig hebben.

Met de enquête wil ik zoveel mogelijk gezinnen bereiken. Daarom werk ik samen met de Gezinsbond, die vandaag bijna 300.000 gezinnen bereikt. De enquête zal dan ook bij De Bond zitten op 10 oktober.

Daarnaast roepen we gezinnen op deel te nemen via advertenties in De Bond en affichage bij een netwerk van buurtwinkels zoals de bakker of slager en online bannering. Vanaf midden deze week kan je de enquête ook meenemen bij de infozuilen van Vlaamse overheid die je onder andere vindt in openbare bibliotheken, gemeentehuizen en OCMW's.

De resultaten worden eind januari bekendgemaakt.

Meer info op www.drukdruk.be.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Wat vooral opvalt, is dat de bus zeer stil is. Voor de passagiers betekent dat een zeer groot comfort. Als na een half jaar blijkt dat de waterstofbus goed functioneert op het terrein, dan wil ik extra investeren in deze soort milieuvriendelijke bussen.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De helft van de ouders moet een half jaar of langer zoeken naar een plaats voor hun kleine spruit. Voor 1 op 10 ouders eindigt die zoektocht zonder succes. Een nachtmerrie. Eén op zes gezinnen komt door dat gebrek aan opvang zwaar in de problemen. Voor sommige ouders betekent dit zelfs deeltijds stoppen met werken of een job weigeren. 

Het tekort aan opvang treft bovendien in de eerste plaats de mensen die er het meest nood aan hebben. Hooggeschoolde tweeverdieners vinden makkelijker een oplossing dan laaggeschoolden, alleenstaanden en gezinnen met één kostwinner. Zij weten beter hoe ze gebruik moeten maken van de juiste kanalen en kunnen zich bovendien veroorloven om in een privécrèche meer te betalen. Daar loopt de prijs al gauw op tot 25 euro per dag. U kan zelf uitrekenen wat dat op een maand kost.  

sp.a wil dat er een einde komt aan die onrechtvaardigheid. De nood aan kinderopvang is voor iedereen dezelfde.  Caroline Gennez wil dat het prijsverschil tussen de crèches van Kind en Gezin en die van onthaalmoeders en privécrèches wordt weggevlakt. Alle ouders moeten een prijs krijgen naar gelang hun inkomen.  

 

Net op deze dag lees ik in Gazet van Antwerpen het voorstel van kamerleden Raf Terwingen en Katrien Schryvers om een ‘verblijfsregister' in te voeren waar kinderen uit gescheiden gezinnen kunnen ingeschreven worden. De bedoeling daarvan: kinderen de rechten geven die hen toekomen, wonen ze nu die week bij mama of bij papa in deze of gene gemeente.

Ik hoop dat de kamerleden met ‘verblijfregister' doelen op een officiële inschrijving in de gemeente waar de moeder en/of de vader wonen. Is dat zo, dan juich ik het voorstel zeker toe. Zoniet zou ik hen willen vragen: "Mag het iets meer zijn?". Een officiële inschrijving is de beste oplossing om ouders in co-ouderschap alle voordelen en rechten te geven waar ook de ouders in een ‘traditioneel' gezin kunnen op terugvallen.

Het is belangrijk om elke vorm van discriminatie van nieuw samengestelde gezinnen tegen te gaan. Ik zal dan ook actie ondernemen om de andere Vlaamse bevoegdheden te screenen op onrechtvaardigheden.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De tram rijdt van het noorden (Luchtbal) naar het zuiden (Olympiade) van de stad en passeert daarbij 11 van de grootste Antwerpse attracties: Metropolis, Sportpaleis, Lotto Arena, Aquatopia, Diamantmuseum, Elisabethzaal, De Zoo, UGC, Vlaamse Opera, deSingel, Antwerp Expo en de Boekenbeurs.

Vanaf 27 oktober brengt tram 6 Antwerpenaars en fans van onze stad naar de film, naar het museum of naar een leuk concert. Ter gelegenheid van de nieuwe tramlijn trakteren de attractiepolen, de stad en De Lijn, de reizigers op kortingbonnen en andere leuke geschenken.  Eind oktober vind je deze bonnen in een speciale evenementengids bij Den Antwerpenaar.
Bovendien zorgt de nieuwe lijn voor een verbinding tussen het noorden en het zuiden van de stad.  Reizigers uit de omgeving van de Lambrechtshoekenlaan krijgen met tram 6 voor het eerst een vlotte en rechtstreekse tramverbinding naar het centrum van Antwerpen en het Kiel. Tram 6, die grotendeels ondergronds rijdt, brengt je op 12 minuten naar het Centraal Station. Dat is 10 minuten sneller dan nu. Reizigers op het Kiel kunnen met de nieuwe tram voortaan zonder overstap naar het centrum en het noorden van Antwerpen. Met de nieuwe lijn geraken zij op een half uur aan de andere kant van de stad. Nu kunnen ze dat enkel via een overstap in het metrostation Opera en zijn ze 10 minuten langer onderweg. Op de drukke trajecten tussen Schijnpoort en Antwerpen centrum, waar nu tramlijnen 3 en 5 rijden, biedt tram 6 extra capaciteit. Ook inwoners van de Jan Van Rijswijcklaan krijgen met tram 6 een verdubbeling van de capaciteit. Zij nemen de tram voortaan om de 5 minuten.

Ten slotte is tram 6 een belangrijke Minder-Hinder-maatregel voor de Masterplanwerken aan de Noorderlaanbrug, die in het najaar van start gaan en verkeershinder zullen veroorzaken. Met de nieuwe tram ga je vlot en comfortabel naar het centrum van Antwerpen. De auto parkeer je op de parking van Metropolis en de tram 6 brengt je naar de stad.  


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De Lijn moet denken aan morgen en overmorgen. Met roetfilters en bussen op puur plantaardige olie besteedt De Lijn nu al veel aandacht aan de zorg voor het milieu. De waterstoftechnologie kan een wissel op de toekomst zijn voor de vermindering van schadelijke uitlaatgassen. Een bus zonder uitstoot of lawaai, dat is bijzonder goed nieuws voor de leefbaarheid en voor het milieu. Als de evaluatie van dit proefproject goed is, zal het zeker niet bij deze ene bus blijven.

De nieuwe waterstofbus is de eerste volwaardige en volledig geïntegreerde bus van dit type. Dat betekent dat ze dezelfde capaciteit heeft en prestaties kan leveren als een moderne dieselbus, en dat  van bij het ontwerp rekening werd gehouden met de technologie. Bij de bestaande bussen op waterstof was dat tot nu toe niet het geval.

Dankzij een nuluitstoot is de waterstofbus erg milieuvriendelijk. Omdat er geen brandstof wordt verbrand in de motor, stoot de bus geen schadelijke stoffen uit zoals CO2 (broeikaseffect) en NOx (zure regen). Ook van fijn stof is geen sprake. Uit de uitlaat komt alleen een wolkje waterdamp. Daarnaast is de waterstofbus ook aanzienlijk stiller dan een moderne dieselbus. Dat komt omdat er geen bewegende mechanische delen zijn in de brandstofcel.



(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Dankzij de verlenging is er een rechtstreekse verbinding tussen de Groenplaats en de Bolivarplaats. Met de vernieuwing van de zuidelijke Leien en de verhuizing van het justitiepaleis werd de verlenging een wens en noodzaak om zo vlot van het oude stadscentrum naar het Zuid te geraken. Vandaag sta je met de tram in ongeveer 6 minuten van de Groenplaats op de Bolivarplaats. Vroeger deed je over hetzelfde traject ruim een kwartier en moest je overstappen.

En we bouwen verder aan een beter tramnet voor Antwerpen. Eind dit jaar rijdt de nieuwe tram 6 tot Luchtbal voor het eerst. Denk ook aan de verlenging van de tramlijn van Deurne naar Wijnegem (3,75 km extra) en de verlenging van de tramlijn van Mortsel naar Boechout (3,3 kilometer extra).

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Van stadscentrum naar Metropolis in 12 minuten

Tram 6 zal een grote tijdswinst boeken voor reizigers. Filmfans zullen op 12 minuten vanuit het stadscentrum in Metropolis staan. Dat is een tijdswinst van 10 minuten. Ook de reizigers die van het Zuiden van Antwerpen komen zullen rechtstreeks, op een half uur tijd in het Noorden staan. Nu moeten zij nog overstappen en doen ze er 10 minuten langer over. De bewoners in de wijken aan de Groenendaallaan krijgen snel openbaar vervoer. Die aan de Jan Van Rijswijcklaan krijgen zelfs dubbel zoveel trams dan vandaag.

Een tram die evenementen verbindt

Een heuse evenementenlijn, dat moet tram 6 worden. De nieuwe lijn zal namelijk halt houden aan Metropolis, Sportpaleis, Zoo, Koningin Elisabethzaal en Antwerp Expo (Bouwcentrum). Op die manier kunnen we weer heel wat autoverkeer aan die attractiepolen verminderen. En dat komt de woonbuurten in die omgeving zeker ten goede.

Een tram die hinder vermindert

Tram 6 zal ook uiterst nuttig zijn op het moment dat de werken voor het Masterplan Antwerpen beginnen. Die werkzaamheden zullen heel wat verkeershinder veroorzaken voor de automobilisten uit het Noorden. De nieuwe tram zal hen een vlot en rechtstreeks alternatief bieden om in het centrum van Antwerpen te geraken. De nieuwe tramlijn wordt dus een echte Minder-Hinder-lijn. 

Qua comfort zal de nieuwe tram in elk geval niet moeten onderdoen voor de wagen. Op de nieuwe lijn 6 zullen enkel nieuwe Hermelijntrams rijden.

Op termijn is het trouwens de bedoeling dat er zowel in het Noorden als in het Zuiden een Park&Ride-parking wordt aangelegd. Dit om nog meer mensen te overtuigen om over te stappen op de tram om naar de stad te gaan.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Ik wil dat er binnen enkele jaren trams rijden in de ongebruikte premetro onder de Turnhoutsebaan in Antwerpen. Antwerpen beschikt over een premetronet van 13.487 meter. Hiervan is 8.061 meter in gebruik. De resterende 5.426 meter wordt wel onderhouden, maar daar rijden geen trams door.

Bedoeling is dat de tram vanaf de Leien verder onder de Turnhoutsebaan rijdt richting Stenebrug.  Ter hoogte van de Zwitserse apotheek moet de tram bovengronds komen. Daar volgt de tram de bestaande bedding richting eindhalte van tram 24 aan Silsbrug. Aan de Herentalsebaan in Deurne-Zuid komt er parallel aan de Krijgsbaan een verbinding richting E313. Hier komt, ter hoogte van het rond van Wommelgem, een nieuwe Park en Ride. Reizigers die vanuit de Kempen en Limburg komen en richting stadscentrum willen, kunnen hier op een nieuwe snelle tram overstappen.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Openbaar vervoer mag geen statisch gegeven zijn. Zeker in een regio zoals deze is het belangrijk dat het openbaar vervoer zoveel mogelijk afgestemd wordt op de noden van de mensen die er werken en wonen. Om reizigers over het vernieuwde aanbod te informeren, voert De Lijn een communicatiecampagne onder het motto ‘Dat is dan rechtgezet'. De inwoners uit de betrokken gemeenten kregen een pakket in de bus met alle informatie en een probeerpas.

Op 1 februari deelt De Lijn leuke traktaties uit aan een aantal halten in de regio.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De volgende jaren gaan er nog meer haltes bijkomen. Nu de woongebieden een goede dekking hebben, gaat daarbij extra aandacht naar grote tewerkstellingspolen, belangrijke attractiepolen en nieuwe stadsontwikkelingen.

Hoe meer haltes, hoe liever.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De tramlijn 8 ‘Eksterlaar - Bolivarplaats' wordt doorgetrokken op de Dascottelei en aangesloten op de bestaande tramsporen op de Herentalsebaan. Eenmaal de werken voltooid, zal tram 8 doorrijden naar de keerlus op Silsburg. Van dan af tram je van Silsburg rechtstreeks naar Berchem station en verder door naar het centrum van Antwerpen. In de spitsuren rijden er dan 10 trams in beide richtingen, in de daluren 6 trams.

De nieuwe tram- en busbaan komt op de middenberm van de Dascottelei. Aan beide zijden van de openbaarvervoerbaan komen parkeerstroken in de rijrichting zodat het totale aantal parkeerplaatsen behouden blijft. Ook de brandweer en de ziekenwagens van het nabijgelegen Middelaresziekenhuis, zullen gebruik maken van de tram- en busbaan.

De bestaande op- en afstaphaltes op 'Eksterlaar' en op het kruispunt van de Dascottelei en Herentalsebaan worden vernieuwd. Ook ter hoogte van het kruispunt met de Van den Hautelei komt een nieuwe vlot toegankelijke halte.

De duur van de werken bedraagt 300 kalenderdagen. Dit betekent dat de eerste tram eind maart 2009 over de Dascottelei rijdt.

De tramverlenging op de Dascottelei maakt deel uit van het tramproject Borsbeek - Wommelgem. Dit is, naast Brabo I en II, een van de openbaarvervoerprojecten uit het Masterplan Mobiliteit Antwerpen. Met de verlenging van tramlijn 8 krijgen enkele dichtbevolkte wijken een betere ontsluiting met het openbaar vervoer en zullen, bij de ingebruikname van de nieuwe stelplaats in Deurne, het aantal technische ritten verminderen.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Serwis Domowy is dienstenchequesbedrijf met diensten als poetsen, wassen en strijken, klein naaiwerk, koken en boodschappen doen aan. Vandaag werken er 126 voltijdse medewerkers. Met de erkenning als invoegbedrijf krijgt het bedrijf er de komende jaren 104 voltijdse invoegmedewerkers bij. Serwis Domowy wil vooral personen die nu in het zwarte circuit aan de slag zijn, de kans bieden op een volwaardige job. Het bedrijf engageert zich om de nieuwe invoegmedewerkers de nodige opleiding en begeleiding te geven.




(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Werkhaven wil dat een deel van de werknemers later kan doorstromen naar andere jobs, onder meer ook naar de stad en het OCMW. Ondanks de dalende werkloosheidscijfers vallen er nog steeds te veel mensen uit de arbeidsmarktboot. Een groot deel van deze mensen is niet klaar voor een job op de reguliere arbeidsmarkt en heeft nood aan bijkomende begeleiding en werkervaring.  Met de juiste ondersteuning en omkadering kunnen nu honderden Antwerpenaren op een bedrijfsmatige manier de nodige werkervaring opdoen.

Het nieuwe sociale economiebedrijf zal ook inspelen op belangrijke maatschappelijke uitdagingen zoals ecologie, vergrijzing en mobiliteit. Daarbij zijn er uiteraard heel wat taken op het terrein van onderhoud en klussen. Ik denk aan het toekomstige bedrijfsrestaurant voor het stadspersoneel in de voormalige Alcatel-kantoren en schilderwerken in schoolgebouwen. Uiteraard zal de Werkhaven intensief samenwerken met de bestaande Antwerpse sociale economie-bedrijven.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Dankzij deze Vlaamse cofinanciering kan er een totaal bedrag van 17,1 miljoen euro subsidies vrijgemaakt worden voor deze 3 cruciale Antwerpse investeringsdossiers.

Spoor Noord
Het grootste deel van de Vlaamse cofinanciering (zo'n 3,8 miljoen euro) wordt voorzien voor de aanleg van Park Spoor Noord. Het is de bedoeling om het afgeleefde spoorwegterrein gelegen tussen de wijken Dam, Stuivenberg en Seefhoek om te vormen tot een stedelijk landschapspark met het accent op groen, licht, ruimte,ontspanning, cultuur en sport.

Krugerbrug
Voor de bouw van de Krugerbrug cofinanciert de Vlaamse Overheid 1,6 miljoen euro. Daardoor kan in het totaal een bedrag van 4,7 miljoen euro aangewend worden voor deze belangrijke verbinding tussen de Ring en het Investeringsgebied Petroleum Zuid. Deze nieuwe brug die de Emiel Vloorstraat en de Schroeilaan zal verbinden, is een investering in de leefbaarheid van de omliggende woonwijken aangezien het vrachtverkeer beter geleid kan worden.

Investeringszone Petroleum Zuid
Het zuidelijke gebied langs de Schelde waar vroeger de petroleumnijverheid gevestigd was, zal worden omgevormd tot een investeringszone van zo'n 200 ha waar bedrijvigheid en groenontwikkeling hand in hand gaan. Enerzijds zal er de komende jaren werk gemaakt worden van de sanering van het gebied. Anderzijds zal in samenspraak met de Stad Antwerpen, de Antwerpse Haven, de NMBS en het Vlaamse Gewest een planningsinitiatief genomen worden om nieuwe ontwikkelingen mogelijk te maken. Op korte termijn wordt de Groothandelsmarkt, een deel van IPZ, uitgebouwd met aandacht voor zorgvuldig en intensief ruimtegebruik.

De Vlaamse overheid voorziet alvast 0,8 miljoen euro om de verschillende deelprojecten vorm te geven.

Sinds 2006 investeert de Vlaamse overheid elk jaar 60 miljoen euro in fietspaden. Die investeringen zorgen er nu voor dat we de komende jaren een piek zullen hebben wat betreft nieuwe fietspaden.

Binnen enkele jaren zal het functioneel fietsroutenetwerk 12.000 kilometer veilige fietspaden tellen. Ik wil het netwerk zichtbaar maken. Want de Vlaming houdt van fietsen. Het volksfeest rond de grote wielerkoersen, de duizenden wielertoeristen en honderden recreatieve fietsroutes zijn daar voorbeelden van. We moeten ervoor zorgen dat de fiets ook als functioneel verplaatsingsmiddel in de harten van de mensen gaat leven.

Eén middel om dat te doen is om het functioneel fietsroutenetwerk meer zichtbaar te maken. Ik zal daarvoor een plan van aanpak uitwerken. Een goede bewegwijzering is één van de actiepunten: bewegwijzering met aanduiding van de afstand of de geschatte tijd dat je nodig hebt om op punt a of b te geraken.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

En met op maat van gezinnen, bedoel ik alle gezinnen. Niet alleen de klassieke gezinnen, ook de nieuw-samengestelde, de kansarme, de allochtone gezinnen. En vandaag bezocht ik een project voor en met allochtone gezinnen. En we moeten een kat een kat durven noemen. Er zijn heel wat problemen bij de allochtone gezinnen. Allochtone gezinnen hebben vaak te kampen met maatschappelijke achterstand. En die kan leiden tot discriminatie, marginalisering en zelfs criminaliteit. Dat probleemgedrag manifesteert zich vooral bij jongens, minder bij meisjes.

Tegelijk moeten we ook durven toegeven dat we niet de juiste antwoorden hebben geboden op die problemen. We hebben te lang gedacht dat we de problemen van de allochtone gemeenschap konden oplossen met sociaal-economische maatregelen. We hebben hard gewerkt aan gelijke kansen op school en op het werk. Een degelijke opleiding, een goede job, een betaalbare woning en dan komt al de rest wel vanzelf...  dan zullen de problemen zichzelf wel oplossen.

Het is vandaag er duidelijk dat we het met alleen sociaal-economische maatregelen niet redden. We moeten veel meer dan vroeger durven kijken naar de rol die gezinnen spelen in de ontwikkeling van probleemgedrag. Zo toont onderzoek van Marion Van San over crimineel gedrag van jongens telkens één constante aan: bij alle onderzochte gevallen liep er iets mis in de gezinssituatie.

We mogen er daarom niet langer voor terugschrikken om ‘achter de voordeur te kijken': de problemen van onze gezinnen identificeren en oplossingen aanreiken. We moeten met andere woorden de rol van een goede en sterke gezinsstructuur erkennen en ondersteunen. 'De Eerste Stappen' werken net aan die gezinsstructuur: kinderen ondersteunen en de ouders meer zelfvertrouwen geven zijn de sleutelwoorden.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De bloei van de sector heeft niet alleen te maken met de algemene economische groei, maar de sociaaleconomiebedrijven gaan ook steeds meer bewust op zoek naar nieuwe activiteiten. Daarnaast heb ik met een aantal nieuwe initiatieven ingespeeld op de noden van elke dag. Denk maar aan de energiesnoeiers die eenvoudige energiebesparende maatregelen bij mensen thuis uitvoeren, de fietspunten aan de stations of de aanvullende thuishulp voor zorgbehoevenden.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Op een hoogtewerker had ik een uniek zicht op die vele panelen, goed voor een oppervlakte van 6.850 m². Samen leveren de panelen genoeg stroom voor ongeveer 100 gezinnen. De volledige beschutte werkplaats draait dan ook voortaan op groene stroom. Sterker nog dankzij het overschot aan energie dat wordt verkocht aan de energieleverancier en de groenestroomcertificaten die de werkplaats verdient met dit project, betalen de zonnepanelen zichzelf volledig terug.

Met dit project zit Arcor helemaal in de lijn van mijn ideeën. Ik wil beschutte en sociale werkplaatsen stimuleren om meer en meer te investeren in milieuvriendelijke initiatieven. Daarom reserveerde ik een tijdje geleden 4 miljoen euro. En het mag duidelijk zijn dat vele werkplaatsen zuiniger, groener en properder willen werken. De subsidieaanvragen die binnengekomen zijn, zijn goed voor een budget van 11 miljoen euro. Er wacht ons dus de moeilijke opdracht de sterkste projecten te kiezen. Hierover hoor je in het najaar ongetwijfeld meer.

 De foto's van mijn bezoek aan Arcor vind je hier.

Zo zullen de zesde en zevendejaars van 720 middelbare scholen een lessenpakket van 8 uur verkeerseducatie volgen om daarna gratis hun theoretisch rijexamen af te leggen. De lessen hebben niet uitsluitend aandacht voor de wegcode, ook verkeersveiligheid en milieuvriendelijke mobiliteit komen uitgebreid aan bod.

720 scholen of 9 van de 10 middelbare scholen, dat komt in de buurt van mijn stoutste verwachtingen. En toch wil ik de lat nog hoger leggen. Rijbewijs op School is een eerste stap op weg naar een gratis, basisrijopleiding voor jongeren. In het najaar organiseer ik samen met de Vlaamse Stichting Verkeerskunde een ronde tafel om te bekijken of we jongeren ook kunnen ondersteunen in de praktische rijopleiding.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Ik ben bijzonder tevreden met de resultaten want het algemene slaagpercentage ligt een stuk hoger dan in de examencentra. Daar legt 48 pct van de deelnemers het theoretisch rijexamen met succes af. Tussen dit aantal geslaagden zitten ook diegene die voor de tweede, derde of zelfs tiende keer hun kans wagen. Binnen Rijbewijs op School krijgt elke leerling welgeteld één kans.

Leerlingen uit het ASO scoorden het best op het examen: 76 pct van hen legde de proef met succes af. Met 72 pct geslaagden deden ook de leerlingen uit het TSO het goed. Het BSO en deeltijds BSO scoorden minder goed, met respectievelijk 35,5 en 31 pct geslaagden. Toch wel opvallend: in het buitengewoon secundair onderwijs slaagde 51,5 pct van de leerlingen. 

Rijbewijs op School bestaat uit een lespakket van acht uur verkeerseducatie. Scholen kunnen daarvoor rekenen op professionele rijinstructeurs. Het theoretisch rijexamen wordt afgenomen op school. 

Zowel de lessen als het examen zijn gratis. De Vlaamse Stichting Verkeerskunde die de lessen opstelt, wil in het beroepsonderwijs met aangepast lesmateriaal gaan werken om de slaagcijfers daar wat op te krikken.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Dienstenonderneming Zaventem zet met 19 voltijdse medewerkers een grote strijkdienst op voor de bedrijven in en rond de luchthaven zoals Ikea, KLM Cargo of Brussels Airport. De andere zes projecten bieden kinderopvang aan aan de kinderen van de personeelsleden. Zo slaan het Openbaar Psychiatrisch Zorgcentrum van Geel en het AZ Sint-Dimpna bijvoorbeeld de handen in elkaar voor opvang tijdens de zomervakantie voor maximaal 100 kinderen van 3 tot 12 jaar.



(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

 

Met mijn gezinsbeleid wil ik immers inspelen op de noden van álle gezinnen, ook de zogenaamde ‘niet-klassieke gezinnen' zoals nieuw-samengestelde gezinnen, eenoudergezinnen of holebigezinnen. En daar wringt vaak het schoentje: ons regelgeving vertrekt nog al te vaak vanuit de veronderstelling dat een gezin bestaat uit een mama en een papa.

Daarom wil ik ons Vlaams beleid laten doorlichten: welke maatregelen discrimineren niet-klassieke gezinnen? Op mijn eigen beleidsdomein mobiliteit neem ik alvast twee maatregelen die goed zijn voor alle gezinnen. Binnenkort zullen ongeveer 340.000 mensen extra kunnen genieten van de goedkoopste abonnementen (25 euro per jaar) van De Lijn. De mutualiteiten zullen zorgen voor de nodige attesten. Daarnaast zullen ook nieuw-samengestelde gezinnen waarvan de kinderen niet allemaal onder hetzelfde dak wonen, vanaf 1 juli toch kunnen genieten van de gezinskorting voor meerdere abonnementen binnen hetzelfde gezin.

De resultaten van het luisterforum zullen gedurende vijf weken uitgebreid toegelicht worden in Flair.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Ouders die hun kind naar een dagverblijf van Kind&Gezin laten gaan, betalen nu 1,35 tot 24 euro per dag, afhankelijk van hun inkomen. Als ze hun kind naar een zelfstandige crèche of een zelfstandige onthaalmoeder sturen, betalen ze meestal meer: 17 tot 25 euro, ongeacht het gezinsinkomen. Een maand kinderopvang kost dan al snel 500 euro. Het prijsverschil tussen gesubsidieerde kinderdagverblijven van 'Kind & Gezin' en zelfstandige crèches of zelfstandige onthaalmoeders is dus groot. 

Met de 17,5 miljoen euro die de Vlaamse regering vandaag vrijmaakt kunnen ongeveer de helft van de 28.000 plaatsen in de zelfstandige opvang inkomensgerelateerd worden. Lage en middeninkomens zullen voortaan een pak minder betalen aan kinderopvang dan nu het geval is. De zelfstandige crèches en zelfstandige onthaalmoeders verliezen financieel niets. De Vlaamse overheid past het verschil bij.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Een jaar geleden tekenden sociale-economiebedrijven in op de oproep van de NMBS-Holding om fietsenstallingen te onderhouden en te bewaken. We zijn toen gestart met een gecoördineerde aanpak en uniforme identiteit. Vandaag voegen we daar een eenduidige definitie, een officieel charter en een kwaliteitskader aan toe.

Wie voortaan een fietspunt binnen stapt, kan zeker zijn van een onderhouden (brom)fietsstalling waarop toezicht wordt gehouden, kan daar een fiets huren en in geval van nood zijn fiets laten herstellen volgens het thuiskomprincipe. Op die manier kom je gegarandeerd veilig en reglementair thuis. Sommige fietspunten gaan nog een stap verder zoals Kortrijk met haar fietswash, of Antwerpen met fietsgravering.

Vandaag bestaan er al acht fietspunten in Antwerpen-Centraal, Antwerpen-Berchem, Mechelen, Leuven, Brussel-Noord, Kortrijk, Brugge en Gent-Sint-Pieters. Eens de vijf nieuwe fietspunten open zijn, zullen meer dan 60 mensen uit kansengroepen instaan voor het onderhoud en beheer van ruim 20.000 fietsstallingen.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie Kathleen Van Brempt)

Tegelijkertijd starten de Universiteit Antwerpen en Universiteit Gent met een universitair centrum voor discriminatie- en diversiteitsrecht. 

Het Antwerpse meldpunt krijgt zijn plaats binnen de diensten van de ombudsvrouw. Wie vragen of klachten heeft, kan vanaf 5 mei een afspraak  maken met de meldpuntmedewerker via de medewerkers van de ombudsvrouw.

Tegen 2009 zal elke centrumstad een meldpunt discriminatie hebben. Dit jaar is er alvast een proeffase in acht steden: naast Antwerpen ook Gent, Genk, Mechelen, Oostende, Sint-Niklaas, Turnhout en Leuven.

De meldpunten zullen bemiddelen tussen slachtoffer en dader, om tot een constructieve oplossing te komen. Ze moeten echter ook preventief aan de slag. Ze kunnen bijvoorbeeld advies geven aan de horecasector om te voorkomen dat die discriminerend te werk gaat.  

Het Universitair Centrum Discriminatie- en diveriteitsrecht moet expertise en kennis verzamelen over discriminatieregelgeving en die verspreiden.

Het centrum zal vanaf volgend jaar ook starten met vormingen en opleidingen op maat van het werkveld, onder andere met een praktijkgerichte cursus voor de medewerkers van de meldpunten. Het centrum verzorgt verder ook een nieuw vak 'discriminatierecht' in de rechtenopleidingen van de UA en UGent.  

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

1. Latere trams op vrijdag en zaterdag
Vanaf november rijden alle 12 trams op vrijdag en zaterdag een uur langer volgens hun normale dienstregeling. Alle trams vertrekken rond 1.15 uur in het stadscentrum voor hun laatste rit. Ook zullen er twee buslijnen, bus 17 naar Wilrijk en bus 772 naar Ekeren-Stabroek-Zandvliet voor een laatste rit vertrekken rond 1.15 uur. Zo biedt De Lijn openbaar vervoer aan naar alle districten van Antwerpen, ook de districten waar geen tram rijdt. Antwerpen krijgt er een extra troef als uitgangsstad bij: wie op stap gaat in Antwerpen kan voortaan in het weekend, de klok rond rekenen op het openbaar vervoer. De latere trams en bussen bieden immers aansluiting op de nachtbussen (vertrek om 1.45 uur). Zo helpen ze het aantal weekendongevallen terug te dringen en bevorderen dus de verkeersveiligheid.

2. Betere ontsluiting van industrieterrein Geel
Eén van de belangrijke tewerkstellingspolen in de Kempen wordt dit jaar beter ontsloten: het industrieterrein Geel-Oevel. De 18 bedrijven op het industrieterrein bieden vandaag werk aan ongeveer 6.000 mensen. De meerderheid van deze werknemers werken in ploegendiensten. Maar de bussen van en naar het terrein spelen vooral in op werknemers in dagdienst. Daarom legt De Lijn vanaf september zes nieuwe buslijnen in. Uit zes richtingen zullen bussen op weekdagen de ochtend- en avondploegen van en naar het terrein brengen.

De zes nieuwe lijnen zijn:
- Herentals - Geel industrie
- Turnhout - Geel industrie
- Retie - Mol - Geel industrie
- Wezel - Meerhout - Geel industrie
- Diest - Tessenderlo - Geel industrie
- Aarschot - Westerlo - Geel industrie

3. Beter woon-werk en woon-school vervoer in Lier-Herentals
Vanaf december rijdt er een extra buslijn tussen Lier, Bouwel en Herentals. Deze bus zal na Bouwel via Grobbendonk en Vorselaar naar het station van Herentals rijden. Zo krijgt de Kempische Hogeschool een betere bediening en zal het ziekenhuis van Herentals ook beter bediend worden. Daarnaast wordt er tijdens de spits een extra bus ingelegd die de werknemers van de industriezone Wolfstee - Klein Gent in Herentals van en naar het station brengt waar ze dan kunnen overstappen op de andere, bestaande lijnen.

4. Bus verbindt universiteitscampussen in Antwerpen
Vanaf september rijdt er een rechtstreekse bus tussen de verschillende universiteitscampussen in Antwerpen. Lijn 17 UZA Edegem - Centraal station wordt verlengd tot aan de stadscampus van de universiteit Antwerpen. Zo raken studenten van de stadscampus vlotter naar het station en naar het zuiden (Wilrijk).

5. Extra schoolbussen in de regio Zoersel-Malle
Omdat de schoolbussen van Zoersel naar Malle kampen met overbezetting, worden er bij de start van het nieuwe schooljaar extra bussen ingelegd op dit traject. Tegelijk starten er twee nieuwe schoollijnen van Oelegem naar Malle en van 's Gravenwezel naar Malle.

6.Versterking lijn 500 Boom - Antwerpen
Ook lijn 500 Boom - Antwerpen dreigt het slachtoffer te worden van haar eigen succes. In 2004 werd de frequentie van deze lijn al verhoogd. Sinds die frequentieverhoging is het aantal reizigers verdubbeld. Daarom zullen de bussen elkaar vanaf september om de 10 minuten opvolgen, in plaats van om de 15 minuten.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Voor de uitvoering van het plan trekt minister Kathleen Van Brempt voor2008 en 2009 14,3 miljoen euro extra uit. Een belangrijk deel van diemiddelen zal naar verkeerseducatie gaan. Ook wordt er voor 2008 5miljoen euro extra voorzien voor flitspalen.

Het verkeersveiligheidsplan in een notendop:

Krachtlijn 1: Meer opleiding en ervaring voor elke verkeersdeelnemer

-Meer verkeerseducatie in alle secundaire scholen

oVerkeerseducatie moet een vast onderdeel worden van het lessenpakket in het secundair onderwijs
oDe verkeerslessen mogen zich niet beperken tot alleen het verkeersreglement, maar moeten ook aandacht hebben voor hoffelijkheid, gevaarherkenning, ecologisch rijgedrag...
o25 scholen (ongeveer 2000 leerlingen) nemen dit jaar deel aan het proefproject Rijbewijs op school. Na evaluatie met de betrokken partners wordt een tijdspad uitgetekend.
oJaarlijks wordt 1,3 miljoen euro uitgetrokken voor verkeerseducatie. In 2008 trekt Vlaams Kathleen Van Brempt 1,5 miljoen euro extra uit, in 2009 wordt dit budget opgetrokken tot 2 miljoen euro.

-Van levenslang leren in het verkeer naar een rijbewijs in stappen

oEen intensievere rijopleiding moet het aantal verkeersdoden bij de jonge chauffeurs terugdringen.
oNa het theoretisch rijbewijs op school, is een volgende stap dat leerlingen in scholen op termijn ook op het praktische rijexamen worden voorberied op school.
oVanuit het Vlaams beleid, zijn proefprojecten in scholen wenselijk als aanzet naar het rijbewijs in stappen. Een rijvaardigheidscursus over preventief rijgedrag voor jongeren is aangewezen. De nadruk moet liggen op hoe voorkom ik gevaarlijke situaties.
oOmdat de rijopleiding een federale bevoegdheid is, is een beslissing van de federale minister van Mobiliteit noodzakelijk.

-Bijkomende rijopleiding voor motorrijders

oEen extra opleidingsdag kan ervaren en minder ervaren motorrijders de kans geven om hun rijervaring te verbeteren.
oSamen met de betrokken sector zal een goed programma worden uitgewerkt.

-Verkeersslachtoffers sensibiliseren jongeren

oDoor jongeren van de laatste graad van het secundair onderwijs te confronteren met de getuigenissen van jonge verkeersslachtoffers willen we jongeren informeren, sensibiliseren over en bewustmaken van veilig verkeersgedrag.
oNa een succesvol proefproject in Limburgse scholen wordt bekeken hoe dit project kan uitgerold worden over heel Vlaanderen. Dit project rekent op de samenwerking van de provinciebesturen, de Vlaamse Stichting Verkeerskunde en het onderwijsveld.

-Certificaat voor veilige bedrijven

oEen certificaat wil alle veilige bestuurders en/of eigenaars van vrachtwagens of bedrijfsvoertuigen belonen. Verkeersveilige (transport)bedrijven krijgen zo een streepje voor.
oDe provincie Vlaams-Brabant reikt vandaag al een label ‘Wijs op weg' uit aan transportbedrijven. Een label voor heel Vlaanderen kan op korte termijn worden gelanceerd.
oVlaanderen zal ook onderzoeken hoe een veiligheidscultuur kan worden ingebed in het programma van permanente bijscholing. Dit programma is verplicht in kader van de basisvakbekwaamheid van vrachtwagenchauffeurs(35 uur opleiding verspreid over 5 jaar).

Krachtlijn 2: Veilig verkeersgedrag stimuleren

-Klik je vast: gordeldracht en gebruik aangepaste kinderzitjes stimuleren

oGerichte sensibiliseringscampagnes en meer controles moeten automobilisten en inzittenden aanzetten om de gordel altijd te dragen of te kiezen voor een aangepast kinderzitje.
oEen beter en gericht handhavingsbeleid is de bevoegdheid van de federale overheid. Het luik sensibilisatie willen we samen met het BIVV uitwerken.

-Motorrijders dragen beschermende kledij

oSensibiliseringsacties moeten motorrijders (bestuurders en passagiers) ervan overtuigen om naast de verplichte helm ook beschermende kledij (broek, vest en handschoenen) te dragen. Onderzoek toont aan dat beschermende kledij de ernst van de verwondingen aan handen, voeten, benen en armen met 33 tot 50% verkleint.
oOm deze campagne op te zetten moeten het BIVV, het VSV en de belangenverenigingen voor motorrijders de handen in elkaar slaan.

-Meer alcohol- en drugscontroles

oOmdat rijden onder invloed van alcohol en/of drugs de kans op ongevallen sterk verhoogt, is een blijvende sensibilisatie en verhoogde pakkans noodzakelijk.
oHet verkeersveiligheidsplan formuleert aanbevelingen voor een doordacht handhavingsbeleid:
* Elke betrokkene in een ongeval moet een alcoholtest afleggen.
* Omdat statistieken aantonen dat vooral onervaren chauffeurs een verhoogd risico op ongevallen hebben als ze gedronken hebben, is het aangewezen om de Europese aanbeveling om de wettelijke alcohollimiet te verlagen van 0,5 naar 0,2 promille voor onervaren bestuurders. Deze lagere alcohollimiet is ook aangewezen voor professionele chauffeurs zoals bus- en vrachtwagenchauffeurs.
* Om de pakkans te verhogen, zou jaarlijks één bestuurder op drie moeten worden gecontroleerd.
* Voor de aanpak van recidivisten en zware overtreders wordt de installatie van een alcoholslot aanbevolen.
* Omdat de controles op druggebruik vandaag complex en tijdrovend zijn, is de pakkans eerder klein. Vandaag wordt een vermoedelijke druggebruiker gescreend aan de hand van de ‘testbatterij' (uiterlijke kenmerken doen druggebruik vermoeden). Is deze testbatterij positief, volgt een urinetest en bloedproef. Er gebeurt vandaag onderzoek naar eenvoudigere methoden zoals zweet- en speekseltesten. Het is dan ook aan te raden deze nieuwe technieken op de voet te volgen.
oDe alcohol- en drugscontroles zijn een taak van de politie. Voor het luik handhaving moet dan ook worden samengewerkt met de federale overheid. De VSV kan de sensibilisatie voor haar rekening nemen in overleg met het BIVV.

-Horecapersoneel kiest voor verantwoorde bediening

oMet trainingsprogramma's voor horecapersoneel willen we de horeca aanzetten om verantwoord om te springen met de verstrekking van alcoholische drank. Zo kan de horeca mee voorkomen dat mensen dronken achter het stuur kruipen.
oIn samenwerking met het BIVV is de VSV de uitgelezen coördinator voor deze trainingen. De horecasector moet uiteraard betrokken worden bij de uittekening van het programma.

-Meer controles voor veiliger vrachtverkeer

oHet aantal ongevallen met vrachtwagens stijgt. Met gerichte controles kunnen we die stijging stoppen en ombuigen.
oDe belangrijkste oorzaken van een ongeval met vrachtwagens zijn:
* Rechtsafslaande beweging, manoeuvres en onvoldoende afstand houden
* Ladingverlies en de rol van de belading op het rijgedrag
* Wegwerkzaamheden, slecht zicht
* Buitenlanders die minder vertrouwd zijn met de Vlaamse situatie
* Gebruik van cruise-control
* Rijden bij vermoeidheid
oDaarom wil het verkeersveiligheidsplan extra controles. Nieuwe technologie kan helpen:
* Rij- en rusttijden via digitale tachograaf
* Negeren van het inhaalverbod via (digitale) camera's
* Afstand houden
* Gordeldracht
* Afleiding achter het stuur
* Foutieve lading
* Overdreven snelheid onder andere via (digitale) camera's
oControle behoort tot de kerntaken van de politie. De vervolging is dan weer de taak van de parketten. De invoering van voertuigtechnologie is een Europese materie.
oDe Vlaamse wegbeheerder is verantwoordelijk voor de plaatsing van digitale camera's. Vlaanderen zal ook blijven investeren in de uitwerking van nieuwe technieken die de controle kunnen verbeteren. Bijvoorbeeld: onbemande handhaving van het inhaalverbod en permanente weging van voertuigen op specifieke locaties.

-Meer snelheidscontroles

oOmdat overdreven snelheid zowel de kans op een ongeval als de ernst van het ongeval negatief beïnvloedt, willen een uitbreiding van de gerichte snelheidscontroles. Zo wordt het aantal snelheidsovertredingen teruggedrongen.
oOm de pakkans te verhogen, is een combinatie van controles nodig: controles op gevaarlijke en willekeurig gekozen plaatsten, zichtbare en onzichtbare controles, bemande en onbemande controles. Om een publiek draagvlak te hebben voor het verhoogde aantal snelheidscontroles, zijn ondersteunende en sensibiliserende acties nodig.
oSnelheidscontroles zijn een taak van de politie. De vervolging van overtreders gebeurt door de parketten. Politie en parket vallen onder bevoegdheid van de federale regering.

Krachtlijn 3: een efficiënt verkeerssysteem ingebed in een duurzame ruimtelijke ordening

-Een groter en veiliger fietsroutenetwerk

oOm de veiligheid van de fietser te verhogen, wordt het bovenlokale fietsroutenetwerk verder uitgebouwd. Dit zowel op gewestelijk, provinciaal als gemeentelijk niveau.
oHet netwerk uitbouwen:
* Aanleg van fietsinfrastructuur langs gewestwegen
* Ondersteuning van andere wegbeheerders
* Aandacht voor bewegwijzering
* Aandacht voor voorzieningen (veilige stallingen)
* Vademecum Fietsvoorzieningen als leidraad
* Fietsmanager zorgt voor optimale afstemming van alle projecten

-Betere herkenbaarheid van de snelheidsregimes

oMet betere, herkenbare signalisatie worden de (onbewust gemaakte) snelheidsovertredingen teruggedrongen.
oGoede informatie over de toegelaten snelheid via:
* Op korte termijn: goedkope markeringen of bakens (vb. specifieke markering op een weg waar 70 km/u mag worden gereden)
* Nieuwe technologie
•GPS geeft snelheidsbeperkingen aan
•snelheidskaart (zie verder)
* Op lange termijn: uniforme inrichtingsprincipes per type weg (wegencategorisering)
oDe herinrichting van wegen is de bevoegdheid van de wegbeheerders: gewest, provincies en gemeenten.

-Wegen ingedeeld in categorieën - duidelijke, eenvormige hiërarchie

oMet inrichtingsprincipes per type weg wordt ons wegennet veiliger. De weginrichting zal een duidelijke boodschap geven aan de weggebruiker over de functie van de weg en de risico's die met die functie verbonden zijn.
oWegcategorieën:
* Drie functies: stroomfunctie, verdeelfunctie, toegangsfunctie
* Schaalniveaus: hoofdweg, primaire, secundaire en lokale wegen
* Bebouwde kom, geen bebouwde kom
* Wegen voor autoverkeer
* Wegen voor fiets- en voetgangersverkeer
oTwee deelacties:
* Inventarisatie - aanmaak databank
* Opmaak van een richtlijnenboek
•Verschil maken tussen aanpassingen op korte en lange termijn
oHet Vlaamse gewest is verantwoordelijk voor de inventarisatie, de databank en de bepaling van de inrichtingsvereisten. Andere betrokkenen zijn de gemeenten en provincies.

-Verkeersveiligheidsaudit

oDoor een verkeersveiligheidsaudit op te nemen tijdens het ontwerp van grote stedenbouwkundige en bouwkundige projecten vermijden we dat er achteraf ‘foutjes' moeten worden rechtgezet.
oEen verkeersveiligheidsaudit maakt deel uit van de ontwerpfase. Het ontwerp voor een project wordt getoetst aan checklists. Maar de ervaring en kennis van de auditoren is doorslaggevend.
oMet de minister van Ruimtelijke Ordening moet worden afgesproken hoe de audit best wordt geïntegreerd.

-Aangepaste infrastructuur voor motorrijders

oEen ‘Vademecum Motorrijders' moet ervoor zorgen dat de weginrichting ook voor motorrijders veilig is. Bij infrastructuuraanpassingen of aanleg van nieuwe wegen wordt het vademecum een uitgangspunt.

-Snelheidsdatabank

oIsa is een voertuigsysteem dat een bestuurder de geldende snelheidslimiet aangeeft (of oplegt). Om ISA op grote schaal te kunnen gebruiken, moet een databank alle wegen en hun snelheidsbeperkingen verzamelen. Deze digitale wegenatlas en een GPS leveren de nodige informatie.
oIn kader van de aanvullende reglementen ontwikkelt de Vlaamse overheid een verkeersbordendatabank (inclusief snelheid).

-Dynamische wegsignalisatie

oDynamische verkeersinfo brengt bestuurders op de hoogte van een veranderde, actuele situatie op de weg. Bijvoorbeeld te gebruiken bij SMOG, file, schoolomgevingen...
oDe dynamische info wordt aangepast door een verkeerscentrum of automatisch op basis van metingen.
oDe dynamische borden worden in eerste instantie best geplaatst op het hoofdwegennet. De situatie op deze wegen kan immers vrij vaak en snel veranderen.

-Technologische vernieuwing in auto's

oNieuwe technologieën in auto's die de veiligheid van automobilisten kunnen verhogen moeten altijd opgevolgd worden door de Vlaamse overheid.
oOnderzoek over het nut, de risicocompensatie en de reactie van de bestuurder bij aanwezigheid van de nieuwe technologieën is noodzakelijk.
oVoorbeelden: gordelverklikker, remondersteuning, Alcolocks,...

-Wegeninfrastructuur volgens ‘design for all'

o‘Design for all' is een manier van ontwerpen die rekening houdt met de noden van alle weggebruikers.
oDit principe streeft naar een verhoogde veiligheid en comfort voor alle weggebruikers.
oVandaag worden openbare ruimten nog te vaak ontworpen met de auto als dominante weggebruiker. Ook met de belangen van kwetsbare weggebruikers moet rekening worden gehouden.
oDe chekcklist met de principes van design for all worden opgenomen in de verkeersveiligheidsaudits.

Krachtlijn 4: een doeltreffend juridisch en organisatorisch kader

-Aangepaste snelheden in woongebieden

oOp plaatsen waar de zwakke weggebruiker een belangrijke plaats inneemt, kan de snelheidslimiet worden beperkt. In woongebieden (woonerven en verblijfsgebieden) kan zone 30 worden ingevoerd.
oDe snelheidsverlaging wordt niet alleen aangeduid met verkeersborden. Ook aanpassingen aan de weginfrastructuur (bijvoorbeeld verkeersdrempels of wegversmallingen), handhaving en sensibilisering zijn aangewezen.
oDe beslissing om woongebieden om te vormen tot zone 30 is hoofdzakelijk de bevoegdheid van de gemeenten. Woongebieden liggen doorgaans op gemeentewegen.

-Daytime Running Lights

oDaytime Running Lights (DRL) wil zeggen dat automobilisten hun lichten ook overdag opzetten.
oOnderzoek moet uitwijzen welke effecten DRL hebben op de verschillende weggebruikers. Belangenorganisaties van zwakke weggebruikers hebben twijfels bij de maatregel. Fietsers en bromfietsers zouden minder zichtbaar zijn. Voetgangers worden mogelijk meer afgeschrikt door de koplampen.
oScandinavisch onderzoek heeft alvast aangetoond dat een autobestuurder 13% minder kans heeft op een ongeval als hij zijn lichten ook overdag aanzet.
oDRL verplicht maken is een federale bevoegdheid.

-Administratieve afhandeling van boetes verlicht werklast politie en parket

oAdministratieve afhandeling van boetes worden afgehandeld zonder voorafgaande tussenkomst van een rechter.
oHet Vlaamse gewest mag straffen bepalen wanneer haar decreten niet worden nageleefd. Een administratieve geldboete behoort tot de mogelijke straffen.
oZo zijn administratieve geldboetes al mogelijk bij schade aan het wegdek omdat een vrachtwagen te zwaar geladen is. Ook de overlastboetes van De Lijn zijn administratieve geldboetes.
oVoordeel van een administratieve afhandeling is dat de procedure lichter is. Een lichtere procedure maakt meer controles mogelijk, wat dan weer de pakkans verhoogt.
oDit systeem vergt extra Vlaamse controleambtenaren.

-Aanvullende reglementen

oVanaf 1 januari 2008 worden de aanvullende reglementen een gewestbevoegdheid.
oElke afwijking op de algemene verkeerswet moet aangevraagd en aangeduid worden via een aanvullend reglement.
oVoorbeeld: op gewestweg mag je volgens de algemene verkeerswet 90 kilometer per uur rijden. Bij aanvullend reglement kan worden vastgelegd dat die gewestweg een voorrangsweg wordt waar je 70 kilometer per uur mag rijden.
oConcreet wil dit zeggen dat alle mogelijke signalisatie op de wegen onder de aanvullende reglementen valt. Bijvoorbeeld: verbodsborden, snelheidsbeperkingen, parkeerborden...
oEr is voorzien om het project ‘verkeersbordendatabank' (inclusief snelheid) te koppelen aan het decreet ‘aanvullende reglementen'.

-Verkeersveiligheid inbedden in andere beleidssectoren (horizontale inbedding)

oHet verkeersveiligheidsbeleid staat niet los van de andere beleidsdomeinen. De link met ruimtelijke ordening en openbare werken is duidelijk. Maar ook volksgezondheid, onderwijs, het gelijkekansenbeleid, stedenbeleid hebben een invloed op verkeersveiligheid en worden zelf beïnvloed door verkeersveiligheid.
oDe minister van Mobiliteit zal jaarlijks een volledige rapport verkeersveiligheid op de regering brengen.

-Gemeenten engageren zich voor meer verkeersveiligheid met mobiliteitsplannen

oEen gemeentelijk mobiliteitsplan legt de maatregelen voor een duurzaam mobiliteitsbeleid voor 10 jaar vast.
oVerkeersveiligheid is één van de duurzame doelstellingen in een mobiliteitsplan. Maar vandaag is die doelstelling vaak al te vaag.
oDaarom wil deze nieuwe maatregel in kader van de mobiliteitsconvenant ervoor zorgen dat de verschillende beleidsniveaus (gemeenten, provincies en het gewest) specifieke doelstellingen verkeersveiligheid formuleren. Zo engageren gemeenten zich om de verkeersonveiligheid te verbeteren. Op deze manier ontstaat er een grotere uniformiteit op vlak van verkeersveiligheidsmaatregelen.
oDe doelstellingen zullen ook worden opgevolgd en de resultaten geëvalueerd. Hiervoor moeten indicatoren worden ontwikkeld.

Krachtlijn 5: Bijzondere aandacht voor ‘risico' doelgroepen

-Verplicht kenteken voor bromfietsers

oBromfietsers lopen een hoog ongevalrisico. Vaak is dit het gevolg van risicogedrag. Meer dan de helft van de bromfietsers rijdt met een opgedreven voertuig, ongeveer de helft draagt zijn helm niet. Ook het meenemen van passagiers gebeurt niet altijd volgens de regels.
oDaarom pleit het verkeerveiligheidsplan voor een verplicht kenteken voor alle bromfietsers.
oEen kenteken laat immers beboeting toe, en dus een gemakkelijkere handhaving.
oOm de invoering van het kenteken te ondersteunen, zal Vlaanderen de impact van een verplicht kenteken voor bromfietsers op verkeersveiligheid onderzoeken.
oDe invoering van een verplicht kenteken is de bevoegdheid van de federale minister van Mobiliteit.

-Fietshelm en hesjes voor kinderen

oKinderen zijn extra kwetsbaar in het verkeer. Vlaanderen wil daarom campagne voeren om kinderen en hun ouders aan te zetten om te kiezen voor lichtgekleurde of retroreflectieve kledij. De campagne moet hen ook stimuleren om te kiezen voor een fietshelm.

-Jonge bestuurders kiezen op risicomomenten beter niet voor de auto - wat zijn de alternatieven?

oJonge bestuurders, vooral de beginnende chauffeurs tussen de 18 en 20 jaar, zijn oververtegenwoordigd in de ongevallenstatistieken. De ongevallen gebeuren opvallend vaker 's nachts en in het weekend.
oDit hoge ongevalrisico kan worden teruggedrongen als jongeren op deze risicomomenten een alternatief voor de auto hebben.
oVandaag bestaan al heel wat alternatieven:
* Nachtbussen
* Fuifbussen
* Bijkomend openbaar vervoer bij grote evenementen
* Collectieve taxi's (niet het volledige voertuig, maar alle zitplaatsen worden afzonderlijk verhuurd - zie www.uitweg.be)
* TOV = Taxi + Openbaar Vervoer. De heenreis doe je met de bus of tram. Dit biljet geeft je korting op de terugreis met de taxi.
* Responsible Young Drivers of Drive Up Safety
oMet de nodige communicatie-inspanningen kunnen we jongeren ook effectief op de hoogte brengen van de alternatieven.
oDe betrokken partners (zoals De Lijn en de taxisector) spelen een belangrijke rol.
oHet huidige aanbod moet ook worden geëvalueerd. Na evaluatie kan bekeken worden of afhankelijk van het beschikbare budget een uitbreiding van het aanbod wenselijk en mogelijk is.

-Dode-hoekongevallen voorkomen

oSinds 2002 moeten alle Belgische vrachtwagens (meer dan 3,5 ton) uitgerust zijn met een anti-dodehoeksysteem (spiegel of camera). In 2011 zal de verplichting gelden in heel Europa.
oToch is dit niet voldoende:
* Vaak stelt men vast dat de spiegels niet goed afgesteld zijn. Een gerichte communicatie kan vrachtwagenchauffeurs bewust maken van dit probleem
* Ook de fietsers (vaak het slachtoffer bij dode-hoekongevallen) moeten blijvend bewust gemaakt worden van de gevaren. Scholen en ouders kunnen hier hun steentje bijdragen. De overheid ondersteunt initiatieven rond verkeerseducatie.
* Vlaanderen (België) moet onderzoeken of anti-dodehoeksystemen ook verplicht moeten worden voor andere voertuigen zoals bestelwagens.

Krachtlijn 6: Onderzoek en betrouwbare data als basis voor een doeltreffend beleid

-Blijvend investeren in onderzoek over verkeersveiligheid

oVerkeersveiligheidsonderzoek zorgt ervoor dat de problemen (risicofactoren, risicozones, -gedrag...) duidelijker worden gedefinieerd en afgebakend.
oOnderzoekers en wetenschappers dragen met hun studies bij tot een effectief verkeersveiligheidsbeleid.
oDe Vlaamse overheid blijft daarom investeren in onderzoek. De opdracht (telkens voor 5 jaar) van het Steunpunt Verkeersveiligheid werd dit jaar verlengd. Ook de Afdeling Beleid Mobiliteit en Verkeersveiligheid blijft werk maken van onderzoek, met de ondersteuning van studiebureaus en onderzoekscentra.

-De beschikbaarheid en kwaliteit van data verbeteren

oVandaag zijn er vele publieke instellingen die data rond verkeersveiligheid beheren. Bijvoorbeeld: NIS, FOD Mobiliteit, Administratie Wegen en Verkeer...
oBinnen de Administratie Wegen en Verkeer wordt op korte termijn een datacenter opgericht. Deze cel verzamelt, beheert en structureert alle gegevens over infrastructuur en mobiliteit. Op langere termijn kunnen hier andere gegevens bij komen.
oDe Vlaamse overheid dringt eveneens aan bij haar federale collega's om hun data beter beschikbaar te maken.

-Monitoring aan de hand van indicatoren

oDe bedoeling is om betrouwbare indicatoren te ontwikkelen op vier niveaus:
* Letselongevallen
* Verkeersveiligheid
* Handhaving
* Blootstellingsdata
oOp basis van deze set kan de impact van maatregelen worden gemeten en indien nodig, kan het beleid worden bijgestuurd.

Vooreerst dit: veel argumenten pleiten voor voldoende, betaalbare en hoogstaande kinderopvang. Als ministers van Werk en Gelijke Kansen vinden we het een onrecht dat sommige mensen, alleenstaande moeders bijvoorbeeld, niet kunnen gaan werken omdat ze geen geschikte opvangplaats vinden. Een progressief arbeidsmarkt- en gezinsbeleid moet dit aanpakken. Maar kinderopvang is ook belangrijk in ons streven naar kansen op succes voor elk kind. Goede opvang is immers meer dan enkel  "op de kinderen letten" en bereidt kinderen ook al wat voor op het kleuteronderwijs. Dit sluit dan naadloos aan bij de tienkamp voor gelijke kansen die de ruggengraat vormt van het onderwijsbeleid.

Een goed kinderopvangbeleid heeft oog voor drie voorwaarden. Er is ten eerste nood aan voldoende plaatsen. Het Vlaamse regeerakkoord bevat op dat vlak duidelijke afspraken en we steunen de minister van Welzijn in zijn beleid om het aanbod te verhogen. Ten tweede moet de opvang toegankelijk zijn. Vandaar ook het sp.a-voorstel om de tarieven in de hele sector inkomensafhankelijk te maken, een voorstel dat we nu bespreken in de Vlaamse regering.

Een derde voorwaarde is kwaliteit. Dat de samenleving meer verwacht van kinderopvang klopt. We zijn bijvoorbeeld verheugd dat onze collega van Welzijn laat onderzoeken hoe kinderopvang in de dagelijkse omgang taalontwikkeling kan stimuleren, ook bij anderstaligen. Misschien kunnen we hier zelfs gezamenlijke initiatieven tussen kinderopvang en kleuteronderwijs opzetten.

Om gelijke tred te houden met de gestegen verwachtingen, moeten de begeleiders beter opgeleid worden. Maar dit mag niet uitsluitend gelijkgesteld wordt met strengere diplomavereisten. Uiteraard zijn diploma's belangrijk: wie er één heeft moet daarvoor gewaardeerd worden. Maar laaggeschoolden per definitie weren, is praktisch en maatschappelijk fout. Het is praktisch onhaalbaar omdat kinderopvang een groeiende sector is in een krimpende arbeidsmarkt. Gisteren nog maakte de VDAB bekend dat er nooit zo weinig werkzoekenden waren in verhouding tot het aantal vacatures. Een werkgever die op zo'n moment nog kieskeuriger wordt, zit op een doodlopend spoor. De beoogde uitbreiding van het aantal plaatsen zou voor de kinderopvang waardeloos worden, bij gebrek aan geschikte begeleiders.

Andere sectoren hebben dit al lang begrepen. Ze houden niet enkel rekening met diploma's, maar ook met de kennis en competenties die werknemers op een andere manier kunnen verwerven. Vandaar ook het nut van ervaringsbewijzen die deze competenties na een grondige test valideren. Voorwaarde is wel dat de sector mensen kansen geeft om de nodige ervaring op te bouwen, door de nodige begeleiding te voorzien. Voor de kinderopvang, waar er alvast een ervaringsbewijs voor de buitenschoolse opvang werd ontwikkeld, is hier zeker nog werk aan de winkel.

Bovendien zijn slimme werkgevers ook bereid om op de werkvloer te investeren in mensen. Er is aandacht voor leren op de werkplek en voor de processen die dit ondersteunen zoals variatie in de taken, coaching, functioneringsgesprekken,... Mensen krijgen op die manier kans om door te groeien, al dan niet bijkomend ondersteund door formele opleiding. Een mooi voorbeeld is de verpleging: daar beseft men zeer goed dat je beter onderzoekt hoe je de deur kan openzetten voor lagergekwalificeerde "verzorgenden", om hen vervolgens de mogelijkheid te bieden zich bij te scholen tot "verplegende". Coaching veronderstelt vanzelfsprekend dat ook hoogopgeleide mensen op de werkvloer aanwezig zijn, maar niet iedereen moet hoogopgeleid zijn.

Dat dit ook kan voor kinderopvang, tonen de OKIDO's al aan. Dat zijn centra voor flexibele en occasionele kinderopvang in Antwerpen die we vanuit sociale economie mee ondersteunen. In de OKIDO's werken 38 kortgeschoolden. Het gaat om mensen zonder diploma die na hun aanwerving begeleid worden door 20 gekwalificeerde kinderverzorgers en die, terwijl ze al aan het werk zijn, een opleiding kinderzorg krijgen. Dit is een succesverhaal. Werkzoekenden uit kansengroepen krijgen daardoor niet alleen een duurzame job maar ook een goede opleiding. De OKIDO's in Antwerpen vangen elke dag meer dan honderd kindjes op, zonder problemen.

Professionalisering uitsluitend steunen op strengere diplomavereisten is ook maatschappelijk fout. Terwijl onze arbeidsmarkt met krapte kampt, laten we grote groepen mensen aan de kant staan. Kinderopvang is precies een sector waarin laaggeschoolden wèl de kans krijgen om aan de slag te gaan en zich op te werken. Als ministers van  Sociale Economie en Werk investeren we samen met de minister van Welzijn trouwens 5,3 miljoen euro in 145 voltijdse jobs voor laaggeschoolde jongeren in de buitenschoolse kinderopvang. In overleg met VDAB worden de nodige acties uitgewerkt voor een goede screening en toeleiding van de doelgroep. Zij zullen ook begeleid worden op de werkvloer, wat cruciaal is voor de doorstroming van deze jongeren.

Kortom, wie het ernstig meent met de kinderopvang moet de deur wijd open zetten voor werknemers met ambitie, ook werknemers die starten zonder de nodige diploma's maar met vastgestelde competenties. Het komt er vooral op aan om ook na de aanwerving te blijven investeren in werknemers, of ze nu starten met een diploma of niet.

Kathleen Van Brempt - Frank Vandebroucke 

Energie-audits en infrastructuuraanpassingen

Vorig jaar investeerde ik 1,4 miljoen euro om over heel Vlaander enenergiesnoeiers aan te werven. Deze mensen, voornamelijk uitkansengroepen, krijgen een opleiding om bij mensen met een laag inkomenenergiebesparende maatregelen uit te voeren.

Met deze nieuwe oproep wil ik de beschutte en sociale werkplaatsen op weg helpen om binnen de eigen onderneming actief aan CO2-reductie te doen. Dit kan door gerichte acties en investeringen in deinfrastructuur. De bedrijven kunnen bijvoorbeeld beter geïsoleerd worden of energie kan opgewekt worden door zonnepanelen. Elke beschutte of sociale werkplaats kan ook subsidies krijgen om een energie-audit telaten uitvoeren. Daaruit kunnen ze dan afleiden welke acties ze moeten ondernemen om hun specifieke onderneming milieuvriendelijker te maken.

Iedereen heeft de verantwoordelijkheid om maatschappelijk verantwoordte ondernemen. Ook de overheid moet daar in mee gaan. Daarom zijn deze investeringen in de beschutte en sociale werkplaatsen noodzakelijk. Op lange termijn wil ik al deze werkplaatsen zelfs CO2-neutraal zien werken.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De Lijn investeert al lange tijd in milieuvriendelijke bussen. Met de inzet van hybride bussen introduceren we het milieuvriendelijkste type bus dat vandaag op de markt is. In steden zoals Brugge of Leuven waar de stille en milieuvriendelijke tram geen oplossing biedt, kan de hybride bus dat wel.



(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

 

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Ik ben zeer blij dat dit quotum gehaald is. Zo zijn er bij de Vlaamse adviesorganen 648 vrouwen actief op een totaal van 1569, wat overeenkomt met 41, 30 %. Bij de de Vlaamse bestuursorganen zijn er 165 vrouwen werkzaam op een totaal van 493 leden, wat neer komt op 33, 47%.

Met dit decreet geven we als Vlaamse overheid het duidelijke en goede voorbeeld.

Meer info over discriminatie op de werklvoer, zie ook de site diversiteit.be

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)