Blog: Welkom in Europa!

Sabrine (21 jaar) gaat de komende maand op ontdekkingstocht in het Europees Parlement. Tijdens haar stage houdt ze een blog bij over haar belevenissen en neemt jullie mee op reis door de wondere wereld van het Europees Parlement. 

Twee jaar geleden ging ik samen met mijn Model United Nations-team het Europees Parlement bezoeken. Allemaal onder de indruk van de mooie gebouwen en van de grote vergaderzaal, namen we heel wat foto’s. Daarna kregen we een lezing van enkele parlementsmedewerkers, en gingen we in debat over Europa.

Ik herinner mij dat gesprek zo goed, omdat het de eerste keer was dat ik besefte dat er zoiets bestond als een “Europese identiteit”. In zijn lezing, vertelde een man dat er in Europa geen gemeenschappelijke identiteit was. Dat, wanneer mensen aan Europeanen vragen waar ze vandaan komen, ze instinctief zullen antwoorden met een land. Hij zei dat het in de Verenigde Staten anders was, dat ze meer geneigd waren om te zeggen dat ze Amerikanen zijn, dan de staat waarin ze wonen op te noemen. Ik knikte beamend: nog nooit had ik “Europeaan” als beschrijving gegeven, wanneer iemand informeerde naar mijn identiteit.

Toen vroeg hij of er iemand in de zaal was die zich wel geregeld “Europeaan” noemde.

Een meisje dat ik toen niet kende, maar later een goede vriendin werd, stak haar hand op. “Ja. En met trots, ook.”

We keken verbaasd, en, toegegeven, ook een beetje sceptisch naar haar.

“Ik was net op uitwisseling in Pennsylvania. Wanneer mensen mij vroegen van waar ik afkomstig was, antwoordde ik eerst: “België”, maar bleek dat Amerikanen niet zo goed zijn met aardrijkskunde. Daarom begon ik steeds te antwoorden met: “Europa,” omdat dat voor mij gewoon even veel klopte. Ik voel me niet alleen Belg, maar ook Europeaan.”

Op dat moment had ik mijn Belgische nationaliteit maar één jaar. Ik betrapte mezelf vaak op het antwoord: “Rwandees”, wanneer mensen vroegen wat mijn nationaliteit was. Buiten Luxemburg, Frankrijk, Maastricht, Aachen en York, had ik nog niets van Europa gezien. Belg was ik maar net, en Europeaan al helemaal niet.

Flash forward: twee jaar later. 1 september 2017. Ondertussen heb ik veel meer Franse en Nederlandse steden kunnen bezichtigen. Met mijn Belgische identiteitskaart zonder probleem de grenzen van Engeland, Italië, Griekenland, Spanje en Hongarije kunnen oversteken. Een pak vrienden op al deze plekken, en nog meer in andere Europese landen. Zo veel landschappen gezien, zo veel musea bezocht – met korting als Europees student. En met grootse dromen, want ik wil in veel van die landen later ook wonen en werken. Ik wou dat iemand mij nu zou vragen of ik mij Europees voel.

Maar dus, even terug: 1 september 2017. Ik geraak vlotjes door security en kan de deuren naar het Europees Parlement zelf openen met mijn eigen badge. Nog steeds onder de indruk van deze moderne gebouwen, kijk ik vol verwondering naar de faciliteiten en de vele verschillende mensen rondom me. Als ik naar mijn omgeving luister, hoor ik veel Engels, maar tussen landgenoten onderling hoor ik 23 andere talen. De namen die ik op de badges zie, zijn Belgisch, Pools, Schots (nu nog). Plots, besef ik dat we echt in de kern van de Unie zijn, hier, in ons eigen stadje buiten België, in ons eigen landje: Europa.

“Ons” landje, want deze maand mag ik hier stage lopen en het allemaal verkennen. Ik mag de werking van het Parlement van binnenuit zien. Kathleen Van Brempt overal volgen. Ontdekken of deze wereld voor mij gemaakt is. Vol spanning, kijk ik uit naar al deze dingen. Maar het liefst, wil ik gewoon deel uitmaken van deze grote Europese familie.

Ik ben Sabrine. En als iemand mij deze maand vraagt naar mijn land, is het antwoord duidelijk: Europa.