Inspiratieloze Van Rompuy verdedigt zijn Gebrek-aan-visierapport

Het Europees parlement keek vandaag vol verwachting uit naar de speech die Herman Van Rompuy, voorzitter van de Europese Raad, zou geven naar aanleiding van zijn ‘visierapport’ dat Europa uit de crisis moet tillen. Helaas miste Van Rompuy’s speech elke inspiratie, zowel inhoudelijk als vormelijk, waardoor hij ook elke hoop dat het visierapport kan bijdragen tot een krachtig antwoord op de crisis, meteen de kop in drukte. Wij willen van de leiders van de Unie echte antwoorden op de vragen van de ‘verloren generatie’ van 14 miljoen jongeren in de EU die noch naar school gaan, noch werk hebben en noch een beroep kunnen doen op bijscholing. Deze jongeren, die de toekomst van de Unie in hun handen moeten krijgen, hebben niets om handen, staan machteloos en hebben alle geloof in het beleid verloren. De Unie kweekt een generatie van wantrouwen, die voeding geeft aan populistische en nationalistische tendensen die de Europeanen aansporen zich terug te trekken op het eilandje dat hun lidstaat is.

Welk antwoord geeft Van Rompuy aan de duizenden arbeiders van Ford Genk die met werkloosheid bedreigd worden? Als zijn partijgenoot, Vlaams minister President Chris Peeters vandaag enigszins populistisch elke verantwoordelijkheid van zich afschuift door te verklaren dat de loonlast en de energieprijzen Vlaanderen de das om doen, wat is dan het Europese antwoord op die kritiek? Dat antwoord vinden we alvast niet terug in het Gebrek-aan-visierapport van Van Rompuy. Niet dat er geen antwoord mogelijk is. Europa kan ook kiezen voor fiscale harmonisatie. Als we bijvoorbeeld een Europees minimumtarief voor de vennootschapsbelastingen invoeren, creëren we in Vlaanderen ruimte voor een loonlastenverlaging. Dat betekent dat we in Europa ook echt moeten kiezen voor een sociaal pact. En als Europa echt visionair is, dan investeert het in een totaal nieuwe energie-infrastructuur, gebaseerd op een duurzame energieproductie. Het status quo dat vandaag gepropageerd wordt, zal zonder twijfel uitmonden in hogere energieprijzen. Dat weet het kleinste kind. Investeren in duurzame energie-infrastructuur - en in onderzoek en ontwikkeling tout court - kan op termijn de basis vormen voor de duurzame industriële relance die we in Europa nodig hebben, niet enkel om nieuwe jobs te creëren, maar ook om de uitdagingen die op ons afkomen inzake klimaatproblemen en energiebevoorrading aan te pakken. Wat we vandaag vooral zien, is dat de Unie blijft aanmodderen in de economische marge door de scherpe kantjes van de malversaties van de ongereguleerde markt wat af te veilen, zonder echt naar de toekomst te kijken, jonge Europeanen hoop te geven en een echte visie te ontwikkelen.