Dit is niet zomaar een Europese top, het is de entree van Hollande

In juni zijn er opnieuw verkiezingen in Griekenland en wordt het in heel Europa bang afwachten hoe de geplaagde Grieken het schaakbord zullen schikken. Om Griekenland binnen de eurozone te houden en het fiasco van de vallende dominostenen te vermijden, biedt de informele Europese top van donderdag een uitgelezen kans. Want daar kan aan de Grieken, en bij uitbreiding aan de rest van Europa, opnieuw een perspectief geboden worden. De Europese top zal het hebben over groei en banen en daarom verbaast het dat de agenda die de voorzitter van de Europese Raad, Herman van Rompuy rondstuurde, vooral uitblinkt in leegte. Een concrete tewerkstellingsstrategie, toch het thema waar de top over moet gaan, ontbreekt en zelfs de Griekse crisis is met geen loep te bespeuren in de agenda. Je kan je nauwelijks voorstellen dat de Europese leiders hopen dat het in Griekenland wel zal overwaaien als ze er maar in alle stilte over zwijgen.

Het is niet ondenkbaar dat de agenda zo goed als leeg is om vooral niemand voor het hoofd te stoten. Want dit is niet zomaar een Europese top. Het is de eerste top waarop de nieuwe Franse president Francois Hollande zijn entree zal maken op het Europese politieke toneel. Waar zijn voorganger Sarkozy zich nog tevreden stelde met de rol van waterdrager voor de IJzeren kanselier, heeft Hollande duidelijk gemaakt dat het Duitse saneringsfetisjisme geen zoden aan de dijk brengt. Begrotingen moeten op orde worden gesteld, maar niet zonder een flankerend beleid dat duurzame groei stimuleert en mikt op tewerkstelling. Hollande lijkt inmiddels als een stealth rond de Europese top te cirkelen. Nagenoeg geruisloos laat hij weten dat hij niet uit is op een brutale confrontatie.

Hollande is niet van plan op jacht te gaan met de fanfare op kop. We weten inmiddels wel dat de wapens geladen zijn. Het eenzijdige pact over begrotingsdiscipline wil hij blokkeren als dat niet gepaard kan gaan met een concrete groeistrategie. En hoewel Merkel het Europese solidariteitsprincipe onder de mat blijft vegen, heeft Hollande laten verstaan dat een solidaire schuldspreiding via Europese obligaties zijn voorkeur wegdraagt. Frau Nein heeft inmiddels ook vernomen dat Hollande lang niet meer alleen staat in zijn eis om euro-obligaties in te voeren en groeistimuli te ontwikkelen. Hij kreeg onlangs nog de steun van de Amerikaanse president Obama, die uiteraard beseft dat Europa als bevoorrechte handelspartner en bondgenoot wel eens van het wereldtoneel kan verdwijnen als ze haar lidstaten systematisch blijft doodknijpen.

Het wordt stilaan duidelijk dat er mogelijk een kentering op komst is. De recente verkiezingen in Frankrijk, de deelstaatverkiezingen in Noordrijn-Westfalen, de gemeenteraadsverkiezingen in Groot-Brittannië en de Griekse verkiezingen geven aan dat ook de Europese bevolking het sprookje van conservatief Europa niet meer gelooft. Dat is ook niet verwonderlijk. Als Raadsvoorzitter Van Rompuy en Commissievoorzitter Barroso slechts enkele maanden geleden rondtoeterden dat de Europese crisis eindelijk onder controle was, maar een zucht later moesten toegeven dat dat maar een grap was, of als de trojka die op Griekenland werd afgestuurd om orde op zaken te stellen, enkel meer chaos creëerde, moet je ziende blind zijn om te geloven dat de conservatieve recepten werken. Ze werken niet; ze dienen slechts één doel: het ideologisch programma van rechts uitvoeren, namelijk de ontmanteling van de overheid, de afbouw van het sociale vangnet en de algemene verlaging van de lonen.

Wij, de Europese parlementsleden van de alliantie van Socialisten en Democraten, hebben onze hoop op Hollande gericht, al was het maar omdat Hollande nu de macht bezit om de alternatieven die de Europese sociaaldemocraten al bijna twee jaar in het Europese halfrond voorstellen, met gezag op de tafel van de Europese Raad kan leggen. Want precies die Raad van regeringsleiders verhindert allang de alternatieve oplossingen voor de crisis. Zo is er in de schoot van het parlement langzaam overeenstemming bereikt over de invoering van een Financiële Transactietaks, die naar schatting 58 miljard euro kan opbrengen en meteen de wilde financiële markten tot bedaren kan brengen. Maar zonder de steun van de Raad blijft de stemming van een Financiële Transactietaks deze week in het Europees parlement dode letter. Hollande kan de taks op het niveau van de Raad tillen. Frau Nein zal zich dan plots lijnrecht tegenover Monsieur Oui bevinden. Ook de strategie voor duurzame groei die Hollande bepleit en die al langer door de Europese sociaaldemocraten naar voor werd geschoven, kan eindelijk perspectieven bieden.