Armoede

Armoede, laten we er iets aan doen!

Vraag aan 100 Vlamingen wat ze van armoede vinden, en 99 van hen zal zeggen dat het zo snel mogelijk de wereld uit moet. Fijn dat we het er allemaal over eens zijn. Alleen, met zijn allen zitten knikken helpt de zaak niet bepaald vooruit.
Voor armoede is er niet meteen een gevoel van noodzaak, een 'sense of urgency'. Er is nu wel het Europese jaar van de bestrijding van de armoede. Er is een mooie website en op de opening van het Armoedejaar in Madrid waren 300 belangrijke aanwezigen, waaronder ook onze staatssecretaris voor armoede Philippe Courard. Prachtig, maar wie gaat deze prominenten op de vingers tikken als het armoedecijfer ook volgend jaar weer niet gezakt is? Of hoe kunnen we, net als bij het milieu, vermijden dat de paraplu's der excuses begin 2011 opnieuw worden opengetrokken?

Want de sense of urgency, die zit gewoon in de cijfers. Volgens Eurostat leeft niet minder dan 17% van de Europeanen onder de armoedegrens. Dat zijn 85 miljoen Europeanen. Meer dan de bevolking van Duitsland. En dat terwijl in 2000, bij de start van het Lissabon-verdrag, de uitroeiing van armoede tegen 2010 één van de doelstellingen was. Toen zaten we aan 16% mensen in armoede. Dat zegt genoeg.
Of nog: op de lentetop van maart 2006 beslisten de Europese regeringsleiders om kinderarmoede snel en drastisch te verminderen. Toen leefden er 19% van de kinderen in armoede, nu is dat 20%. In België doen we het overigens niet echt beter: de algemene armoede steeg tussen 2000 en 2008 van 13 naar 15 procent. Op vlak van kinderarmoede gingen we van 15 naar 17 procent.

Er moet dus dringend een stormram door de politieke hoofden gaan. Armoedebestrijding is niet gebaat met grote verklaringen en ambitieuze doelstellingen zolang het economische beleid primeert op het sociale beleid. Gelukkig zijn er tekenen dat de hoofden aan het keren zijn. Zo komt er - op expliciete vraag van de socialisten in het Europees parlement - een 'social impact assessment' op de Europese beleidsinitiatieven. Dat betekent zo veel als de afspraak dat de Europese beleidsmakers op voorhand de sociale gevolgen van nieuw beleid moeten inschatten. Ierland bewijst sinds 1998 dat dit werkbaar is. En in tegenstelling tot de rest van Europa daalde de armoedegraad er van 21 naar 16 procent.
In een wereld als de onze is armoede een schande. Het is mijn voornemen deze problematiek niet tussen de plooien van het dagelijks beleid te laten vallen. Samen met de vakbonden en collega socialisten in heel Europa wil ik een lans breken voor de invoering van een Europees minimuminkomen. Wie in armoede leeft kan zelden bijdragen aan de maatschappij waarin hij leeft en dat is een reëel verlies. Alleen al de impact van 85 miljoen mensen die je een kans geeft opnieuw echt deel uit te maken van de samenleving moet voldoende argument zijn om dit minimuminkomen voor elkaar te krijgen. Het is ten slotte het jaar van de bestrijding van de armoede, niet?