De klank van de stad

 Ik wil deze nacht in de straten verdwalen,
de klank van de stad maakt mijn ziel niet joyeus
Ik voel me omringd door zuur’ radicalen,
de toekomst van ’t stad lijkt nu echt desastreus...

(vrij naar Wannes van de Velde)
 
Zo voelde ik me zondagavond. Ik heb geweend. Ik was boos, ontgoocheld en geschokt. Hadden we dit niet zien aankomen? Eerlijk? Ik heb tot de laatste seconde geloofd dat een goed bestuur de mensen zou kunnen overtuigen. De verbijstering bij alle vrienden en militanten in zaal Roma deed vermoeden dat ook zij geloofden dat een positief project altijd sterker is dan een negatief verhaal. Toen ik die nacht verslagen naar huis terugkeerde, zag de hele stad er plotseling anders uit. Beklemmender. Vreemder ook, alsof ik in een heel andere stad terecht was gekomen. 
Merkwaardig hoe een verkiezingsuitslag de wereld bijna fysiek kan veranderen, terwijl je meteen beseft dat Antwerpen gewoon Antwerpen is gebleven.  Ik hoorde een collega die op het schoonverdiep werkt, zeggen dat het leek alsof hij een kind was verloren, een leven dat je vol liefde had gekoesterd, dat zich nog verder moest ontwikkelen en nu definitief onbereikbaar was geworden. 
 
We zijn enkele dagen verder en de boosheid is verdwenen. De treurigheid zindert nog na. Ik merk dat er in Antwerpen ter linkerzijde veel wordt gediscussieerd. Antwerpen is nu even een verdeelde stad. Dat is misschien het eerste wapenfeit van de toekomstige burgemeester. Hij heeft voor verdeeldheid gezorgd. Het is alsof hij dat zelf beseft, nu hij oproept tot verzoening. 
 
Velen, waaronder ikzelf, vragen zich nu af hoe de ‘verandering’ die hij voorspiegelde er concreet zal uitzien? Ik heb er geen flauw benul van. Misschien is het precies dat wat mij zo’n onheilspellend gevoel geeft: onzekerheid doet mensen in het duister tasten. Zal de burgemeester de feestvierders toespreken als het Roze huis straks 20 jaar bestaat? Zal hij de diversiteitsprojecten die het samenleven willen bevorderen, blijven steunen? Zal hij het compromis kunnen vinden als hij straks met de vakbonden de reorganisatie van de brandweer moet onderhandelen? Zal hij, zoals hij beloofd heeft, de sociale restaurants afschaffen? Zal hij problemen zelf willen oplossen, in plaats van de schuld door te schuiven naar hogere overheden?  Zal hij...? De waarheid is, dat we het niet weten. 
 
Het zal nog even duren vooraleer we terug bij onze positieven zijn. Hoopvol is dat al veel stadsgenoten denken aan de toekomst. Wij krijgen veel mails, ondermeer van mensen - waarvan ik vermoed dat ze op een andere linkse lijst hebben gestemd - die ons nu vragen om in het toekomstige bestuur de linkse stem te vertegenwoordigen. Anderen roepen dat we voor de oppositie moeten kiezen. Wat ook de uitkomst wordt, wij onderhandelen enkel in het belang van de stad. We hebben duidelijk gemaakt dat de stadslijst één en ondeelbaar is. En een eventuele deelname aan de coalitie kan enkel als dat samen met Groen gebeurt. Pas dan is er een breed progressief draagvlak. De toekomstige burgemeester kan ook andere coalities vormen. Zelfs dan zullen we, vanuit de oppositie, steeds het belang van de stad voorop stellen.