Solidariteit: méér dan retoriek

Op 23 januari organiseerde DeBuren een debat over “De prijs van solidariteit”, een LinksRechts debat waarbij ik met mijn collega Philippe De Backer (Open VLD) vaak de vaststellingen deelde, maar niet meteen de oplossingen.

Sociaaldemocraten en liberalen erkennen dat iedereen het goed moet hebben en dat het liberalisme ongelijkheid niet tolereert. Dat was duidelijk in het debat. Maar hoe we die ongelijkheid moeten wegwerken en bestrijden, daar verschillen we fundamenteel van mening. Het uitgangspunt van mijn collega is dat je geen sociale welvaart kan creëren op een economisch kerkhof. Akkoord. De begrotingen moeten op orde zijn. Akkoord. Maar dit is geen argument om te zweren bij het Europese besparingsfetisjisme zoals dat nu gebeurt. Wij zeggen het al langer, en nu ook hoe langer met meer: om de huidige crisis te bestrijden, moeten we ons niet blindstaren op financiële analyses alleen. Het is net met die louter financiële visie dat we in deze crisissituatie zijn beland.
Bovendien kampen we met meer dan één crisis. Er is de financiële crisis, maar ook de crisis van ons klimaat, van onze grondstoffen en van onze energie. Een innoverende en gedrufde visie op de toekomst is nodig. Een visie die de mens centraal zet, niet de markten. Een visie die uitgaat van waarden, niet van belangen. Een visie die iedereen opnieuw hoop biedt en perspectieven voor de toekomst. Daarin ligt de weg naar échte welvaart.